(Ver)oordelen, een verklaring

Op deze plaats (nou ja, iets verder naar beneden dan) schreef ik gisteren een stukje over hoe iemand een ander veroordeelde in een blogstukje. Dat stuk heeft er misschien twaalf uur gestaan voordat ik me bedacht dat een (ver)oordelend stukje schrijven over iemand die een ander veroordeelt niet alleen weinig goeds toevoegt aan de wereld en de manier waarop we met elkaar omgaan, maar vooral zo hypocriet is als de pest. Dus haalde ik het stukje weer offline.

Wat ik in dat stukje vooral probeerde, uiteindelijk, was mijn eigen gelijk halen. Ik had iets gelezen waar ik op een negatieve manier door werd geraakt, en dacht in al mijn morele superioriteit: weet je wat, ik schrijf er een redelijk neutraal stukje over, en dan is het bij me weg.

Natuurlijk was het niet bij me weg. Als het ego ergens zijn gelijk wil halen, dan wil het dat nu eenmaal, daar helpt geschrijf niet tegen. Ja, misschien op de korte termijn; je hebt even het gevoel dat je hart is gelucht, dat het goed is dat je iets hebt gezegd over wat je op je lever had. Maar uiteindelijk gaat het niet om dat ene, waar je door werd geraakt en waar je op dat moment iets over wilde zeggen. Uiteindelijk gaat het om een veel dieper gelegen pijn. Pijn die de kop opsteekt wanneer iemand, opzettelijk of niet, die openliggende zenuw aanraakt.

far away

Mijn dieper gelegen pijn, of meer: mijn openliggende zenuw, is het gevoel dat mensen mij niet begrijpen. Ik word al in veel minder gevallen geraakt dan jaren geleden, of zelfs een paar maanden geleden, maar soms is het er ineens weer. Alsof ik een test krijg: hoe ver ben je er nou in om die pijn te (her)kennen, te accepteren en weer te laten gaan? Nou, als ik verontwaardigd in de pen klim nadat ik een stukje heb gelezen dat iemand in een bepaalde wijsheid heeft geschreven, dan ben ik daar in ieder geval dus nog niet klaar mee.

Feit is: soms doen mensen zomaar ineens aannames over een ander. Zonder dat die ander daar zelf invloed op heeft, of zonder dat zij of hij die mensen daar een echte aanleiding voor heeft gegeven.

Het is mijn uitdaging om aannames die mensen doen (over mij, of in het algemeen) vooral te laten op de plaats waar ze horen: bij die mensen die deze aannames doen. Want ik heb geen enkele invloed op wat en hoe een ander denkt, zelfs (of juist) niet door zelf bepaald gedrag te vertonen. Ik heb alleen invloed op de manier waarop ik mijn pijn beleef, de pijn dat ik niet begrepen zou worden door andere mensen. En op het helen van die openliggende zenuw. Daar richt ik me dus ook op. En alleen daarop.

Waarvan akte.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , , , | 3 reacties

Vroeg opstaan

wekker

Ken je al die artikelen waarin wordt beweerd dat je ongeveer in het holst van de nacht op moet staan om succesvol te worden (want alle succesvolle mensen doen dat ook)? Nou: het hoeft niet. Hoera!

In veel publicaties die ik in de afgelopen maanden las stond vermeld dat vroeg opstaan… nee wacht, ik formuleer dat even anders… op een voor zo’n beetje iedereen belachelijke tijd opstaan, een must is voor iedereen die succesvol wil zijn. Niet opstaan om zes uur (of eerder zelfs nog) in de ochtend (of eigenlijk meer: in de nacht!) staat volgens veel mensen (waaronder psychologen, auteurs, ondernemers, enzovoort) garant voor een onsuccesvol leven.

Zo gaat goeroe Robin Sharma er prat op dat niet alleen hijzelf, maar ook iedereen die hij naar succes toe heeft gecoacht, mede succesvol is geworden door in alle vroegte uit bed te klimmen en de werkdag uiterlijk om vijf uur in de ochtend aan te vangen. Hij schreef er zelfs een boek over: The 5AM Club. Opstaan om vijf uur, lieve mensen. Misschien zijn er superveel mensen die dat een heerlijke tijd vinden om uit de veren te komen, maar ik hoor daar niet bij.

