… wie?

Bij Spotify vinden ze 1 december al het einde van het jaar, dus gingen ze hun gebruikers gisteren vertellen naar wie ze het afgelopen jaar het meest hadden geluisterd. Ook stelden ze mooie lijstjes samen van welke nummers en artiesten er per land, alsmede wereldwijd het meest beluisterd werden.

Allereerst: excuses. Sorry. Ik kan jullie niet vertellen naar welke artiesten of liedjes ik het meeste luisterde in 2021, tenminste, niet op Spotify, want ik ben één van de weinigen die geen Spotify luistert. Nee, echt helemaal nix. En nee, ik heb geen hekel aan Spotify, en het is ook geen speciaal statement ofzo dat ik niet naar Spotify luister. Ik luister gewoon graag naar de radio, of ik zet mijn eigen muziek aan op momenten dat ik er zin in heb. Misschien ben ik gewoon wel een dinosaurus wat dat betreft. Het zij zo.

Maar toch was ik geïnteresseerd. Want naar wie wordt er nou inderdaad geluisterd hier in Nederland? Dus zocht ik de lijst met artiesten op die hier volgens Spotify het meest populair zijn.

Ik bleek er een stel niet te kennen. En een stel niet leuk genoeg te vinden. En zelfs een paar wel leuk te vinden! En omdat ik een beetje een exhibitionist ben, vind je ze hieronder, onder vermelding van of ik ze ken of niet, dan wel wat ik van hen of hun liedje vind.

  1. Justin Bieber – echt waar? Luistert Spotify-Nederland hier het meest naar? Afijn. Ligt over het algemeen wel makkelijk in het gehoor (hoewel ik me nogal stoor aan de overmatig gebruikte autotune)
  2. Kevin – wie?
  3. Frenna – respect, jammer van die samenwerking met Lil Kleine
  4. Lil Kleine – hoop dat ie op een dag leert wat het écht inhoudt om een waardig mens te zijn
  5. Ronnie Flex – respect, jammer van die samenwerking met Lil Kleine
  6. Lijpe – wie?
  7. David Guetta – die gast die Nederlandse beginnende DJ’s inhuurt om z’n beats te maken, toch?
  8. Josylvio – wie?
  9. Snelle – respect, vriendelijke kerel ook
  10. Ed Sheeran – wordt nu wel veel van hetzelfde, enneh what’s with the autotune, dude?
  11. Drake – echt waar? Doet die nog wat?
  12. The Weeknd – er staat iemand in dit lijstje waar ik zelf fan van ben! Yeah!
  13. Dua Lipa – yes, van haar hou ik ook
  14. Suzan & Freek – daar is het leuke nu wel vanaf vind ik
  15. Jonna Fraser – wie?
  16. Pop Smoke – wie?
  17. Olivia Rodrigo – o die van dat zeiknummer Drivers Licence? Poeh
  18. Broederliefde – respect, wil ze nog wel een X live zien maar ik zou nu al met afstand de oudste in de zaal zijn, dus helemaal als concerten weer kunnen…
  19. Juice WRLD – dat was toch die jongen die op een vliegveld overleed aan een overdosis (schijnbaar omdat ie veel pillen had geslikt om ze te verstoppen voor de politie) nadat men hem aan wilde houden voor het vervoeren van wapens & drugs?
  20. Maan – goeie zangeres
  21. Boef – luisteren er nog steeds zo veel mensen naar die misogynist ja?
  22. Sevn Alias – wie?
  23. Billie Eilish – yes, 1 van m’n favoriete ladies
  24. André Hazes – niet voor mij & beetje vreemde eend in de bijt hier
  25. The Kid LAROI – wie?

Het verraste me dat ik maar 7 keer “wie?” hoefde te zeggen. Aan de andere kant stelde het me teleur dat er blijkbaar in ieder geval 7 artiesten zijn die leuk worden gevonden waarvan ik niet weet wie ze zijn. Maar aan nog een andere kant is het denk ik ook wel best dat ik niet 100% op de hoogte ben van wie er allemaal rondlopen in de (Nederlandse) rapscene. Waarbij ik voor het gemak aan heb genomen dat alle mensen die ik niet blijk te kennen uit bovenstaande lijst zich in de rapscene bewegen (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid!).

