Bondscoach

Eerder deze week werd ik ernstig teleurgesteld door een Nederlandse voetbaltrainer. De voormalige coach van Feyenoord en het Nederlands elftal, Bert van Marwijk. Ik hield Van Marwijk altijd voor een integer mens. Hij koos er deze week voor de bondscoach te worden van Saoedi-Arabië.

Saoedi-Arabië heeft één van de meest repressieve regimes van de wereld. Vrouwen mogen er geen auto rijden, en als je over je mening blogt, sluiten ze je voor tien jaar op en krijg je duizend stokslagen. Om niet te spreken van de tientallen mensen die op jaarbasis van overheidswege worden onthoofd om verschillende redenen (de meest logische: autodiefstal!).

Gerard van der Lem, oud-assistent van Louis van Gaal bij Ajax, liet in een interview weten dat het er ook voor de bondscoach heet aan toe kan gaan in Saoedi-Arabië. Tijdens de kwalificatie voor de Azië Cup in 2004 richtte iemand vanuit zijn auto een pistool op hem. Van der Lem vluchtte recht in de veilige armen van een groep soldaten. Er werd hem later verteld dat hij een ‘high profile target’ was. Vlak daarop kreeg hij zijn ontslag en kwam hij terug naar Nederland.

Maar het is niet zo zeer dat ik vrees voor het leven van Van Marwijk. Ik baal ervan dat een man die ik voor goudeerlijk, fatsoenlijk en ongeveer onkreukbaar hield, ervoor heeft gekozen een land als dit naar het wereldkampioenschap te gaan helpen. Wat ik daarbij vooral stuitend vind, is dat hij zijn keuze voor Saoedi-Arabië goed probeert te praten door aan te geven wie hem allemaal voor gingen. Van Hanegem. Van der Lem. Beenhakker. Rijkaard. Maar Bert, als deze mannen in de sloot springen, spring jij er dan achteraan? En op welke manier ontslaat dit je van het hebben van een moraal?

(En o, Mark van Bommel. Wat maak je me nou?)

Geplaatst in Media, Nieuws, Persoonlijk, Sport | Een reactie plaatsen

Boos

Een tijdje geleden had ik haast. Ik maakte me ergens heel erge zorgen over en ik wilde snel naar huis zodat ik iets kon doen aan datgene waar ik me zorgen over maakte. Dus ik sjeesde op mijn fiets door de stad, van kantoor naar huis.

Zo kwam ik bij een bocht, waar een aantal fietsers stond te wachten voor een verkeerslicht. Ze stonden op zo’n manier dat ze midden op mijn weg stonden. Geërgerd belde ik een paar keer heftig, en terwijl ik dichterbij kwam begon ik ook nog te vitten. Sterker: omdat ik zo snel naar huis wilde en het gevoel had dat elke minuut die ik later kwam onoverkomelijk was, werd ik onredelijk boos.

Twee meisjes zeiden er wat van. Zoiets als: “Nou ja, dan wacht je toch tien seconden?” en “Mens doe niet zo rottig.”

Ze hadden natuurlijk gelijk. En ik kafferde ze uit. Daarop kafferden zij mij ook uit.

Vanmiddag fietste ik door dezelfde bocht. En ik bedacht dat die mensen, die middag, een kant van mij zagen die er alleen uit komt als ik me ellendig voel, of bang.

De meeste mensen zijn niet boos. Je weet nooit waarom iemand zich gedraagt zoals hij zich gedraagt. Waarom iemand weinig geduld heeft die middag. Waarom iemand zo boos doet. Net die mensen die vreselijk boos doen tegen je, zijn meestal mensen die zich bang of ellendig voelen.

Ik weet dat iedereen vindt dat hij iemand die boos doet op dezelfde manier mag, misschien wel moet, behandelen. Maar sta hier een volgende keer eens bij stil: je weet simpelweg niet waarom iemand boos tegen je doet. Meestal zijn ze vooral boos tegen zichzelf.

Probeer het eens een keer niet persoonlijk op te vatten. Laat iemand gewoon lekker boos zijn op zichzelf. Het gaat vanzelf weer over.

Geplaatst in Inspiratie, Persoonlijk | 1 reactie

Doelen

Het lukt me deze week maar niet. Mijn doelen behalen. Ik heb elke dag dingen in mijn agenda staan die ik uiteindelijk doorschuif naar de volgende dag. Of de dag erna. Er is er inmiddels ook eentje verdwenen naar volgende week.

Doelen stellen en behalen. Iets wat we de afgelopen jaren nogal tot een kunst hebben verheven. Als we geen doelen stellen, dan moeten we wel mislukken. Als je geen doelen hebt, wat moet je dan in het leven?

