Wonho

wonho-monsta-x.jpgChaos in K-pop-land. Wonho (zie hiernaast) is uit Monsta X gestapt na beschuldigingen van diefstal en drugsgebruik. De fans zijn ontroostbaar; ze zamelden inmiddels al 25.000 dollar in om een advertentie te plaatsen op Times Square in New York waarmee ze aangeven dat ze achter Wonho (echte naam Lee Ho-seok) staan en er wordt wereldwijd luidkeels gesmeekt om Wonho’s terugkeer bij Monsta X.

Nou kan ik me voorstellen dat bovenstaande enige vragen oproept. Deed het bij mij ook, toen ik vanmorgen even de ‘trending topics’ op Twitter checkte en de hashtag #WonhoWeGotYourBack tegenkwam. Ik deed enig uitzoekwerk zodat jij het niet meer hoeft te doen:

Monsta X is een Zuid-Koreaanse popgroep (K-pop, vat je hem?) van zeven jongens van 23 tot 27 jaar die wereldwijd razend populair is. Eén van die jongens schijnt in het verleden spulletjes te hebben meegenomen uit het huis van een (eveneens) Zuid-Koreaanse televisiepersoonlijkheid en die online te hebben verkocht, waarop de televisiepersoonlijkheid op social media meldde dat ze ‘haar geld’ terug wilde van Wonho. Daarna liet ze ook nog even vallen dat Wonho in het verleden in jeugddetentie had gezeten voor diefstal en, o schok, zes jaar geleden ooit eens marihuana had gerookt. Daarop schreef Wonho een brief aan zijn fans waarin hij zijn excuses aanbood. En hij verliet Monsta X. Dat is vast niet zijn eigen keuze geweest, het management van de groep wil een brandschoon imago en een stelend, drugs gebruikend groepslid past daar natuurlijk niet bij. Weg ermee derhalve.

Dit soort dingen is natuurlijk helemaal niks nieuws; leden van allerlei bands en andersoortige groepen die entertainment bieden aan allerlei mensen, jong en oud, overal ter wereld maken al sinds jaar en dag missers van groter of kleiner formaat, en de fans zijn altijd even verschrikkelijk beledigd en verdrietig over de beschuldigingen dan wel de implicaties, zoals dat een bandlid opstapt uit het collectief waar zij zo van houden.

Mijn punt is: missers zijn van alle tijden en van alle leeftijden. En juist in groepen of bands met jonge mensen die ineens heel erg beroemd worden is het risico dat er een misser wordt begaan gigantisch. Ze zijn immers jong, en aan het leren wat het leven eigenlijk inhoudt en wie zij eigenlijk zijn en welke plaats ze daarin in mogen nemen van zichzelf, en ineens worden ze overal waar ze komen aanbeden en is er geld en zijn er mensen die ze zomaar uit het niets van alles geven; van kleren tot horloges tot sneakers tot telefoons tot geld en drank en drugs. Blijf maar eens een fijn stabiel mens zonder misstappen in een dergelijke situatie.

Deze jongens en meisjes zijn kwetsbaar, maar mensen hebben er geen moeite mee om ze beroemd te maken om vervolgens geld te verdienen aan hun onschuld en hun gretigheid om wereldwijd geliefd te worden. En helaas hebben mensen er daarna ook geen moeite mee om ze neer te halen, te laten vallen, zwart te maken en nooit meer op te laten staan. Blijkbaar kennen we geen scrupules of mededogen wanneer het erom gaat dat we leedvermaak kunnen hebben over de ruggen van mensen die we zelf ooit tot grote hoogten hebben laten stijgen. En blijkbaar zijn we tegen de tijd dat deze jonge mensen aan de hoogste boom worden opgeknoopt, want tja, hoogmoed komt voor de val hè, vergeten hoe graag we allemaal zelf ergens bij willen horen en door zo veel mogelijk mensen geliefd en bevestigd willen worden.