Maar goed, geen lijstje van waar ik zelf naar heb geluisterd het afgelopen jaar, dus. Is misschien maar goed ook. Zou er overigens wel zo’n lijstje van mij bestaan, dan weet ik zeker dat The Weeknd, Dua Lipa en Billie Eilish erin zouden staan. Blijk ik toch nog naar dingen te luisteren waar andere (waarschijnlijk jongere) mensen ook van houden.

Geplaatst in Bericht, Lief dagboek, Media, Muziek, Persoonlijk, Random writings | Tags: , , | 1 reactie

Anders dan anders

De wereld kwam tot stilstand, en toch ook weer niet. Alsof regendruppels middenin hun val blijven hangen zodat je je eigen reflectie in hun oppervlak kunt zien terwijl ze tegelijkertijd op je neer kletteren. Alsof het ineens stil is, terwijl je toch nog ergens muziek kunt horen.

Een maand geleden overleed mijn moeder. Het was zo’n gebeurtenis waarvan je je van tevoren nooit in kunt beelden hoe het zal zijn, zelfs ik niet met mijn overactieve voorstellingsvermogen. Op geen enkele manier kon ik het ooit hebben bedacht; wat ik zou voelen, wat er zou gebeuren, hoe de wereld er daarna uit zou zien.

Verrassend genoeg, en ook weer niet heel verrassend, bleek de wereld hetzelfde. Dezelfde dingen, dezelfde mensen, dezelfde gebeurtenissen. Herfst, de straat waarin ik woon elke dag toegedekt onder een nieuwe laag afgevallen naalden en bladeren van de lariksen en eiken voor mijn deur, motregen, wind en zon. Muziek op de radio, mensen op straat. Alles is er nog gewoon.

Alleen dan zonder het veilige idee dat mijn moeder er is. Zonder de geruststelling dat mijn moeder thuis aan de eetkamertafel de puzzels en sudoku’s uit de krant zit te maken omdat alles gewoon in orde is. Zonder de onschuldige blijdschap die de vermelding “mama jarig” op de kalender in mijn keuken altijd losmaakte.

Want dat staat er deze week op de kalender in mijn keuken: Mama jarig. Woensdag 24 november. Het is bij me opgekomen om het weg te kalken met Tipp-Ex, of om het blaadje van de kalender gewoon een week niet om te slaan zodat ik het niet zou zien staan, maar dat heb ik allemaal natuurlijk niet gedaan. 24 november is nou eenmaal de verjaardag van mijn moeder, dat ze een maand geleden dood is gegaan verandert daar helemaal niks aan.

“Mama jarig” betekende altijd gezelligheid, bloemen en cadeautjes, gebak en gesprekken die alle kanten op gingen, een paar uurtjes naar de kroeg voor een speciaalbiertje en bitterballen, muziek luisteren en gewoon lekker samen zijn.

Gaan we mama’s verjaardag dit jaar vieren, mijn vader, mijn zus en zwager en ik? Zeker. Anders dan anders, maar ook een beetje hetzelfde. Zoals die regendruppels die middenin hun val blijven hangen maar toch neerkomen en muziek die je hoort terwijl het stil is.

Daarnet, toen ik een dubbele espresso voor mezelf stond te maken in mijn keuken, zag ik dat het sneeuwde. Het sneeuwde op zo’n manier dat bijna niemand het gezien zal hebben. De lucht was stralend blauw, op een heel klein wolkje na dat al voorbijgedreven leek, en in de stralen van de laaghangende herfstzon dwarrelden een paar seconden lang hele lichte sneeuwvlokjes naar beneden die in de lucht oplosten voordat ze de grond konden raken.

Mama is jarig deze week en het is de eerste keer dat ze er zelf fysiek niet bij zal zijn. Maar dat wil niet zeggen dat ze er niet is.

Geplaatst in Bericht, Lief dagboek, Persoonlijk, Schrijfsels | Tags: , , , | 5 reacties

Toegeven

Er zijn blijkbaar mensen die vinden dat ‘rouw’ een overbodig gegeven is. Wat me daaraan verrast is dat het juist wat men noemt spiritueel ingeslagen mensen zijn die er op die manier over denken. Juist mensen die zichzelf op spiritueel vlak erg ontwikkeld vinden, zeggen dat rouw iets is wat je jezelf aandoet.

