WE-300: Evenaren

Eindelijk heb ik weer eens een stukje geschreven in het kader van Word Exact 300. Ben een dag te laat voor de deadline die Plato stelde, maar beter laat dan nooit zullen we maar (weer eens) zeggen…

Verliezen bestond niet in zijn vocabulaire. Of tenminste, zo deed hij de mensen om hem heen geloven. Hij verloor niet, hij won. Alleen maar.
Verliezen bestond niet. Punt.

De waarheid was natuurlijk dat hij een slechte verliezer was. Hij kon er niet mee omgaan om te verliezen, en dat deed hij dan ook niet. Als hij verloor sloeg hij compleet dicht. Dan blokkeerde hij. Dan verbrandde hij alle bruggen achter zich, smeet hij alle mogelijke deuren dicht. Verliezen, dat kon hij niet. Verliezen was iets wat hij ontkende tot hij zelf geloofde dat het niet gebeurd was.
Er werd vaak over hem gezegd dat hij een winnaar was, en dat leken zijn prestaties ook te onderbouwen. Prijzen had hij gewonnen. Veel. Meer dan de meeste mannen die hetzelfde deden als hij had gedaan. Als ze spaken over wat hij allemaal had bereikt groeide hij een beetje, dan voelde hij zijn hart opzwellen. Dan was hij zowaar trots op zichzelf.
Hij deed er altijd bescheiden onder, maar natuurlijk genoot hij als mensen zijn prestaties roemden, als hij in een gezelschap zat waarvan iedereen moest erkennen dat hij meer had bereikt dan zij. Hij zei dan dingen zoals: ‘ach, ik had een geweldig team om me heen’, of: ‘het zit er dik in dat jij meer gaat bereiken dan ik hoor’. En hij gaf mensen tips over hoe ze beter konden worden.
Maar nee, hij wilde helemaal niet dat één van de anderen even goed zouden worden als hij, of zelfs meer zou bereiken dan hij. Hij hoopte dat de prestaties van de rest altijd achter zouden blijven bij die van hem. Dat hij altijd degene zou blijven met de meeste titels, met de meeste vinkjes achter zijn naam. Wie was hij nog als anderen niet meer naar hem op zouden kijken?

Geplaatst in Random writings, Schrijfsels, Word Exact 300 | 7 reacties

Schijntje

Vakkenvuller Soufian Afkir stond tegenover Ahold-topman Dick Boer en zei: “Voor de 3,7 miljoen euro die u in 2013 verdiende, moet ik 299 jaar werken.” Zo. Die zit. En verder gebeurde er… niets.

De Volkskrant berichtte vandaag van de actie van Soufian Afkir in een artikel met de titel: ‘Waarom verdient de jeugd een schijntje?‘ Maar ik vraag me al een tijdje af waarom allerlei mensen een schijntje verdienen. Waarom is het eigenlijk zo dat de mensen die in de dagelijkse praktijk het gezicht zijn van bedrijven een veel lager salaris verdienen dan de mensen die nooit met de klant in aanraking komen?

Als je naar de supermarkt gaat om je dagelijkse boodschappen te doen, dan heb je in die hele winkel vooral te maken met het personeel dat het laagste salaris van het hele bedrijf opstrijkt: de caissières en de vakkenvullers. Zoals Soufian Afkir, de vakkenvuller van hierboven. En als je voor een calamiteit (zoals: geen stroom!) belt naar het energiebedrijf, dan spreek je met de mens waar de service van het betreffende bedrijf van afhankelijk is: de callcenteragent.

Juist het uithangbord van het bedrijf, de medewerker waar je als klant mee te maken krijgt en waar het van afhankelijk is of je je welkom of serieus genomen voelt, is in de meeste gevallen degene die het minste geld krijgt uitbetaald aan het einde van de maand. En noem me maar een communist; ik vind dat krom.

Het zou volgens mij veel eerlijker zijn als de ‘onderste laag’ van een bedrijf meer geld zou gaan verdienen, en wel ten koste van de ‘bovenste laag’. Dus dat Soufian Afkir een beetje meer krijgt aan het einde van de maand, en Dick Boer een beetje minder. Voor Soufian een heel verschil. En Dick merkt daar volgens mij uiteindelijk helemaal niks van.

Geplaatst in Media, Nieuws, Persoonlijk | 8 reacties

Ballen

‘Vrouwen met ballen’. Dat was een term die me vandaag opviel toen ik de krant en bijlagen van zaterdag door zat te bladeren. Als een vrouw stoer is, carrière maakt, veel geld verdient, een managers- of directiefunctie uitoefent of iets dergelijks, dan is zij een ‘vrouw met ballen’.

