Egoïsme

Toen ik eerder vanavond een vriend belde besefte ik al dat ik dat puur uit eigenbelang deed. Ik was thuis, had niet echt wat te doen vanavond en dacht, misschien kunnen we gaan eten of een film kijken of wat dan ook.

Op het moment dat hij me terug belde wist ik dat hij dat uit puur eigenbelang deed. Omdat ik weet dat hij, nu hij het druk heeft, alleen maar klaagt over hoe druk hij het heeft. Dat houdt hij uren vol.

Dat is allemaal geen probleem. Ik ken hem al even. Hij kent mij al even.

Hij vroeg niet hoe het met mij ging – dat doet hij nou eenmaal niet als hij het druk heeft met zichzelf. Ik vroeg wel hoe het met hem ging, maar met het doel dat hij  zou vragen hoe het met mij gaat.

Het gesprek verliep stroef. Ik vond dat hij egoïstisch deed en liet dat blijken. Hij deed net of hij dat niet merkte.

Pas nadat ik boos op had gehangen besefte ik dat ik net zo egoïstisch was als hij. Hij wilde tegen mij praten over zijn leven, en ik wilde dat hij naar mij zou luisteren terwijl ik over mijn leven zou praten.

Moet ik boos zijn op iemand die eigenlijk het zelfde doet als ik? Dat vind ik niet. Dus hield ik op met boos zijn.

Om heel eerlijk te zijn: egoïsme vind ik helemaal niet erg. Dat kan ook niet. Ik ben immers zelf ook wel eens zo.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Doodzonde

Dus op een dag is het afgelopen. Op een dag is het je laatste dag. Je laatste uur. Op een dag is er geen volgende dag meer. Op een dag ga je dood.

Pas kort geleden kwam ik erachter dat we een Denker des Vaderlands hebben. Bijzonder. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat we een nationale filosoof hadden – je kunt elke dag verrast worden.

Onze Denker des Vaderlands, René Gude, was stervende. Hij leed al sinds 2007 aan kanker, liet een been amputeren, werd meerdere malen geopereerd om tumoren weg te laten nemen. Maar eind vorig jaar maakte Gude bekend dat het voor hem binnen afzienbare tijd over zou zijn.

Een interviewer stelde: “Je kunt nog niet dood.” Waarop Gude antwoordde: “Nee, geen tijd voor. Ik wil wel, maar het gaat niet. Te druk. Iedereen kan het, ik niet.” Uiteindelijk moest ook hij echter toegeven. René Gude overleed op 13 maart.

Daarmee deed hij gestand aan de titel van zijn laatste boekje: ‘Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het.’ Tja. Dat blijkt. Sterker nog, iedereen doet het; iedereen móet het. Of je nou wilt of niet. Eraan gaan we allemaal. Wat eerder dan gehoopt, wat later dan verwacht, maar dat er een einde zit aan al onze levens is een onontkoombaar feit.

Meestal beseffen we dit wel. Waar we ondertussen vaak helemaal niet mee bezig zijn, is hoe kostbaar het leven is. En dat is volgens mij veel belangrijker dan beseffen dat het ooit eens ophoudt.

Lieve mensen. Het leven is veel te kostbaar om boos te zijn. Om een hekel te hebben aan je baan of je baas. Het leven is veel te kostbaar om een ander te haten.

Zorg dat je het leven ook als kostbaar ervaart. Iets anders doen met je leven is dood- en doodzonde.

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Media, Persoonlijk, Schrijfsels | 4 reacties

Indruk

Scrollend door mijn ‘news feed’ op Facebook kwam ik een rits foto’s tegen van de meest uiteenlopende onderwerpen uit de levens van verschillende mensen. Meestal sta ik daar niet bij stil. Vandaag zette het me aan het denken. Hoeveel waarde dichten we eigenlijk toe aan de foto’s die we van onszelf en onze levens posten op sociale media?

Ik zeg niet dat jouw leven, of dat van anderen, niet belangrijk is. En ook niet dat je geen foto’s meer zou moeten posten. Maar wat maakt het eigenlijk uit?

Iedereen doet verschrikkelijk zijn best om ervoor te zorgen dat ze over komen zoals ze willen dat andere mensen ze zien. Ook ik. Maar het is en blijft (met Instagram-filter overtrokken of ge-Photoshopte) een façade.