Jaren geleden las ik eens een interview met iemand die haar dochter had verloren. Zij vertelde dat ze niet had gerouwd om haar dochter, omdat ze zo dankbaar was dat zij deel van haar leven was geweest. Ze had alleen maar positieve gevoelens ervaren na het verlies. Rouw was wat haar betreft helemaal niet nodig geweest.

Maar laat me je iets vertellen, lieve lezer: rouw is wél nodig. Rouw is echt, en je moet eraan toegeven als je een intens verlies wilt kunnen verwerken. Een periode van rouw overslaan betekent niet dat je metaal heel erg sterk bent, maar dat je iets wegstopt in je onderbewuste wat uiteindelijk toch gevoeld en doorleefd moet worden.

Rouw is iets wat je jezelf geeft, wat je jezelf gunt. Je hebt er recht op. Ik, ik heb er recht op. Het is iets wat ik mezelf cadeau doe, en ook mijn moeder, die mijn rouw dubbel en dwars waard is. Ik mis haar en daar is niks aan wat ik wil negeren of weg wil stoppen.

Rouwen om het verlies van iets wat of iemand die je dierbaar is ben je verplicht aan jezelf. Alleen op die manier kun je aan het einde van de tunnel tegen jezelf zeggen dat je wat er gebeurd is ook echt hebt verwerkt.

Dus sta ik af en toe stil. En huil ik af en toe eens. Gewoon, omdat rouw om het verlies van mijn lieve mama nou eenmaal iets is waar ik aan toe moet geven.

Geplaatst in Bericht, Inspiratie, Persoonlijk, Psychologie | Tags: , | 8 reacties

Lieve mama

In de onstuimige nacht van 21 oktober overleed mijn geweldige mama. Een week later, afgelopen donderdag, vierden we haar leven. Met mijn overmoedige hoofd heb ik mijn ouders beide al jaren geleden beloofd dat ik zou spreken op hun uitvaarten, dus daar stond ik dan, donderdagmiddag 28 oktober, in het uitvaarcentrum van de Dela in Uden. Dit is wat ik te zeggen had.

Vorige week donderdag werd ik ’s morgens wakker met het vage idee dat ik een arm miste. Maar dat bleek niet zo te zijn: ik had ze alletwee nog. Goh, dacht ik. Dan mist er iets anders wat heel belangrijk is. Pas daarna besefte ik wat dat was. Het ergste wat ik jarenlang heb gedacht dat er kon gebeuren, was gebeurd. Mama is dood.

Heel lang geleden, ik was echt nog heel klein, toen mama me op een avond, zoals elke avond, naar bed bracht, vroeg ik haar ineens wanneer ze dood zou gaan. En hoe het dan verder moest met mij. Ik begon toen net te beseffen dat het leven niet voor altijd is en de gedachte dat ik ooit verder moest zonder mama of papa was zo vreselijk dat ik heel erg moest huilen.

Mama verzekerde me dat dat nog heel erg lang zou duren. Gelukkig had ze gelijk.

Mama. Degene die altijd muziek aan wilde hebben, waar ze ook was. Degene waarmee ik samen in de keuken stond te huilen toen Freddie Mercury was overleden. Die net als ik ook niet kon kiezen wat nou écht haar favoriete LP van The Beatles was. Die fan werd van The Police toen ze bij Rockpalast optreden van hen had gezien. Die gek was op Elvis, maar een hekel had aan die ene kerstplaat die hij heeft gemaakt, Blue Christmas. Degene die, toen ik haar mijn eerste tattoo liet zien en zei “hij is echt, hè” verzuchtte: “Daar was ik al bang voor.” Mijn mama. De beste mama. De liefste mama.

Niet al te lang geleden ging het ineens snel veel slechter met mama. Toen Yvette en ik op een avond bij haar en papa waren om met z’n vieren te praten over de situatie zei ik tegen mama: “Ik zou wel willen dat je 120 jaar oud werd, en zelfs dan is het niet genoeg.” Mama zei daarop dat 120 worden haar toch wel een beetje te veel van het goede leek.

Het is logisch en natuurlijk dat een kind afscheid moet nemen van haar ouders in plaats van andersom. Maar lieve mensen, zoals velen van jullie inmiddels weten: leuk is verdomme anders. Ja toch.