De vraag die onmiddellijk bij mij op kwam was: waarom heb je ‘ballen’ als je iets doet waar je lef voor nodig hebt? Vergeef me, de feministe in mij kwam onmiddellijk in opstand. Want het blijkt dus dat je mannelijke eigenschappen moet bezitten als je iets voor jezelf wilt claimen. En dat vrouwelijke eigenschappen er niet toe doen. Je leest immers nooit over ‘mannen met tieten’, behalve wanneer het gaat om kerels met zo veel overgewicht dan wel spieren dat ze toe zijn aan een B-cup.

Ik vind de term ‘vrouwen met ballen’ denigrerend naar vrouwen toe. Laten we eens nadenken over een andere term. Een geslachtsneutrale term. Zodat we niemand meer voortrekken of achterstellen.

Overigens. Waarom heb je als vrouw eigenlijk pas ‘ballen’ als je carrière maakt en veel geld verdient? Waarom getuigt het niet van ‘ballen’ als je ervoor kiest om het wel best te vinden? Als je denkt, waarom zou ik me uitsloven als ik tevreden ben met wat ik heb? Nee, dan ‘doe je jezelf tekort’.

Ik vind dat onzin. Waarom zou je altijd moeten streven naar meer? Volgens mij wordt het gros van de mensen niet eens gelukkiger van steeds maar weer meer. Zou het niet getuigen van veel meer ‘ballen’ als je eens stil stond bij of je nog wel meer wilt? Misschien is het wel goed zo. Of misschien kun je zelfs wel toe met minder. Is het niet juist stoer om dat toe te geven? Wat mij betreft heb je dan pas echt ‘ballen’.

Geplaatst in Inspiratie, Media, Persoonlijk, Politiek | 2 reacties

Egoïsme

Toen ik eerder vanavond een vriend belde besefte ik al dat ik dat puur uit eigenbelang deed. Ik was thuis, had niet echt wat te doen vanavond en dacht, misschien kunnen we gaan eten of een film kijken of wat dan ook.

Op het moment dat hij me terug belde wist ik dat hij dat uit puur eigenbelang deed. Omdat ik weet dat hij, nu hij het druk heeft, alleen maar klaagt over hoe druk hij het heeft. Dat houdt hij uren vol.

Dat is allemaal geen probleem. Ik ken hem al even. Hij kent mij al even.

Hij vroeg niet hoe het met mij ging – dat doet hij nou eenmaal niet als hij het druk heeft met zichzelf. Ik vroeg wel hoe het met hem ging, maar met het doel dat hij  zou vragen hoe het met mij gaat.

Het gesprek verliep stroef. Ik vond dat hij egoïstisch deed en liet dat blijken. Hij deed net of hij dat niet merkte.

Pas nadat ik boos op had gehangen besefte ik dat ik net zo egoïstisch was als hij. Hij wilde tegen mij praten over zijn leven, en ik wilde dat hij naar mij zou luisteren terwijl ik over mijn leven zou praten.

Moet ik boos zijn op iemand die eigenlijk het zelfde doet als ik? Dat vind ik niet. Dus hield ik op met boos zijn.

Om heel eerlijk te zijn: egoïsme vind ik helemaal niet erg. Dat kan ook niet. Ik ben immers zelf ook wel eens zo.

Geplaatst in Persoonlijk | 6 reacties

Doodzonde

Dus op een dag is het afgelopen. Op een dag is het je laatste dag. Je laatste uur. Op een dag is er geen volgende dag meer. Op een dag ga je dood.

Pas kort geleden kwam ik erachter dat we een Denker des Vaderlands hebben. Bijzonder. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat we een nationale filosoof hadden – je kunt elke dag verrast worden.

Onze Denker des Vaderlands, René Gude, was stervende. Hij leed al sinds 2007 aan kanker, liet een been amputeren, werd meerdere malen geopereerd om tumoren weg te laten nemen. Maar eind vorig jaar maakte Gude bekend dat het voor hem binnen afzienbare tijd over zou zijn.

Een interviewer stelde: “Je kunt nog niet dood.” Waarop Gude antwoordde: “Nee, geen tijd voor. Ik wil wel, maar het gaat niet. Te druk. Iedereen kan het, ik niet.” Uiteindelijk moest ook hij echter toegeven. René Gude overleed op 13 maart.

Daarmee deed hij gestand aan de titel van zijn laatste boekje: ‘Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het.’ Tja. Dat blijkt. Sterker nog, iedereen doet het; iedereen móet het. Of je nou wilt of niet. Eraan gaan we allemaal. Wat eerder dan gehoopt, wat later dan verwacht, maar dat er een einde zit aan al onze levens is een onontkoombaar feit.

Meestal beseffen we dit wel. Waar we ondertussen vaak helemaal niet mee bezig zijn, is hoe kostbaar het leven is. En dat is volgens mij veel belangrijker dan beseffen dat het ooit eens ophoudt.

Lieve mensen. Het leven is veel te kostbaar om boos te zijn. Om een hekel te hebben aan je baan of je baas. Het leven is veel te kostbaar om een ander te haten.

