Intimidatie

Een tijdje geleden was er ineens multimediaal aandacht voor ‘pesten op het werk’. Dat moest maar eens uit de taboesfeer, vond het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Er was geen ontsnapping mogelijk; iedereen moet ervan hebben gehoord. Ze waren vast trots bij Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

In de campagne op de radio, die ik die dag veel voorbij hoorde komen omdat ik voor mijn werk de halve dag op de weg zat, werden voorbeelden gegeven van pesten op het werk. Zo werd de vrouw in de nieuwsberichtjes seksueel geïntimideerd. Ook een vorm van pesten. Een bijzonder onaardige.

Soms raakt pesten je, en soms niet. Een jaar of twee van mijn werkende leven zat ik op kantoor met een directeur die in ieder geval elke week probeerde of hij ‘iets’ van mij kon krijgen. En het deed me weinig tot niets, eerlijk gezegd. Overigens maakt het inmiddels natuurlijk ook niet meer uit.

Iemand die ik ken kreeg enige tijd geleden te maken met intimidatie van de niet-seksuele soort. Pesten op het werk, zeg maar. Op zo’n manier dat mijn kennis ontslag nam. Toen mijn kennis navroeg wat hij/zij tegen de intimiderende partij kon uitrichten, was het antwoord: “Niets. Dat wint hij/zij toch.”

Er vindt dus een landelijke campagne plaats over ‘pesten op het werk’, maar als puntje bij paaltje komt, dan kun je “niets” doen tegen iemand die besluit iemand anders te pesten. Het lijkt me dat de campagne die Sociale Zaken en Werkgelegenheid voerde ergens een puntje gemist heeft.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Multitasken

In een recensie van het boek Jong Blijven & Oud Worden (geschreven door Marcel Olde Rikkert) las ik, dat we onze hersenen overvragen en beschadigen als we multitasken. Of dat echt zo is? Anderen weten dat beter dan ik. Maar multitasken doe ik bewust zo min mogelijk.

Natuurlijk ‘multitask’ ik ook wel eens. Een radiospelletje meespelen terwijl je de afwas doet en met een half oog volgen wat er in de woonkamer gebeurt. Op kantoor twee gesprekken proberen te volgen terwijl je een e-mail beantwoordt.

Als ik het zo opschrijf: vermoeiend! En bovendien, heb ik gemerkt: als je twee of drie dingen tegelijk probeert te doen, doe je ze allemaal maar een beetje. Simpel. Praten en een radiospelletje meedoen, of luisteren naar een gesprek terwijl je e-mail beantwoordt? Dat gaat keihard niet. Multitasken op die manier bestaat niet.

Als ik probeer dingen tegelijk te doen, besef ik maar half wat ik gedaan heb. Ik merkte dat wat ik deed niet voldoende tot me doordrong. Dus hield ik daarmee op.

Daar sla ik dan meteen in door: als ik een kopje koffie pak, dan ga ik er echt even voor zitten om het te proeven. Als ik een e-mail ga beantwoorden, dan sluit ik me af. Als ik iets ga lezen, dan ga ik ergens anders zitten om dat ongestoord te kunnen doen. Maar ik merk nu al dat ik dingen meer beleef. En dat ik meer onthou. En dat ik meer geniet.

Neem een keer de tijd om iets te doen. Doe één ding tegelijk, en doe het met aandacht. Besef wat je doet. Bemerkt wat je doet. Bemerkt wat het met je doet. Doe de dingen die je doet met aandacht. De beste manier om de waarde van iets te beseffen, is om er bewust bij stil te staan.

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Media, Persoonlijk | 1 reactie

Generaliseren

Vandaag las ik op verschillende plaatsen dat ik racistisch ben. Nee, niet dat mensen mij persoonlijk racistisch noemden. Maar dat ik, als geboren blanke, gedragingen vertoon die inherent racistisch zijn, en dat ik, als geboren blanke, dus zal moeten accepteren dat ik inherent racistisch ben.

Die veronderstelling maakt me boos. En dat heeft niets te maken met dat ik een hekel zou hebben aan mensen die een andere huidskleur hebben dan blank, of met dat ik vind dat mij als blanke tekort wordt gedaan. Het heeft ermee te maken dat mensen zomaar aannames doen over hele bevolkingsgroepen.