Weet je wat me heel erg kan raken? Het besef dat er straks geen dingen meer zijn die mama pas nog heeft gebruikt of aangeraakt. Een zakdoekje, een pen, een pyjama. Ik heb een vest van mama thuis, een vest dat ik heb meegenomen de avond voordat ze naar de hospice ging, en daar knoeide ik meteen diezelfde avond tandpasta op. En dat heb ik er aan de wastafel met water uit staan spoelen, met een zeiknat vest tot gevolg natuurlijk. Maar ik vond het onverdraaglijk dat ik dat vest, dat rook naar het huis van mijn ouders en naar mama, in de was zou moeten gooien en dat het dan alleen nog maar naar mijn wasmiddel zou ruiken.

Het is een week na de dag dat ik jarenlang dacht dat alles op zou houden, maar alles blijk er nog te zijn. Nou ja, alles… Wat ik moet missen, is mijn moeder. En het veilige idee dat ze er gewoon is, dat ik haar ’s avonds gewoon even kan bellen of dat ik gewoon in de auto kan stappen en naar haar toe kan gaan.

Mama had er altijd een hekel aan om “ik hou van jou” te zeggen. Dat vond ze fake, dat is iets wat mensen in films tegen elkaar zeggen. En iets Amerikaans, een soort van stopzinnetje bij het afscheid. “I love you!”, in plaats van “doei” of iets dergelijks. Het voelde als een uitspraak van boordkarton. Daar was ik het altijd volmondig mee eens.

Maar in de laatste weken heb ik het zo vaak tegen haar gezegd dat ik het niet meer kon tellen. “Ik hou van jou, mama.” Eerst zei ze daarop terug: “Ja maar niet op die Amerikaanse manier hè!” Maar dat werd uiteindelijk: “Ik ook van jou. Van jullie allemaal.” En één van de laatste keren zei ze op mijn ‘mama, ik hou van jou’: “Ik ook van jou. Heel erg veel.”

En meer dan dat heb ik nu ook niet te zeggen. Ik hou van jou, mama. Heel erg veel.

Geplaatst in Bericht, Lief dagboek, Persoonlijk | Tags: , , , | 7 reacties

Brief aan mezelf

Lieve Jacqueline,

We zijn zo gewend onszelf op onze donder te geven dat ik het al moeilijk vind om ‘lieve Jacqueline’ te schrijven. Je bent altijd streng voor jezelf. Nog steeds. Wat andere mensen ook denken.

Je hele leven lang heb je tegen jezelf gezegd dat streng zijn er uiteindelijk vanzelf voor zou zorgen dat je discipline zou krijgen. En dat luisteren naar anderen en doen wat anderen zeggen ervoor zou zorgen dat je nooit meer iemand voor het hoofd zou stoten, zodat je nooit meer iemand tegen zou komen die je op je falie zou kunnen geven omdat je altijd deed wat anderen graag wilden.

Maar beide werkt niet. We weten inmiddels heel goed dat doen wat anderen zeggen er alleen maar voor zorgt dat je jezelf niet meer ziet staan. En nu leren we, ten langen leste, dat streng zijn ook niet helpt. Het betekent alleen maar dat je altijd boos bent op jezelf, en als er één ding is wat je niet hoeft te zijn, dan is het boos op jezelf.

Wat ik tegen je wil zeggen is: je bent al wie je wilt zijn. Ik weet dat het ons is afgeleerd om dit te zeggen – doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg, en blaas niet zo hoog van de toren, en doe niet zo blasé – maar ik vind je fantastisch. Ik wil je omarmen en vasthouden en beschermen omdat ik je zo waardevol vind.

Omdat je op het gemene af streng bent voor jezelf denk je er anders over, maar ik vind al je beslissingen goed, omdat je ze neemt vanuit de wijsheid die je op dat moment hebt, al is die wijsheid op sommige momenten verduisterd door angst of verdriet. Dat je bang of verdrietig bent wil niet zeggen dat je ineens niet meer wijs zou zijn. Zeg dat nooit meer tegen jezelf. Beslissingen zijn niet fout, op z’n hoogst anders dan wanneer je ze zou nemen wanneer je je niet bedreigd voelt.

Lieve Jacqueline, het is prima om te geloven in jezelf, ook wanneer andere mensen dat niet doen, of wanneer andere mensen denken dat je dromen te groot zijn of je gevoelens te diep. Ik weet wat je kunt en het is veel meer dan je jezelf op het moment toelaat te doen. Het is veel meer dan je zelf durft te geloven.