Er zijn mensen die beroemd zijn gemaakt waarvan ik helemaal niet vind dat ze beroemd zouden moeten zijn, en er zijn mensen die beroemd zijn gemaakt die ik helemaal niet ken (de generatiekloof blijkt echt te bestaan!) of waar ik helemaal niet om geef. Zie ook Monsta X; ik heb nog niet de neiging gehad naar hun muziek te luisteren en die neiging manifesteert zich naar alle waarschijnlijkheid ook nooit. Maar ik vind wel dat we er langzaam maar zeker, en dat is een understatement van jewelste, mee op moeten houden mensen af te slachten, gewoon omdat ze bekend of beroemd zijn en fouten maken. Fouten maakt iedereen. Dat iemand toevallig in een spotlicht staat betekent niet dat zijn gerookte joint, haar snelheidsovertreding of iemands dronkenschap erger is dan die van jou of mij.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Media, Muziek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels, Social media | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Euforie

bloodyhellAls leugens, als wapens, als handen, als kreten, als verschrikking. Als pijn, en pijn, en meer pijn.
Altijd meer, altijd harder, altijd vreselijker. Altijd overtreffend.
Wat zei je? Dat je het niet wist? Dat je het niet verwachtte?
Gek. Doof. Blind.
Hoe blind ben je geweest?
Oh, niemand anders zou zo blind kunnen zijn geweest. Iedereen zag het. Ook alle onschuldigen. Iedereen.
Het was niet zo ver weg dat je het over het hoofd zou kunnen hebben gezien en het was niet zo dichtbij dat het je had kunnen verrassen.
Je wilde gewoon niet.
En, uiteindelijk, ik wilde ook niet.
Hoe lang het kan duren voordat je beseft dat wat je hebt niet is wat je wilt.
Veroveren, verorberen.
Vernietigen.
Niet verder. Niet verder dan hier.
Deze plaats, blauw en koud, vaal en leeg. Er is geen betere plaats dan deze voor wat ik wilde doen, voor wat ik heb gedaan.
Paradigma raakt paradigma. Syntagma overlapt syntagma.

Open. Dicht. Open.
Blinkend, flitsend. Geen geluid. Een overweldigende trilling, dieper dan alles wat ooit geweest is.
Alles in zulke eenvoud en kalmte. Elke verandering zonder overgang, alleen opvolging. Geen kunstmatige schreeuwen. Vlies buigend onder het onhoorbare.
Ongeloof. Overlevering. Overgave.
Bevrijding.
Dat is het.
Niet minder.
Niet meer.
Alleen dat.
Er bestaat geen equivalent voor het gevoel dat ik heb.
Vrijheid. Altijd.
Geen einde en geen begin.
Alleen maar bloed. Bloed voor bevrijding.
Verder niets.
Jij bent er niet meer.
Nooit meer.
Nooit meer hoger, dieper, groter, meer.
Nooit meer.
Alles is eerlijk.

Geplaatst in Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , | 2 reacties

Heksenjacht

paganismeGisteren was er ophef in de Verenigde Staten. Niet dat dit iets nieuws is, er is wel vaker ophef in de Verenigde Staten, dat krijg je nou eenmaal met zo’n president. En deze ophef had, wat een verrassing, ook te maken met de president. Er zijn immers wat mensen die deze man van zijn troon proberen te stoten, of in ieder geval proberen hem aan het wankelen te brengen, en dat wankelen dat lukt inmiddels wel een beetje. Het lijkt erop dat de man zich langzaam maar zeker in ieder geval enigszins aangevallen voelt, want hij trekt met zeer grote regelmaat naar Twitter om luidkeels zijn beklag daarover te doen. (Je zou willen dat hij zijn conclusies trekt en uit zichzelf vertrekt, maar dat doet hij dan helaas weer niet.)

Afijn, hij was gisteren weer in de Twitterboom geklommen om zijn beklag te doen over dat mensen aan het proberen zijn hem aan het wankelen te brengen. Daarbij gebruikte hij het woord ‘lynchpartij’. Waarop diverse mensen deze tweet (vertaald: “Alle republikeinen moeten zich herinneren waar ze hier getuige van zijn – een lynchpartij) veroordeelden vanwege het idiote vergelijk, en woedend kenmerkten als ‘racistisch’.