Maar er is hoop voor luie mensen zoals ik! Want psycholoog en auteur Adam Grant kwam enige tijd geleden met een tegengeluid. Wakker worden op, of gewekt worden door je wekker die je zelf hebt gezet voor, een ongoddelijk tijdstip, blijkt helemaal geen garantie voor succes. Grant: “De meest succesvolle mensen van de wereld zijn er helemaal niet mee bezig wanneer anderen opstaan. Ze worden wakker en werken volgens het schema dat voor hen werkt.” Overigens is het volgens hem wel belangrijk dat je nadenkt over welke tijd er werkt voor jou, zodat je opstaat op een tijd waarop je ook daadwerkelijk werk kunt verzetten en productief kunt zijn. (Voor mij dus zeker niet vijf uur, of zoals, om nog een voorbeeld te noemen, Apple-baas Tim Cook, om kwart voor vier in de ochtend.)

Ik kan dus gelukkig toch gewoon later dan om half tien ’s avonds naar bed gaan, en ook opstaan na half negen in de ochtend (als afspraken die ik voor die dag heb staan dat toelaten uiteraard). Want de meest succesvolle mensen ter wereld staan gelukkig niet allemaal ergens tussen half vier ’s nachts en zes uur ’s morgens op om fris en fruitig te beginnen aan hun dagelijkse routine. Er zijn er, dank de goden, ook meer dan genoeg die opstaan (en werken) op tijden die ze helemaal zelf bepalen (bijvoorbeeld: wanneer ze er zin in hebben).

Pak van m’n hart!

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Media, Nieuws, Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Keuzestress

keuzestressOp een dag stond ik voor de eerste keer in broodjeszaak Subway en terwijl ik wachtte op mijn beurt werd ik steeds witter om de neus. Niet vanwege de smerigheid van de broodjes (gelukkig). Maar vanwege de hoeveelheid keuzes die ik moest maken voordat ik een broodje zou kunnen eten. Alles, maar dan ook alles wat je maar aan dingen die je op je broodje zou kunnen stoppen was aanwezig, en alles was in alle mogelijke combinaties te bestellen. En dan had je de eerste keuze nog niet gemaakt: op welk broodje moet het allemaal?

Uiteindelijk bestelde ik een broodje dat in de keuzelijst met al voor de klant verzonnen broodjes-met-belegcombinaties stond, en ik was verlost. En omdat ik een beetje een nerd ben, ging ik daarna zitten rekenen; hoeveel keuzes had je hier nou eigenlijk, en hoeveel keuzes moest je hier dientengevolge maken?

Schrik niet: er blijken bij Subway in totaal zo’n 38 miljoen verschillende combinaties beschikbaar te zijn. In één restaurant! 38.000.000 manieren om je broodje samen te stellen! Dat mensen worden geconfronteerd met keuzestress in de Subway begrijp ik dus wel.

Nou is de Subway niet de enige plek in de maatschappij waar mensen gestrest weer naar buiten lopen zonder een keuze te hebben gemaakt, dan wel naar buiten lopen met hun keuze in hun hand en het gevoel dat ze ont-zet-tend veel missen. En dat ook nog eens meerdere malen per dag, want tegenwoordig draait alles erom mensen zo veel mogelijk verschillende keuzes te moeten kunnen laten maken. Iedereen moet immers tegenwoordig precies haar of zijn exacte voorkeur kunnen bepalen. Met als gevolg dat de stress oploopt en mensen van pure ellende opbranden.

Ja, ik weet dat het heel erg in is om te beweren dat we ons collectief middenin een ‘burn-outepidemie’ bevinden, dus dat ga ik niet nog eens zeggen (bovendien vind ik het onjuist om het woord ‘epidemie’ te gebruiken wanneer we spreken over verschijnselen en niet over besmettelijke aandoeningen, maar dat is een semantische discussie). Maar het is wel zo dat steeds meer mensen vragen om psychologische hulp, en dat zou zomaar te maken kunnen hebben met de hoeveelheid keuzes die we tegenwoordig kunnen (en soms zelfs moeten) maken.