Zorg dat je het leven ook als kostbaar ervaart. Iets anders doen met je leven is dood- en doodzonde.

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Media, Persoonlijk, Schrijfsels | 5 reacties

Indruk

Scrollend door mijn ‘news feed’ op Facebook kwam ik een rits foto’s tegen van de meest uiteenlopende onderwerpen uit de levens van verschillende mensen. Meestal sta ik daar niet bij stil. Vandaag zette het me aan het denken. Hoeveel waarde dichten we eigenlijk toe aan de foto’s die we van onszelf en onze levens posten op sociale media?

Ik zeg niet dat jouw leven, of dat van anderen, niet belangrijk is. En ook niet dat je geen foto’s meer zou moeten posten. Maar wat maakt het eigenlijk uit?

Iedereen doet verschrikkelijk zijn best om ervoor te zorgen dat ze over komen zoals ze willen dat andere mensen ze zien. Ook ik. Maar het is en blijft (met Instagram-filter overtrokken of ge-Photoshopte) een façade.

Wat weten mensen nou echt van mij als ze op mijn Facebook kijken? Dat ik graag koffie verkeerd drink in 1 van mijn favoriete café’s (of op het terras van dat café), dat ik wel eens een wijntje of een biertje drink met mijn familie of vrienden, dat ik een ongelofelijk mooie rode Britse Korthaar-kater heb van bijna een jaar oud en dat ik hou van lekker eten, uiteenlopende muziek en voetbal.

Wat weten mensen over mijn karakter, drijfveren, motivatie, waarden en normen, frustraties en energie? Helemaal niks.

Mijn voornemen is het om minder bezig te zijn met indruk maken op andere mensen met de foto’s op mijn Facebook. En een leven te leiden waarmee ik op een andere manier indruk kan maken. Doet er iemand mee?

Geplaatst in Inspiratie, Persoonlijk, Social media | 6 reacties

Kanker

Afgelopen weekend las ik heldenverhaal van iemand die zichzelf had gevonden doordat ze doodziek was geworden. In de letterlijkste zin van het woord doodziek. Deze dame kreeg kanker, een ongeneeslijke soort, en verklaarde in een oprecht interview dat ze nu pas echt gelukkig was. Niet vanwege de ziekte, uiteraard, en het vooruitzicht haar man en kinderen te moeten verlaten maakte haar wel degelijk verdrietig, maar in haar hele leven was ze nog nooit zo gelukkig geweest als in deze laatste maanden, terwijl de dood steeds nadrukkelijker op de loer lag.
Een hoopgevend en ongelofelijk mooi verhaal. Een ongelofelijk sterke ziel.
Iemand die ik ken uit een niet meer zo recent verleden werd enige tijd geleden gediagnosticeerd met kanker. In de darmen, geloof ik. Hoe dan ook, geen kattenpis. Maar via Facebook laat hij met grote regelmaat weten dat hij hoopvol en positief is, en vol vechtlust, en dat hij deze vreselijke ziekte zal verslaan.
Ook een ongelofelijk sterke ziel.
En toch word ik van beide verhalen ook wel een beetje pissig.
Want ik ken ook mensen die het gevecht hebben verloren, en mensen die helemaal niet dolgelukkig waren in de laatste maanden. Mensen die verlammend bang waren om te sterven. Mensen die helemaal niet meer konden vechten. Mensen die nooit in staat zijn geweest te vechten tegen hun kanker.
Al die verhalen van mensen die vechten en zullen verslaan, of mensen die weliswaar niet zullen verslaan, maar wel elke dag dolgelukkig zijn. Ik vind ze niet eerlijk.
Nee, begrijp me niet verkeerd, die mensen zijn vast goudeerlijk.
Maar het is niet eerlijk tegenover die mensen die zich niet zo voelen, en die de kracht niet op konden brengen om te genieten of te vechten, en die elke dag, elke minuut alleen maar verloren. Die er geen gat meer in zagen. Die depressief waren omdat hun leven, hoewel sowieso eindig, wel een heel rottige wending had genomen. Want die mensen konden het niet helpen dat ze bang waren, dat ze niet in staat waren om te vechten, dat ze niet als overwinnaar uit de bus kwamen.
Kanker, elke vorm ervan, is een vreselijk iets. En het is zeker niet iets waar je altijd tegen kunt vechten, en het is ook niet iets waar je gelukkiger van moet of kunt worden.
Heb niet alleen respect voor hen die zeggen te vechten, en voor hen die zeggen dat ze er sterkere, mooiere mensen van zijn geworden. Heb respect voor iedereen. Misschien juist wel voor hen die bang durven te zijn. En juist voor hen die zich over geven aan wat ze met de beste wil van de wereld niet kunnen ontlopen.

Geplaatst in Bericht, Persoonlijk | 3 reacties