Ik vind het ook niet kunnen dat alle mensen die op de Middellandse Zee in een bootje gepropt zitten allemaal ‘gelukszoekers’ worden genoemd. En dat alle mensen met een Noord-Afrikaans uiterlijk ‘terrorist’ worden genoemd. Dat iedereen met een Japans of Chinees uiterlijk zonder meer ‘slim’ en ‘hardwerkend’ is. Dat jongeren met donker geverfd haar altijd ‘gothic’ of ’emo’ zijn. Dat mensen met tatoeages die motor rijden altijd tuig zijn. Dat mensen die ouder zijn dan 30 en nog nooit seks hebben gehad ‘zielig’ zijn. Dat van mensen die wegens arbeidsongeschiktheid een uitkering hebben altijd wordt vermoed dat ze de boel flessen. Dat alle rijken altijd gierig zijn. Dat van alle daklozen in Westerse landen wordt gevonden dat ze het zelf schuld zijn. Dat alle politici altijd ‘fout’ zijn. Dat de mens inherent slecht en gewelddadig is.

Alle stereotyperingen zijn in mijn ogen oneerlijk en verkeerd. Ik weet dat sommige mensen nu zullen zeggen dat ‘generaliseren gewoon wel eens moet kunnen’, en dat ik alles niet zo letterlijk, dan wel zo serieus moet nemen. Maar hoor eens hier: hele bevolkingsgroepen over één kam scheren kan simpelweg niet. Omdat het niet eerlijk is ten opzichte van het individu. En tegen oneerlijkheid verzet ik me. Altijd.

Geplaatst in Filosofie, Media, Persoonlijk, Politiek | 11 reacties

WE-300: Verdelen

Opdracht en bedoeling bij Plato. Mijn vrije invulling hier.

Zijn dochter kon behoorlijk tennissen en ze wilde naar een tenniskamp in de omgeving van Barcelona deze zomer. Het gezin zat aan een tafeltje in het complex, iedereen met een ijskoud drankje voor zijn neus, en wachtte tot dochterlief weer terug zou komen van de rondleiding die ze kreeg. Zijn zoons verveelden zich en maakten luidruchtige grappen tegen en over elkaar. Zijn vrouw keek uit het raam en zei niets.
Hij keek naar zijn vrouw en vroeg zich af of ze besefte hoe verschrikkelijk veel hij van haar hield. Ze hadden vaak woorden de laatste tijd. De laatste maanden. Ach, god, de laatste jaren. Over dat zij van alles deed en hij te weinig. Over dat hij van alle huishoudelijke taken vooral ‘de leuke dingen met de kinderen’ en het grasmaaien deed. Over dat hij te weinig tijd maakte voor haar.
Het icoontje dat hij op zijn WhatsApp-profiel had gezet was een kruisje, met daarbij het woord ‘Busy’. Want dat was hij; druk. De hele dag. Met van alles en nog wat. Met zijn gezin, met zijn werk, met de dingen die moesten gebeuren in en om het huis, met zijn vrienden en hun kennissen. Dagen hadden veel te weinig uren. Om eerlijk te zijn, hij had niet eens tijd om hier te zitten samen met zijn gezin. Hij had veel liever gehad dat zij alleen was gegaan met de kinderen. Dochter blij, want kijken bij haar tenniskamp. Zoons blij, want Barcelona.
Ze gingen uiteindelijk allemaal. “Dan zijn we een keer allemaal gezellig samen weg,” had zijn vrouw gezegd. Ze had gelijk natuurlijk. Maar hij had ook gelijk, als hij zei dat hij niet wist hoe hij zijn tijd moest opsplitsen tussen de dingen die hij deed en de dingen die hij moest doen.
Verdomme. Hij wilde alleen maar voetballen.

Geplaatst in Schrijfsels, Word Exact 300 | 13 reacties

Reünie

Een vroegere vriendin nodigde me uit voor een reünie. Een reünie van allemaal mensen die elkaar nog kennen uit de jaren ’80, toen er nog Koude Oorlog was. Mijn tienertijd. Ik ga niet.

Er gebeurden dingen in mijn tienertijd die ik voor de rest van mijn leven niet meer vergeet. Nu ben ik gezegend met een behoorlijk selectief geheugen; over het algemeen herinner ik me vooral de leuke dingen. Over de minder leuke dingen moet ik echt even nadenken. Maar sommige dingen kwamen zomaar ineens bovendrijven toen ik die uitnodiging via Facebook voor die reünie ontving.

Niet altijd als laatste worden gekozen tijdens gym – welnee. Maar wel dat iemand ooit voor de grap achter mijn rug een brandslang open draaide zodat ik de rest van de dag met een nat pak door de schoolgangen moest. En dat het vriendje van mijn beste vriendin eiste dat ze niet meer met mij om zou gaan, anders zou hij het uit maken. En dat een groepje meisjes mij elke dag (elke dag!) uitmaakte voor ‘paard’.

Altijd te horen krijgen dat ik er nooit bij zou kunnen horen, wat ik ook deed. Dat tegen me werd gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat mijn hart gebroken zou worden, want ik was te lelijk om ooit een vriendje te krijgen.

Dat ik op een gegeven moment fakete ziek te zijn zodat ik maar niet naar school hoefde.