Durf te geloven. Durf te geloven in jezelf. Ik doe het ook. Heel veel mensen om je heen geloven in je. Geloof me als ik zeg dat je veel te groots bent om jezelf zo klein te houden.

Liefs, knuffels & een dikke kus op je beide wangen,

Jacqueline

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Psychologie, Random writings, Schrijfsels | Tags: , , , , | 3 reacties

(On)eerlijk

Op een zondag, ongeveer drie weken geleden, stonden er een heleboel Nederlanders vloekend voor de televisie. Neerlands trots in de Formule 1, Max Verstappen, was al kort na de start van de race op Silverstone uit de wedstrijd gereden door directe concurrent Lewis Hamilton. De revanche moest twee weken later komen.

Behalve dat daar die betreffende zondagmiddag meteen in de eerste bocht van het circuit in Hongarije een vette streep doorheen ging. Niet dat Verstappen weer niet kon finishen, maar zijn auto was door een carambolage zo beschadigd dat hij met moeite een punt haalde in de race. Hamilton kwam een stuk hoger uit: hij werd derde (tweede zelfs, na de diskwalificatie van een andere coureur).

Toen Verstappen door Hamiltons toedoen op Silverstone in de bandenstapel belandde, wilden heel veel mensen een eerlijke uitruil: Hamilton moest de volgende race dan maar niet kunnen finishen. Tja, dat gebeurde dus niet: Hamilton eindigde de volgende race vóór Verstappen en kwam ook nog aan de leiding in de strijd om het wereldkampioenschap.

Wat is eerlijk, en wat oneerlijk?

Is het oneerlijk wat er gebeurde op de baan tijdens deze twee races? Is het oneerlijk dat iemand meer punten haalt dan een ander, onder welke omstandigheden dan ook? Wat is écht eerlijk? Of eigenlijk meer: wie zijn wij om te beslissen over wat eerlijk is?

Als het aankomt op eerlijkheid zijn wij mensen behoorlijk gemankeerd. Wat wij eerlijk vinden blijkt heel persoonlijk en afhankelijk van hoe wij zelf in het leven staan. Een mens kan daardoor heel moeilijk objectief beoordelen wat eerlijk is. En als iets of iemand anders een objectieve verdeling maakt, dan vinden wij het vaak nog steeds niet eerlijk.

Terug naar Verstappen en Hamilton

Als je ervan uitgaat dat Hamilton Verstappen de race kostte op Silverstone, wat is dan eerlijk? De meeste mensen zullen zeggen: dat Hamilton niet finisht bij de volgende race, op de Hungaroring. Maar hoe weten wij of dat eerlijk is?

Photo by Dan Istitene – Formula 1/Formula 1 via Getty Images

Wat eerlijk is, is in hoge mate afhankelijk van wat iemand nodig heeft. Nou kun je beargumenteren dat niemand het nodig heeft om een race te winnen (of zelfs te rijden) in de Formule 1, maar dat bedoel ik niet. De vraag is: waarom heeft iemand het nodig om een race te winnen in de Formule 1? En als dat dan niet lukt, om welke reden dan ook, wat moet er dan eerlijkheidshalve gebeuren?

Wat eerlijk is, is puur persoonlijk. Daarmee bedoel ik dat eerlijkheid voor één persoon, laten we hem voor het gemak Max Verstappen noemen, ook echt alleen maar gezocht kan worden binnen die persoon. En dus nooit bij een ander (die noemen we dan maar even Lewis Hamilton). Als Verstappen niet finisht in Silverstone, is het voor de eerlijkheid aan de kant van Verstappen helemaal niet van belang of Hamilton wint of niet, dan wel de wedstrijd erna finisht of niet. De vraag is: naar welke eerlijkheid zou Verstappen in zichzelf op zoek moeten? Waarom wil hij winnen? Wat is er echt belangrijk voor Verstappen in zijn leven?

Hetzelfde geldt overigens voor Hamilton: waarom wil hij winnen? Welke behoefte heeft hij in zichzelf die bevredigd moet worden?