Jan Derksen, hoogleraar psychodiagnostiek aan de Vrije Universiteit Brussel en klinisch psycholoog met een eigen praktijk, onderschrijft dat. Volgens hem is er simpelweg veel te veel om uit te kiezen. “De mens is psychisch slechts bestand tegen het maken van een keuze uit vier of vijf opties,” zegt hij, “maar nu zijn het er al snel veertig of vijftig. Dat kunnen we niet aan en dat leidt tot stress.”

Begrijpelijk. Ga maar eens na welke keuzes je zelf allemaal wel niet maakt op een dag, bewust of onbewust. Wanneer je een Nespresso- of Dolce Gusto-apparaat hebt, kan het zijn dat je de eerste keuzestress al meteen ’s morgens hebt: met welke koffie begin ik in hemelsnaam mijn dag? Ja, natuurlijk heb je zo je voorkeuren en grappig genoeg zul je dus wanneer je cupjes in je Dolce Gusto gaat stoppen helemaal geen keuze hoeven maken, helemaal niet als het om de eerste kop koffie van de dag gaat. Maar sta er maar eens even bij stil. Weet-ik-hoeveel broodjes om uit te kiezen bij de lunch (of 38 miljoen mogelijkheden, als je naar de Subway gaat). Tweehonderd televisiezenders of enige duizenden YouTube-kanalen om naar te kijken. Tientallen series op Netflix om te volgen, en dan nog eens tientallen op HBO, en op Disney+, enzovoort. Dit alles gecombineerd met het gevoel dat je niks wilt missen, want stel je voor iemand anders heeft iets gezien of gedaan waar jij niet over mee kunt praten.

Zoals hoogleraar psychodiagnostiek Jan Derksen van de Vrije Universiteit Brussel al zei: het is voor onze soort psychisch nog te doen om uit een stuk of vijf dingen te kiezen. Van meer keuzemogelijkheden dan dat krijgen we stress. Het gevolg is volgens hem dat mensen (en vooral jongeren) zich geen raad weten met hun leven. Waarna ze zich terugtrekken door zich bij voorbeeld op te sluiten in de fantasiewereld van de sociale media. Derksen zegt daarover: “[Mensen] zijn renpaardjes die een hindernis weigeren.”

Het is goed om eens stil te staan bij hoeveel keuzes je hebt, en vooral welke invloed je daarop hebt. Want je hoeft je niet alles te laten opleggen.

Soms kom ik nog wel eens bij de Subway. Maar ik sta echt nooit meer nagelbijtend op dat bord boven de counter te kijken, want dan word ik echt helemaal gek. Er is een broodje op dat menu met al voor de klant verzonnen broodjes-met-belegcombinaties dat ik daar bestel. Soms met een ingrediënt meer of minder. Op die manier hoef ik namelijk maar maximaal drie knopen door te hakken. In plaats van 38 miljoen.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Nieuws, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , , , , | 2 reacties

(Niet) mobielvrij

smartphone verkeer“Nou, dat zou je dus denken van niet.” Dat was de stellige reactie van een medewerker van een programma op NPO Radio 2, nadat een rij-instructeur van de ANWB haar vertelde dat appen via een mobiele telefoon die in een houder in je auto hangt net zo gevaarlijk is als appen met diezelfde telefoon in je hand.