Waarom? Omdat lynchpartijen in de Verenigde Staten in vroeger tijden plaatsvonden om de donkergekleurde medemens een kopje kleiner te maken. Duizenden Afro-Amerikanen werden tussen 1882 en 1968 opgehangen tijdens deze lynchpartijen. Het is echt te verschrikkelijk om op te schrijven; hoe komen mensen erbij dat dit logisch, terecht en gerechtvaardigd was? (Let op: er zijn nog steeds mensen die vinden dat het lynchen van andere mensen, die toevallig meer pigment in hun huid hebben dan zij, volkomen geoorloofd zou moeten zijn.) (En: 1968 is echt belachelijk dichtbij, hè?)

Hoe dan ook, mensen vonden het walgelijk dat meneer de president van de Verenigde Staten het impeachment-onderzoek naar zijn persoon vergeleek met de moord op duizenden onschuldige mensen. En dat is terecht. Hoe durft hij.

Een ander woord dat deze president in hetzelfde geval nog wel eens bezigt, is heksenjacht. Maar daar valt niemand over. Dus gebruikte hij het vandaag nog maar eens. En hij zal het nog wel vaker gebruiken. En dat is blijkbaar wel oké.

Eerder vandaag bedacht ik me dat dit eigenlijk vragen oproept. Een heksenjacht was immers ook niet zonder gevolgen voor degenen op wie werd ‘gejaagd’.

Tijdens de periode van de heksenvervolging in Europa en Noord-Amerika, tussen 1480 en pakweg 1700, werden vele tienduizenden (sommigen zeggen tot 100.000) mensen gefolterd en als ‘heks’ geëxecuteerd, onder andere door ze levend te verbranden of te verdrinken. (Er vinden overigens nog altijd heksenjachten plaats, in verschillenden landen in Afrika, en in Azië en Oceanië, bijvoorbeeld in India en Indonesië.) En ik wil niet zeggen dat het gebruik van het woord ‘lynchpartij’ netjes is, maar het gebruik van het woord ‘heksenjacht’ is dat dus eigenlijk ook niet.

Ligt het verschil er misschien in dat het één plaatsvond in de Verenigde Staten, en het ander voor het grootste deel in Europa? Of misschien dat het bij ‘lynchen’ voornamelijk gaat over mensen met een donkere huidskleur, en ‘heksenjacht’ vooral betrekking had op witte vrouwen? Of is alleen het stellen van deze vraag gewoon typisch iets voor wat men tegenwoordig een ‘sneeuwvlokje‘ noemt…?

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Lief dagboek, Persoonlijk, Politiek, Schrijfsels | Tags: , , , , , | 2 reacties

Mening

Het is prima om iets te vinden van andere mensen. Menselijk ook, boven alles. Het is zelfs onmogelijk om helemaal niets te vinden van andere mensen; er is altijd wel iemand waar je wat van vindt. Een oordeel is snel gevormd. Een veroordeling is snel gemaakt.

Maar probeer alsjeblieft ook een klein beetje beter te zijn. Een klein beetje meer dan alleen maar je mening, je oordeel, je veroordeling. Praat ook met andere mensen. Wellicht zelfs juist met die mensen waar je iets van vindt. Misschien kom je erachter dat je je vergist hebt. Of blijken dingen anders te zijn dan je dacht. Het kan zelfs zijn dat je iemand kunt helpen.

Maak de wereld een beetje mooier. Heb oog voor een ander. Probeer iemand te bereiken. Iets van iemand vinden is oké, je inspannen die andere persoon te begrijpen is net wat aardiger.

liefde

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , , , | 7 reacties

Nacht

Het is precies twaalf uur ’s nachts, spookuur zeiden we vroeger tegen elkaar als kinderen, en twee uilen roepen elkaar tussen de natgeregende bomen. Zachtjes. Eerst de ene, daarna de andere.

Rechtop in mijn bed zit ik en ik luisterde naar de stilte en naar de stemmen van de uilen verderop. Het is donker en stil op het geluid van de uilen na. En het naar beneden regenen van de waterdruppels van de bomen tijdens een lichte windvlaag.

Iemand raadde me aan een schriftje mee te nemen naar hier, en om te schrijven wat er in me op komt, als ik mijn hoofd leeg maak. Een ander iemand zei tegen me: “Pak er echt  de tijd voor, want anders komt het niet goed.”