Ieder zijn persoonlijke opdracht

Veel mensen zijn op zoek naar De Zin van het Leven. Volgens mij moet die vooral gezocht worden in wie jij zelf als mens bent – wat betekent dat iedereen ter wereld een heel persoonlijke Zin van het Leven heeft. Je bent hier met een persoonlijke opdracht. Dat klinkt makkelijker dan het is. Want allereerst zul je erachter moeten komen wat die opdracht is, en vervolgens moet je er wat aan doen.

Ik maak het even heel klein, en tegelijkertijd heel groot: wat is in dit leven de persoonlijke opdracht van Verstappen, dan wel van Hamilton? Als je heel realistisch bent: races winnen in de Formule 1 is natuurlijk nooit De Zin van het Leven. De Zin van het Leven voor deze beide mannen (hun persoonlijke opdracht) zit ergens anders. Hij zit verborgen achter hun wil om te winnen, achter hun drive, het zit hem in waarom ze doen wat ze doen. En dat is voor beide iets anders – omdat het iets heel erg superpersoonlijks is. Misschien wil Verstappen wel winnen omdat hij andere mensen niet teleur wil stellen. Voor Hamilton kan het zijn dat hij gebrand is op winnen omdat hij wil laten zien dat hij wat waard is. De opdracht voor beide zit hem dan daar: waarom wil de één niemand teleurstellen, en waarom vindt de ander dat hij niet waardevol is? (NB. Ik zeg niet dat Verstappen een people pleaser is, of dat Hamilton een minderwaardigheidscomplex heeft. Ik zeg maar wat. Het gaat niet om die jongens, maar om het punt dat ik probeer te maken…!)

Winnen, of niet winnen, wijst de heren alleen maar op de opdracht die ze hebben. Winnen of niet, wat ze daarbij voelen en hoe eerlijk ze dat vinden, is de les die ze van het leven voorgeschoteld krijgen om erachter te komen welke opdracht ze te vervullen hebben. Sta hier de volgende keer eens bij stil, als je iets wat jou overkomt oneerlijk vindt. Waarom wil je iets? Waar verlang je echt naar? Welke behoefte probeer je te bevredigen met wat je doet? De echte eerlijkheid zit verborgen in wat je leert van de les die je elke keer voorgeschoteld krijgt. Weet jij welke les dat is, en welke opdracht je daar voor jezelf uit kunt distilleren…?

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Media, Nieuws, Psychologie, Schrijfsels, Sport | Tags: , , | 3 reacties

Over goed advies aan een ander

Vandaag gaf ik iemand advies. Ja, dat doe ik wel vaker, ik ben niet voor niks coach natuurlijk. Maar meestal geef ik niet echt advies nadat iemand een vraag heeft gesteld in een Facebook-community waar ik lid van ben. Afijn, vandaag dus wel.

De vraagsteller wil een boek schrijven. Dat juich ik sowieso toe: iedereen die het gevoel heeft dat er een boek in haar of hem zit, moet dat gaan schrijven. Maar daar gingen haar vragen niet over. Ze had ook al eerder een boek geschreven, vorig jaar, en het zelf uitgegeven, maar het slecht tot niet gemarket. En nu had ze gehoord dat het publiceren van een volgend boek via een traditionele uitgever daar erg kon lijden (bijvoorbeeld omdat een traditionele uitgever niet in zee zou willen met iemand die al eerder zelf een boek heeft uitgegeven maar dat niet goed in de markt heeft gezet).

Haar vragen waren: moet ik mijn nieuwe boek dan maar weer in eigen beheer uitgeven? Of moet ik toch proberen aan de bak te komen bij een traditionele uitgever? En is het te laat om lokale boekwinkels nu na de lockdown alsnog te benaderen om mijn eerste boek in de schappen te leggen?

Mijn reactie aan haar was: “Laat één foutje van jouw kant je niet afschrikken, alsjeblieft. Doe gewoon wat goed voelt; beide routes hebben hun voor- en nadelen. Gelukkig is er niets in steen gehouwen! En ja, regel ook gewoon dat je eerste boek bij de boekhandels komt. Het is nooit te laat. Iedereen is getroffen door COVID dus iedereen weet dat het zwaar is geweest. Stap er gewoon in! Succes.”