Mijn vraag was waarom je zou denken van niet, maar blijkbaar denkt een groot deel van de automobilisten minder zoals ik, en meer in de trant van het antwoord van de medewerker van het radioprogramma op NPO Radio 2: oké, je mag je telefoon niet meer vasthouden tijdens het rijden dus dan kun je zo niet meer WhatsAppen met de hele wereld, maar als hij in de houder zit, dan heb je hem niet vast en dan kan het dus wel. En hoe gevaarlijk is het nou al helemaal, even appen terwijl je aan het rijden bent? “Joh,” zei een kennis die ik erop aansprak dat zij/hij een WhatsApp typte terwijl ik naast haar/hem in de auto zat, “ik ben toch al langzamer gaan rijden, niks aan de hand hoor.” (Ik wilde onmiddellijk uit de auto, maar zij/hij stopte pas toen we op de plaats van bestemming waren.)

Gelukkig demonstreerde de medewerker van het betreffende radioprogramma vanmiddag in een simulator hoe het haar rijgedrag beïnvloedde als ze een appje ging typen op de telefoon in de houder, en kwam ze tot de conclusie dat je het typen van een WhatsApp (of welk bericht dan ook) op geen enkele manier kunt verantwoorden wanneer je een auto bestuurt. (Jammer genoeg hadden ze verzonnen dat de dame in kwestie 160 moest rijden in de simulator – alsof een bericht typen als je 80 of zelfs 50 rijdt niet al levensgevaarlijk is!)

Helaas zijn er hordes mensen die dit gewoon onzin blijven vinden, en die gewoon lekker allerlei dingen blijven doen op hun mobiel terwijl ze autorijden – ik hoorde laatst van iemand die een film zat te kijken tijdens het rijden, ik bedoel… ik weet niet eens wat ik bedoel, want hoe kom je er in naam van alle goden bij?

Je hersenen kunnen die dingen niet tegelijk doen, lieve medeweggebruiker. En al konden ze het wel, dan betekent het typen van en berichtje op een schermpje nog altijd dat je enige momenten niet op de weg kunt kijken. En je hoeft maar een paar seconden niet te kijken om een ongeval te veroorzaken, bijvoorbeeld omdat je te laat ziet dat de auto’s voor je afremmen of stil staan. Of doordat je het mist dat er iemand ineens uitwijkt naar links of rechts. Of wat dan ook. Rommelen met je mobiele telefoon en autorijden gaan gewoon keihard niet samen. Wat je ook beweert.

Geplaatst in Bericht, Persoonlijk, Schrijfsels, Social media | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Trainingskamp

Voetbal

“We weten heus wel wat er in de wereld speelt, maar ik denk niet dat wij de partij zijn om daar een statement over te maken. Dat is meer aan grote bedrijven.” Was getekend, Edwin van der Sar, algemeen directeur van een groot bedrijf – want volgens mij kun je AFC Ajax NV uit Amsterdam geen echt kleintje noemen, als beursgenoteerd bedrijf met een naam die wereldwijd meer aandacht genereert dan bijvoorbeeld een groot (internationaal, beursgenoteerd) bedrijf als SBM Offshore (“leader in floating production and mooring systems” zeggen ze op hun eigen site; in 2018 zetten ze 2,24 miljard dollar om. Groot bedrijf derhalve, maar niet een bedrijf dat mensen zomaar zullen kennen. Als SBM Offshore een statement maakt over de mensenrechtensituatie in Qatar, zullen daar weinig wenkbrauwen van omhoog gaan).

Blijkbaar zijn de faciliteiten voor een trainingskamp in Qatar uitstekend, en zijn er leuke tegenstanders om tegen te voetballen (Club Brugge bijvoorbeeld. Of Eupen. Ja ja!). Daar twijfelt geen mens aan natuurlijk. Maar er is ook zo veel lelijks te vinden in Qatar. Zoals inperking van de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting, de onderdrukking van vrouwen en homoseksuele mensen en, niet in de laatste plaats, de vele doden die er in de afgelopen jaren vielen te betreuren omdat Qatar voetbalstadions wilde bouwen voor een via corruptie geregeld wereldkampioenschap voetbal in 2022.