Elke keer dat ik werd uitgejouwd om iets volkomen normaals. Elke keer dat ik de dansvloer niet op durfde tijdens de disco in het jeugdhuis omdat ik uitgelachen werd als ik me ook maar bewoog. Elke keer dat ik me klein maakte om maar niet op te vallen.

Het waren precies die herinneringen waardoor ik zonder verder na te denken op de ‘decline’-knop drukte.

Geplaatst in Persoonlijk | 4 reacties

WE-300: Evenaren

Eindelijk heb ik weer eens een stukje geschreven in het kader van Word Exact 300. Ben een dag te laat voor de deadline die Plato stelde, maar beter laat dan nooit zullen we maar (weer eens) zeggen…

Verliezen bestond niet in zijn vocabulaire. Of tenminste, zo deed hij de mensen om hem heen geloven. Hij verloor niet, hij won. Alleen maar.
Verliezen bestond niet. Punt.

De waarheid was natuurlijk dat hij een slechte verliezer was. Hij kon er niet mee omgaan om te verliezen, en dat deed hij dan ook niet. Als hij verloor sloeg hij compleet dicht. Dan blokkeerde hij. Dan verbrandde hij alle bruggen achter zich, smeet hij alle mogelijke deuren dicht. Verliezen, dat kon hij niet. Verliezen was iets wat hij ontkende tot hij zelf geloofde dat het niet gebeurd was.
Er werd vaak over hem gezegd dat hij een winnaar was, en dat leken zijn prestaties ook te onderbouwen. Prijzen had hij gewonnen. Veel. Meer dan de meeste mannen die hetzelfde deden als hij had gedaan. Als ze spaken over wat hij allemaal had bereikt groeide hij een beetje, dan voelde hij zijn hart opzwellen. Dan was hij zowaar trots op zichzelf.
Hij deed er altijd bescheiden onder, maar natuurlijk genoot hij als mensen zijn prestaties roemden, als hij in een gezelschap zat waarvan iedereen moest erkennen dat hij meer had bereikt dan zij. Hij zei dan dingen zoals: ‘ach, ik had een geweldig team om me heen’, of: ‘het zit er dik in dat jij meer gaat bereiken dan ik hoor’. En hij gaf mensen tips over hoe ze beter konden worden.
Maar nee, hij wilde helemaal niet dat één van de anderen even goed zouden worden als hij, of zelfs meer zou bereiken dan hij. Hij hoopte dat de prestaties van de rest altijd achter zouden blijven bij die van hem. Dat hij altijd degene zou blijven met de meeste titels, met de meeste vinkjes achter zijn naam. Wie was hij nog als anderen niet meer naar hem op zouden kijken?

Geplaatst in Random writings, Schrijfsels, Word Exact 300 | 10 reacties

Schijntje

Vakkenvuller Soufian Afkir stond tegenover Ahold-topman Dick Boer en zei: “Voor de 3,7 miljoen euro die u in 2013 verdiende, moet ik 299 jaar werken.” Zo. Die zit. En verder gebeurde er… niets.

De Volkskrant berichtte vandaag van de actie van Soufian Afkir in een artikel met de titel: ‘Waarom verdient de jeugd een schijntje?‘ Maar ik vraag me al een tijdje af waarom allerlei mensen een schijntje verdienen. Waarom is het eigenlijk zo dat de mensen die in de dagelijkse praktijk het gezicht zijn van bedrijven een veel lager salaris verdienen dan de mensen die nooit met de klant in aanraking komen?

Als je naar de supermarkt gaat om je dagelijkse boodschappen te doen, dan heb je in die hele winkel vooral te maken met het personeel dat het laagste salaris van het hele bedrijf opstrijkt: de caissières en de vakkenvullers. Zoals Soufian Afkir, de vakkenvuller van hierboven. En als je voor een calamiteit (zoals: geen stroom!) belt naar het energiebedrijf, dan spreek je met de mens waar de service van het betreffende bedrijf van afhankelijk is: de callcenteragent.

Juist het uithangbord van het bedrijf, de medewerker waar je als klant mee te maken krijgt en waar het van afhankelijk is of je je welkom of serieus genomen voelt, is in de meeste gevallen degene die het minste geld krijgt uitbetaald aan het einde van de maand. En noem me maar een communist; ik vind dat krom.

Het zou volgens mij veel eerlijker zijn als de ‘onderste laag’ van een bedrijf meer geld zou gaan verdienen, en wel ten koste van de ‘bovenste laag’. Dus dat Soufian Afkir een beetje meer krijgt aan het einde van de maand, en Dick Boer een beetje minder. Voor Soufian een heel verschil. En Dick merkt daar volgens mij uiteindelijk helemaal niks van.

Geplaatst in Media, Nieuws, Persoonlijk | 8 reacties