Toen ik aan het einde van de middag op Facebook keek, zag ik dat de dame in kwestie mijn reactie had gewaardeerd met een hartje. Eronder had ze geschreven: “Dat helpt! Heel erg bedankt!” Ik las mijn eigen advies terug en dacht: ja, dammit, dit is ook hartstikke goed advies. En in navolging daarop: ja man, ik ben ook gewoon een goeie coach!

De grap is: ik heb exact dezelfde vragen als deze vraagsteller. Ik heb ook een boek geschreven (eerder dit jaar uitgekomen) dat ik niet goed genoeg in de markt heb gezet, en vragen over hoe ik hiermee verder moet. De veel grotere grap: ik stel mezelf die vragen elke dag, en elke dag denk ik, ik wou dat iemand me kon vertellen wat ik moet doen…

Terwijl ik mijn antwoord op die Facebookpost teruglas bleek dus dat ik mijn eigen antwoorden gewoon al heb. Plain and simple. Ik moest denken aan een quote uit een film, waarin een moeder tegen haar zoon zegt: “Je bent je altijd zo bewust van iedereen, behalve van jezelf.” En net zoals die zoon weet ik dat dit niet waar is. Zeker ben ik me bewust van wat andere mensen nodig hebben, maar ondertussen weet ik dat ook heel goed van mezelf. De vraag is: waarom doe ik daar dan zo weinig mee?

Het zal je niet verbazen dat ik ook daar een antwoord op heb. Het heeft ermee te maken dat ik me in een grijs verleden eens een negatief zelfbeeld heb aangemeten, waardoor ik me jarenlang als minderwaardig heb opgesteld naar andere mensen toe. En ergens in mij zit er nog steeds een klein meisje in mij dat in situaties die ik heel spannend vind (zoals het opnieuw in de markt zetten van een boek) zegt: “Het interesseert toch niemand wat ik te zeggen heb…”

Dat klopt niet natuurlijk, anders zou ik er nooit in slagen mensen overtuigend en vanuit mijn hart te coachen. Maar je bewust zijn van wat het antwoord is op je eigen vraag, en van dat je onzekerheid onterecht is, betekent niet dat je er ook zomaar overheen kunt stappen. Dat is een traject waar ik zelf ook elke dag nieuwe stappen in neem.

In het geval van mijn boek dat ik eerder dit jaar uitgaf ga ik in ieder geval mijn eigen raad ter harte nemen. Dat betekent ook dat er nog wat uit dat grijze verleden achtergebleven hindernissen te slechten zijn. Maar daar ben ik inmiddels ook behoorlijk ervaren in geworden.

Kom op, Jackles. Stap er gewoon in!

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Psychologie, Schrijfsels | Tags: , , , | 6 reacties

… dat je er zin in hebt

De zin van het leven is dat je er zin in hebt.

Toen ik die uitspraak een paar jaar geleden tegenkwam vond ik hem leeg en nietszeggend. Zo leeg en nietszeggend dat ik er een blog over schreef. Daarin schreef ik dat “de zin van het leven is dat je er zin in hebt” weliswaar geweldig diep en goed doordacht lijkt, maar dat het onzin is omdat het helemaal niets zegt. “Ik neem aan,” schreef ik, “dat het erom gaat dat je dus zin hebt in het leven. Maar wat is het leven? Is dat het bestaan op zich? Of zijn dat de dingen die je doet? Is het leven het geheel aan waarden en normen die je toepast? Of is het dit allemaal? En zo ja, waar heb je dan precies zin in, als je zin hebt in het leven?”

‘Er zin in hebben’ impliceert dat je een bewustzijn hebt dat ergens kan vaststellen dat er iets is om zin in te hebben. En dan niet dat je honger hebt en dus zin hebt in een hapje te eten, maar dat er belevenissen zijn waar je aan deel wilt nemen. Maar wat is dan de zin van het leven voor levensvormen met minder bewustzijn en/of denkvermogen dan de homo sapiens? En wat gebeurt er als je er geen zin meer in hebt? Is het dan een goed idee om er maar meteen de stekker uit te trekken? Betekent dat het einde? Of geldt in dat geval ‘als je er geen zin in hebt, dan máák je maar zin’?

Voldoende om over te filosoferen, derhalve. En waarschijnlijk was dat ook de bedoeling van degene die deze quote in het leven riep. Want dat was Alexander Smit, een Nederlandse spiritueel leraar en yogadocent. Na een spirituele reis naar India (dat is schijnbaar dé plek waar je naartoe moet als je spiritueel gewekt wilt worden) kwam hij terug met een andere naam: Sri Parabrahmadatta Maharaj, en met de opdracht om de tijdens zijn lessen onder Sri Nisargadatta Maharaj opgedane inzichten door te geven.