Ik vind het zelf de ergste vraag die mijn leidinggevende me kan stellen: “Waar sta jij over vijf jaar?” Ik weet het niet. Wat kan er allemaal wel niet gebeuren in vijf jaar? Maar blijkbaar moet ik er wel een idee van hebben. Want anders ben ik doelloos, kan ik me nergens op richten, ga ik nergens heen.

Goed, het lukt mij dus deze week niet eens om simpele doelen te behalen die ik me gesteld had. En dan bedoel ik echt simpele doelen hè? De afwas gisteravond. Een procedure aanpassen op het werk. Zelfs naar de bloedbank ging me niet goed af deze week; ik versliep me.

Maar wat maakt het eigenlijk uit? Het niet halen of zelfs niet hebben van doelen? We zijn altijd bezig met ons richten op vrijdag, op de zomer, op het vinden van de perfecte partner, op de volgende opleiding of stap in onze carrière. En ondertussen vergeten we dat er zoiets is als het ‘nu’. En dat ‘nu’ is het enige wat er is. En wat als je je iets ten doel stelt, en je bedenkt je? Kun je dan nog terug? Of een andere kant op?

Maak dus maar het beste van het moment waarin je je nu bevindt. Laat die doelen maar even zitten. Geniet van het nu. De rest komt wel.

P.S. Ik heb maandag een nieuwe afspraak bij de bloedbank. :)

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk | 3 reacties

Intimidatie

Een tijdje geleden was er ineens multimediaal aandacht voor ‘pesten op het werk’. Dat moest maar eens uit de taboesfeer, vond het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Er was geen ontsnapping mogelijk; iedereen moet ervan hebben gehoord. Ze waren vast trots bij Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

In de campagne op de radio, die ik die dag veel voorbij hoorde komen omdat ik voor mijn werk de halve dag op de weg zat, werden voorbeelden gegeven van pesten op het werk. Zo werd de vrouw in de nieuwsberichtjes seksueel geïntimideerd. Ook een vorm van pesten. Een bijzonder onaardige.

Soms raakt pesten je, en soms niet. Een jaar of twee van mijn werkende leven zat ik op kantoor met een directeur die in ieder geval elke week probeerde of hij ‘iets’ van mij kon krijgen. En het deed me weinig tot niets, eerlijk gezegd. Overigens maakt het inmiddels natuurlijk ook niet meer uit.

Iemand die ik ken kreeg enige tijd geleden te maken met intimidatie van de niet-seksuele soort. Pesten op het werk, zeg maar. Op zo’n manier dat mijn kennis ontslag nam. Toen mijn kennis navroeg wat hij/zij tegen de intimiderende partij kon uitrichten, was het antwoord: “Niets. Dat wint hij/zij toch.”

Er vindt dus een landelijke campagne plaats over ‘pesten op het werk’, maar als puntje bij paaltje komt, dan kun je “niets” doen tegen iemand die besluit iemand anders te pesten. Het lijkt me dat de campagne die Sociale Zaken en Werkgelegenheid voerde ergens een puntje gemist heeft.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Multitasken

In een recensie van het boek Jong Blijven & Oud Worden (geschreven door Marcel Olde Rikkert) las ik, dat we onze hersenen overvragen en beschadigen als we multitasken. Of dat echt zo is? Anderen weten dat beter dan ik. Maar multitasken doe ik bewust zo min mogelijk.

Natuurlijk ‘multitask’ ik ook wel eens. Een radiospelletje meespelen terwijl je de afwas doet en met een half oog volgen wat er in de woonkamer gebeurt. Op kantoor twee gesprekken proberen te volgen terwijl je een e-mail beantwoordt.

Als ik het zo opschrijf: vermoeiend! En bovendien, heb ik gemerkt: als je twee of drie dingen tegelijk probeert te doen, doe je ze allemaal maar een beetje. Simpel. Praten en een radiospelletje meedoen, of luisteren naar een gesprek terwijl je e-mail beantwoordt? Dat gaat keihard niet. Multitasken op die manier bestaat niet.

Als ik probeer dingen tegelijk te doen, besef ik maar half wat ik gedaan heb. Ik merkte dat wat ik deed niet voldoende tot me doordrong. Dus hield ik daarmee op.

Daar sla ik dan meteen in door: als ik een kopje koffie pak, dan ga ik er echt even voor zitten om het te proeven. Als ik een e-mail ga beantwoorden, dan sluit ik me af. Als ik iets ga lezen, dan ga ik ergens anders zitten om dat ongestoord te kunnen doen. Maar ik merk nu al dat ik dingen meer beleef. En dat ik meer onthou. En dat ik meer geniet.