Maar blijkbaar is Ajax, of welke voetbalclub dan ook die deze winterstop is afgereisd naar Qatar, niet de partij om daar een statement over te maken, dus. Ik las in het Parool dat ook sportmarketeer Frank van den Wall Bake vindt dat een voetbalclub zich niet bezig moet houden met “ingewikkelde zaken als mensenrechten”. Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Juist een voetbalclub als Ajax, met internationale allure en daarmee samenhangende invloed op honderdduizenden mensen wereldwijd, zou een hartstikke sterk statement kunnen maken door te zeggen: “We gaan niet naar Qatar, ondanks de centjes die we ervoor krijgen, want de mensenrechten worden er dagelijks geschonden en daar willen wij niets mee te maken hebben.” In plaats daarvan vindt Ajax dat “deze trip kansen biedt om deze regio op zakelijk gebied te verkennen”.

Verantwoordelijkheid nemen is voor veel mensen heel moeilijk en ingewikkeld, helemaal wanneer er veel geld mee gemoeid is. En er is veel geld gemoeid met de trainingstrip van Ajax naar Qatar in de winterstop van het voetbalseizoen 2019-2020: naar verluid ontvangt Ajax maar liefst zevenhonderdduizend euro om de winterse oefencampagne in Qatar door te brengen. Om nog maar niet te spreken van de opbrengst die men op kan gaan strijken wanneer “de regio op zakelijk gebied verkend is” en daarna ongetwijfeld geëxploiteerd kan worden. Of bij die exploitatie mensenrechten zullen worden geschonden, daarvoor moet je niet bij Ajax zijn; ik denk eerlijk gezegd niet dat zij vinden dat ze de partij zijn om daar een statement over te maken.

Eén resultaat van die verkenningen op zakelijk gebied is er inmiddels: Ajax blijkt een samenwerkingsverband aan te gaan met FC Sharjah, één van de leukste clubs uit de regio. De eigenaar is de emir van Sharjah, Sultan bin Muhammad al-Qasimi. Schijnbaar is Sharjah slechts het meest conservatieve en meest religieuze van de Verenigde Arabische Emiraten. Gelukkig is net doen of het volkomen logisch is dat het voor je zakenpartner totaal normaal is dat homo’s de doodstraf krijgen helemaal geen statement.

Geplaatst in Bericht, Media, Persoonlijk, Politiek, Random writings, Sport | Tags: , , , , , | 2 reacties

Australië

3112buiaustralie5Gisteren keek ik op een kaartje van Australië om te zien waar de brandhaarden te vinden zijn, en dat was nog schokkender dan ik had gedacht. Het lijkt wel of alle enigszins groene en bewoonbare gebieden van Australië in brand staan, of in ieder geval door brand bedreigd worden. Ook las ik vreselijke cijfers, niet alleen de tot nu toe drieëntwintig menselijke slachtoffers, maar vooral het bijna surrealistische aantal dieren dat tot dusver omkwam: vijfhonderd miljoen. (Laat dat cijfer even tot je doordringen: vijfhonderd miljoen. Dat is een vijf met acht nullen. 500.000.000.) (Van veel arme dieren zag ik overigens ook afschuwelijke foto’s waarvan ik wilde dat ik ze niet had gezien. Doe jezelf een plezier en google niet.)

Er zijn ook mensen die net doen of er niks aan de hand is, natuurlijk. En er zijn ook mensen die vinden dat alles maar overdreven wordt. O ja en vergeet de discussie niet over of deze branden, dan wel de intensiteit ervan, worden veroorzaakt door klimaatverandering. Tegenwoordig zijn feiten geen garantie meer voor of iets als waarheid wordt aangenomen of niet.

Wat ik ook tegenkwam, op Twitter (ook wel bekend als de beerput van het internet en de bron van alle kwaad), was een groep mensen die vindt dat wij hier in Europa (en ook in Amerika, en… nou ja, elke plek ter wereld die geen Australië is, zeg maar) gewoon geen aandacht moeten besteden aan wat er gebeurt aan de andere kant van de wereld. Preciezer: dat we ons hier moeten richten op problemen die dichter bij huis zijn.

Ik snap wat die mensen zeggen. Maar het is ook kortzichtig. Want we hebben met z’n allen maar één huis. Mensen, dieren, alle levende wezens.