Wat weten mensen nou echt van mij als ze op mijn Facebook kijken? Dat ik graag koffie verkeerd drink in 1 van mijn favoriete café’s (of op het terras van dat café), dat ik wel eens een wijntje of een biertje drink met mijn familie of vrienden, dat ik een ongelofelijk mooie rode Britse Korthaar-kater heb van bijna een jaar oud en dat ik hou van lekker eten, uiteenlopende muziek en voetbal.

Wat weten mensen over mijn karakter, drijfveren, motivatie, waarden en normen, frustraties en energie? Helemaal niks.

Mijn voornemen is het om minder bezig te zijn met indruk maken op andere mensen met de foto’s op mijn Facebook. En een leven te leiden waarmee ik op een andere manier indruk kan maken. Doet er iemand mee?

Geplaatst in Inspiratie, Persoonlijk, Social media | 4 reacties

Kanker

Afgelopen weekend las ik heldenverhaal van iemand die zichzelf had gevonden doordat ze doodziek was geworden. In de letterlijkste zin van het woord doodziek. Deze dame kreeg kanker, een ongeneeslijke soort, en verklaarde in een oprecht interview dat ze nu pas echt gelukkig was. Niet vanwege de ziekte, uiteraard, en het vooruitzicht haar man en kinderen te moeten verlaten maakte haar wel degelijk verdrietig, maar in haar hele leven was ze nog nooit zo gelukkig geweest als in deze laatste maanden, terwijl de dood steeds nadrukkelijker op de loer lag.
Een hoopgevend en ongelofelijk mooi verhaal. Een ongelofelijk sterke ziel.
Iemand die ik ken uit een niet meer zo recent verleden werd enige tijd geleden gediagnosticeerd met kanker. In de darmen, geloof ik. Hoe dan ook, geen kattenpis. Maar via Facebook laat hij met grote regelmaat weten dat hij hoopvol en positief is, en vol vechtlust, en dat hij deze vreselijke ziekte zal verslaan.
Ook een ongelofelijk sterke ziel.
En toch word ik van beide verhalen ook wel een beetje pissig.
Want ik ken ook mensen die het gevecht hebben verloren, en mensen die helemaal niet dolgelukkig waren in de laatste maanden. Mensen die verlammend bang waren om te sterven. Mensen die helemaal niet meer konden vechten. Mensen die nooit in staat zijn geweest te vechten tegen hun kanker.
Al die verhalen van mensen die vechten en zullen verslaan, of mensen die weliswaar niet zullen verslaan, maar wel elke dag dolgelukkig zijn. Ik vind ze niet eerlijk.
Nee, begrijp me niet verkeerd, die mensen zijn vast goudeerlijk.
Maar het is niet eerlijk tegenover die mensen die zich niet zo voelen, en die de kracht niet op konden brengen om te genieten of te vechten, en die elke dag, elke minuut alleen maar verloren. Die er geen gat meer in zagen. Die depressief waren omdat hun leven, hoewel sowieso eindig, wel een heel rottige wending had genomen. Want die mensen konden het niet helpen dat ze bang waren, dat ze niet in staat waren om te vechten, dat ze niet als overwinnaar uit de bus kwamen.
Kanker, elke vorm ervan, is een vreselijk iets. En het is zeker niet iets waar je altijd tegen kunt vechten, en het is ook niet iets waar je gelukkiger van moet of kunt worden.
Heb niet alleen respect voor hen die zeggen te vechten, en voor hen die zeggen dat ze er sterkere, mooiere mensen van zijn geworden. Heb respect voor iedereen. Misschien juist wel voor hen die bang durven te zijn. En juist voor hen die zich over geven aan wat ze met de beste wil van de wereld niet kunnen ontlopen.

Geplaatst in Bericht, Persoonlijk | 2 reacties

Homo

Een paar jaar geleden was er een opstootje in de catacomben na een voetbalwedstrijd in Groningen. Er waren verschillende mensen bij maar blijkbaar weet niemand meer precies wat er gebeurde. Wat sommige mensen zich nog wel wisten te herinneren (vooral een journalist die ik niet bij naam zal noemen), is dat de ene speler de andere uitmaakte voor ‘homo’.

Dat is niet netjes. Sterker, dat is, naar mijn mening, ronduit dom. En een beetje mallotig.