Neem een keer de tijd om iets te doen. Doe één ding tegelijk, en doe het met aandacht. Besef wat je doet. Bemerkt wat je doet. Bemerkt wat het met je doet. Doe de dingen die je doet met aandacht. De beste manier om de waarde van iets te beseffen, is om er bewust bij stil te staan.

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Media, Persoonlijk | 1 reactie

Generaliseren

Vandaag las ik op verschillende plaatsen dat ik racistisch ben. Nee, niet dat mensen mij persoonlijk racistisch noemden. Maar dat ik, als geboren blanke, gedragingen vertoon die inherent racistisch zijn, en dat ik, als geboren blanke, dus zal moeten accepteren dat ik inherent racistisch ben.

Die veronderstelling maakt me boos. En dat heeft niets te maken met dat ik een hekel zou hebben aan mensen die een andere huidskleur hebben dan blank, of met dat ik vind dat mij als blanke tekort wordt gedaan. Het heeft ermee te maken dat mensen zomaar aannames doen over hele bevolkingsgroepen.

Ik vind het ook niet kunnen dat alle mensen die op de Middellandse Zee in een bootje gepropt zitten allemaal ‘gelukszoekers’ worden genoemd. En dat alle mensen met een Noord-Afrikaans uiterlijk ‘terrorist’ worden genoemd. Dat iedereen met een Japans of Chinees uiterlijk zonder meer ‘slim’ en ‘hardwerkend’ is. Dat jongeren met donker geverfd haar altijd ‘gothic’ of ’emo’ zijn. Dat mensen met tatoeages die motor rijden altijd tuig zijn. Dat mensen die ouder zijn dan 30 en nog nooit seks hebben gehad ‘zielig’ zijn. Dat van mensen die wegens arbeidsongeschiktheid een uitkering hebben altijd wordt vermoed dat ze de boel flessen. Dat alle rijken altijd gierig zijn. Dat van alle daklozen in Westerse landen wordt gevonden dat ze het zelf schuld zijn. Dat alle politici altijd ‘fout’ zijn. Dat de mens inherent slecht en gewelddadig is.

Alle stereotyperingen zijn in mijn ogen oneerlijk en verkeerd. Ik weet dat sommige mensen nu zullen zeggen dat ‘generaliseren gewoon wel eens moet kunnen’, en dat ik alles niet zo letterlijk, dan wel zo serieus moet nemen. Maar hoor eens hier: hele bevolkingsgroepen over één kam scheren kan simpelweg niet. Omdat het niet eerlijk is ten opzichte van het individu. En tegen oneerlijkheid verzet ik me. Altijd.

Geplaatst in Filosofie, Media, Persoonlijk, Politiek | 13 reacties

WE-300: Verdelen

Opdracht en bedoeling bij Plato. Mijn vrije invulling hier.

Zijn dochter kon behoorlijk tennissen en ze wilde naar een tenniskamp in de omgeving van Barcelona deze zomer. Het gezin zat aan een tafeltje in het complex, iedereen met een ijskoud drankje voor zijn neus, en wachtte tot dochterlief weer terug zou komen van de rondleiding die ze kreeg. Zijn zoons verveelden zich en maakten luidruchtige grappen tegen en over elkaar. Zijn vrouw keek uit het raam en zei niets.
Hij keek naar zijn vrouw en vroeg zich af of ze besefte hoe verschrikkelijk veel hij van haar hield. Ze hadden vaak woorden de laatste tijd. De laatste maanden. Ach, god, de laatste jaren. Over dat zij van alles deed en hij te weinig. Over dat hij van alle huishoudelijke taken vooral ‘de leuke dingen met de kinderen’ en het grasmaaien deed. Over dat hij te weinig tijd maakte voor haar.
Het icoontje dat hij op zijn WhatsApp-profiel had gezet was een kruisje, met daarbij het woord ‘Busy’. Want dat was hij; druk. De hele dag. Met van alles en nog wat. Met zijn gezin, met zijn werk, met de dingen die moesten gebeuren in en om het huis, met zijn vrienden en hun kennissen. Dagen hadden veel te weinig uren. Om eerlijk te zijn, hij had niet eens tijd om hier te zitten samen met zijn gezin. Hij had veel liever gehad dat zij alleen was gegaan met de kinderen. Dochter blij, want kijken bij haar tenniskamp. Zoons blij, want Barcelona.
Ze gingen uiteindelijk allemaal. “Dan zijn we een keer allemaal gezellig samen weg,” had zijn vrouw gezegd. Ze had gelijk natuurlijk. Maar hij had ook gelijk, als hij zei dat hij niet wist hoe hij zijn tijd moest opsplitsen tussen de dingen die hij deed en de dingen die hij moest doen.
Verdomme. Hij wilde alleen maar voetballen.

Geplaatst in Schrijfsels, Word Exact 300 | 13 reacties