Die laatste woorden blijven een beetje in mijn hoofd zitten. “Anders komt het niet goed.” Wat heeft dat voor implicaties? Is dat zo groot als ik het me voorstel, of zijn dit gewoon woorden van iemand die alleen maar wil dat ik zo expliciet mogelijk ben over wat ik wil? Zijn de dingen die ik hem vertelde niet goed genoeg, is er te veel licht tussen mijn woorden, zit ik wel op het goede spoor?

Mijn hoofd leegmaken. Geen idee of dat lukt. Hier, nu, of ergens anders. Misschien moet ik daarvoor wel een heel andere plek opzoeken dan de plaats waar ik nu ben, ondanks dat de roep van de uilen die hun territorium afbakenen het enige is wat ik hoor?

Of is dat wat ze willen dat ik hoor, is dat de boodschap? Is dit misschien precies wat het moet zijn: dat ik mijn territorium moet afbakenen? Niet meer en niet minder…?

Het lijkt heel groot allemaal, zo middenin de nacht, net na het spookuur. Ver van huis. Wanneer de uilen zachtjes naar elkaar roepen.

Geplaatst in Bericht, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , | 3 reacties

Parkeerplaats

lege-parkeerplaats_1127-3298Op een parkeerplaats langs een provinciale weg stond ik. Ik zat in de auto en de zon scheen uitbundig door de voorruit. Met mijn zonnebril op en de raampjes van de beide voorportieren open was het heerlijk om hier even zo te zitten en niets te doen.

Maar liever stond ik hier niet, tenminste, niet op de manier waarop ik hier stond. Want ik was gestopt op deze parkeerplaats, maar zeven kilometer van mijn huis af, omdat ik even niet verder kon rijden.

Eerder die dag had ik tegen een groep mensen verteld dat ik niet langer deel uit zal maken van die groep. Omdat ik een andere richting op ga. Een richting die beter bij mij past, een richting die ik mezelf veel meer gun dan de richting die de stress opleverde die ik in de afgelopen maanden heb ervaren. Ik zei dat ik ruimte nodig had voor mezelf. En ook dat ik nog niet precies wist wat ik nu zou gaan doen. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik hier niet langer thuishoorde.

Daarna dronk ik een grote kop latte macchiato met een flinke scheut vanillesiroop erin. En ik schreef wat in mijn dagboek. En ik begon mezelf af te vragen waarom ik niet opgelucht was. Of blij. Ik schreef: “Ik zou me denk ik bevrijd moeten voelen, maar dat voel ik me niet.” En daarna stapte ik in mijn auto en ging ik naar huis.

Om zeven kilometer voor mijn bestemming te stoppen op een parkeerplaats omdat ik geweldig moest huilen.

Afscheid nemen van iets valt blijkbaar altijd zwaar. Zelfs wanneer je er zelf van overtuigd bent dat de tijd voor afscheid onherroepelijk is gekomen.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Lief dagboek, Persoonlijk, Schrijfsels | Tags: , , | 13 reacties

Iets nieuws

Luca bevochtigde zijn lippen met zijn tong, een paar keer, maar de vraag die hij wilde stellen ging niet weg, hij nadere op z’n hoogst steeds meer, tot hij bijna vanzelf uit Luca’s mond viel. Het was een vraag die hij niet wilde stellen, een vraag waardoor hij dingen in gang zou zetten, een vraag waardoor hij niet meer terug zou kunnen en die toen inderdaad zomaar ineens van zijn lippen rolde: “En ben je nu verliefd?”
Douglas’ ogen brandden op Luca’s gezicht. Luca wenste dat hij zijn blik af zou wenden, maar dat deed hij niet. Hij wachtte lang met antwoorden, alsof hij hoopte dat Luca hem aan zou kijken, maar uiteindelijk zei hij onomwonden: “Ja. Heel erg.” En hij streelde bijna onopvallend, maar een fractie van een moment, vederlicht met zijn wijsvinger langs Luca’s rechterhand.

Doorgaan dan maar…?

Geplaatst in Bericht, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , | 4 reacties