Blijkbaar vond de voetballer die zijn collega van het andere team ‘homo’ noemde dat een waanzinnig erge belediging. Sterker, het was de enige waanzinnig erge belediging die hij kon bedenken in het heetst van de strijd (of meer, in zijn onmacht op dat moment). Ach gos. De Neanderthaler.

Wat ik wil zeggen is dit. Doe iedereen een groot plezier en noem iemand die je uit wilt schelden geen ‘homo’. Waarom niet? Noem iedereen die je uit wilt schelden maar eens ‘hetero’, en kom erachter hoe mallotig dat is.

Er zijn mensen die naar je luisteren. Mensen die weten wat en wie je bent. Mensen die zich een beeld van je vormen, mede door je taalgebruik. En als jij vervolgens iemand uitscheldt, heel mallotig (‘voor de grap’, ‘ik bedoel er niks mee’, et cetera), voor ‘homo’, dan maakt je dat, hoe zal ik het zeggen, dom. En schijnheilig. En behoorlijk achterlijk.

Dat lijkt me niet iets wat je moet willen.

Bedankt.

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Charlie

Terwijl wereldleiders op pagina 1 van mijn krantje vanmorgen schouder aan schouder staan omdat ze allemaal Charlie vinden te moeten heten, kom ik op pagina 3 het bericht tegen dat Boko Haram ergens in de voorbije week 2.000 zielen uitmoordde uit naam van hun god. Sterker: het noorden van Nigeria is één groot slagveld waar Boko Haram als een dolle tank doorheen walst.

Gaan de wereldleiders binnenkort ook schouder aan schouder staan omdat er wekelijks honderden onschuldige burgers worden vermoord in Afrika? Mwah. Ik gok van niet.

De wereldleiders staan schouder aan schouder omdat er in een grote westerse stad een aantal blanke mannen werd vermoord, die het tot hun missie hadden gemaakt mensen en bevolkingsgroepen te beledigen. Want dat moet altijd en overal kunnen, mensen en bevolkingsgroepen beledigen. Dat is vrijheid van meningsuiting en dat blijkt vele malen belangrijker voor onze wereldleiders dan opkomen voor mensen die dat zelf niet kunnen.

Ik vind het eerlijk gezegd dat beschaving eerst komt, en dat vrijheid van meningsuiting daar een uitvloeisel van moet zijn. En dat het voor alles zou moeten komen dat we onschuldige mensen beschermen. Maar in onze wereld is het blijkbaar veel belangrijker om elke reden, op elk moment iedereen maar in het wilde weg te mogen beledigen.

Geplaatst in Media, Nieuws, Persoonlijk, Politiek | 1 reactie

Romantiek

Omdat het al zo vroeg donker werd buiten stak ze kaarsen aan. Heel erg veel. Je kunt ook meer lampen aan doen, had een vriend tegen haar gezegd, maar feit was dat lampen een stuk minder romantisch aandeden dan kaarsen.
Dat het vroeg donker werd was dan ook vooral een excuus.
Ze was een romanticus in hart en nieren. Haar omgeving dacht dat ze een cynicus was, maar dat was niet waar. Ze hield alleen niet van de suikerzoete rommel die in stuiverromannetjes en wittehoezenkomedies werd verkocht als ‘romantiek’. Wat de commercie maakte van romantiek was fake.
Romantiek was puur, voelbaar en echt.
Haar omgeving vond haar ook koud, omdat ze nooit verliefd werd. Maar ook dat was niet waar – ze was wel degelijk verliefd. Stapelverliefd.
Hij was een man die ze gewoon op straat was tegengekomen. “Sorry,” was het eerste woord dat hij had gezegd tegen haar toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Hij was niet degene geweest die zijn verontschuldigingen aan moest bieden; zij liep tegen hem aan omdat ze zo druk bezig was met haar mobiele telefoon. Ze keek naar hem op en was onmiddellijk weg van hem. Ze had wel afstand willen nemen, maar dat was een gepasseerd station op het moment dat ze hem aankeek. Grote help, wat was ze verliefd geworden.
En dat wekte de enorme romanticus in haar.
En bij elke ontmoeting met hem werd ze verliefder.
Nu moest ze alleen nog maar zorgen dat zijn huwelijk naar de knoppen zou gaan.

Geplaatst in Random writings, Schrijfsels | 4 reacties