Lieve mensen, de aarde is ons huis. Laten we er alsjeblieft eindelijk goed voor gaan zorgen.

Geplaatst in Bericht, Lief dagboek, Media, Nieuws, Persoonlijk, Politiek, Social media | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Eindejaars

Op Twitter werd ik afgelopen weekend, zo aan het einde van het jaar, uitgedaagd mijn 2019 samen te vatten in vijf woorden. Daar was ik snel uit. One steep fucking learning curve. (Pardon my French.) Positief gesteld: zelden heb ik in een jaar zo veel kansen voor mijn kiezen gekregen om te groeien. Maar, en daar ben ik best trots op: ik pakte ook zelden zo veel van die kansen.

Vreemd genoeg ben ik de laatste dagen enorm emotioneel. Mooi liedje op de radio (en dat gebeurt nog wel eens, met de Top 2000 op Radio 2)? Huilen. Leuk dierenfilmpje? Huilen. Daley (mijn kater) doet iets schattigs? Huilen. Het houdt maar niet op. Ik dacht erover na waarom dat is, maar ik kom er niet helemaal uit met mezelf. Of in ieder geval, rationeel gezien kom ik er niet uit. Want waarschijnlijk heeft het echt gewoon alleen (nou ja, alleen…) maar te maken met het afsluiten van een tijdperk.

Sommige dingen zijn, simpel gezegd, over. Soms wil je niet dat het laatste woord gezegd is, of dat je echt niets meer kunt doen, maar er zijn momenten waarop je moet zeggen, het is niet meer aan mij. Ik stap eruit. Of, zoals ik een tijdje geleden zei tegen mijn manager: “Ik gun mezelf iets beters.” Soms blijven mensen en dingen je lief, maar moet je je toch terugtrekken.

Ooit hebben wij mensen op een gegeven moment tussen alle zonnewendes en maanfases in gezegd: “Laten we dit nemen als het einde van het jaar.” Dat had op vele andere momenten gekund, maar het werd 31 december. En dan doet zich nu dat arbitraire moment in de tijd voor, het einde van een jaar, het einde van een decennium zelfs, en op één of andere manier staat dat nu bij mij symbool voor het afsluiten van een tijdperk.

Nee, rationeel gezien eindigt er natuurlijk helemaal niets op 31 december, dan wel 1 januari. Om van alles moeten huilen, bijvoorbeeld, is vast niet over na de gong van Bohemian Rhapsody van Queen (die op 1 staat in de Top 2000 en dus het oude jaar uitluidt). Maar toch, toch kies ik ervoor om tegen een aantal dingen in mijn leven te zeggen, 31 december 2019 is de grens (of 1 januari 2020 is de grens) tussen wat was, en wat komt.

Bij de afsluiting van het tweede decennium van deze eeuw sluit ik veel meer af dan een jaar, dan wel dat decennium. Daar hoort die learning curve waar ik het over had overigens niet bij; dat gaat nog wel even verder. Want ik ben nog lang niet waar ik wil zijn, of wie ik wil zijn zelfs. Aan het einde van vorig jaar zei ik tegen mezelf dat ik op weg wilde naar de sterkste versie van mezelf, en daar ben ik nog wel een eindje van verwijderd. Maar ik ben al een heel stuk verder dan vorig jaar om deze tijd.

En wie weet wat het wordt. 2020, en het decennium dat daarmee begint. Uiteraard heb ik me van alles voorgenomen. Boeken schrijven, mijn eigen onderneming starten, lekker koken en eten, veel knuffelen met Daley, wandelen, mediteren, lachen. Nog vaker tegen mijn familie zeggen dat ik van ze hou. En verder… Sommige van de dingen die gebeuren, die gebeuren nou eenmaal. Het gaat zoals het gaat. Het wordt zoals het wordt. De kunst is vooral om die dingen gewoon maar te laten gebeuren.

Ik wens jullie allemaal een prachtig einde van 2019, en een geweldig 2020.

fireworks

Geplaatst in Bericht, Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , , , , , | 1 reactie