Op zoek naar de bron van die uitspraak die ik als nietszeggend en leeg had gelabeld kwam ik tot de ontdekking dat degene die de uitspraak had gebezigd, evenals zijn spiritueel leraar, zich juist bezighield met vragen waar ik ook mee bezig ben. Wat is bewustzijn? Wat is het ‘zelf’?

Nisargadatta bleek weinig op te hebben met goden, rituelen en verhalen over reïncarnatie, wat bijzonder is voor iemand die ‘spiritueel leraar’ wordt genoemd. Zonder goden, rituelen en wedergeboorte blijft er niet zo veel ‘zweverigs’ over. Hoe spiritueel is dat? Kun je dat nog wel spiritueel noemen?

Het antwoord is: ja. En daar kom ik heel graag bij je op terug. Stay tuned.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk, Psychologie, Schrijfsels | Tags: , , , , , | 8 reacties

Zijn wij ons brein? (Spoiler: nee)

Met een kennis had ik een gesprek over wat men noemt ‘de vrije wil’. Hij kaartte het boek Wij Zijn Ons Brein van Dick Schwaab aan en stelde daarbij de vraag die Schwaab ook in zijn boek al aanroert: bestaat vrije wil eigenlijk wel, of is wat wij vrije wil noemen gewoon een opeenvolging van processen in de hersenen? Hij zei: “Als ik naar de keuken loop voor een kopje koffie, omdat ik daar zin in heb, en ik ga dat kopje koffie buiten in de zon opdrinken, omdat dat prettig is, is dat dan omdat ik dat echt zelf wilde, want het is lekker en prettig? Of hebben mijn hersenen ooit geleerd, door affirmaties en meningen van anderen, dat een kopje koffie lekker is en in de zon zitten prettig, en dat dit dus een combinatie is die leuk moet zijn?”

Dat is een goeie vraag. Maar terwijl ik naar de keuken liep om koffie te zetten en een antwoord te verzinnen, kwam er een andere vraag in me op.

Hoe belangrijk is ‘de vrije wil’?

Onmiddellijk draaide ik me om naar de kennis. “Volgens mij,” zei ik, “is vrije wil helemaal het punt niet.”

Dat moest ik natuurlijk toelichten. En dat doe ik hier ook graag. Maar het gaat nogal ver, mensen, dus bijt even door, of stop nu met lezen. 😊

Wanneer we spreken over vrije wil, dan hebben we het in veel gevallen, in een diepere context, over wat de zin van het leven is. Want als er een zin is van het leven (anders dan “de zin van het leven is dat je er zin in hebt”), dan moeten we daar naartoe bewegen. Daar moeten we beslissingen voor kunnen nemen. Want alleen dan zijn we zelf verantwoordelijk voor of we iets bijdragen aan de zin van het leven.

Andere mensen helpen, wereldvrede bereiken, lief zijn voor elkaar, van elke dag een feestje maken; kies maar iets als ‘zin van het leven’, maar uiteindelijk moet je er zelf iets voor doen om dat te bereiken, en als je iets doet, dan moet daar toch vrije wil aan te pas komen? Want als alles wat we doen een automatisch proces is, dan heeft het allemaal geen nut.

Maar ik denk eerlijk gezegd dat de Zin van Het Leven iets totaal anders is dan wij (kunnen) verzinnen. De zin van het leven is het terugvinden van puurheid, en die puurheid, die zit al in ons: dat is onze Ziel*. En die ís al. Die hoeft niets, die wil niet vooruit, kijkt niet terug. De ziel heeft geen verleden en geen toekomst, de ziel beweegt niet, de ziel is eeuwig en altijd. In de ziel is alles. Alle momenten van ooit, van het verleden en van wat er nog moet komen, zijn daar al. De ziel is heel en puur.

Wij krijgen een lichaam waar een ziel in zit en leren vervolgens allerlei dingen. We leren dat we moeten eten en drinken om te overleven, we leren lezen en schrijven, maar we leren ook wat gewenst is en wat niet, wat andere mensen van ons tolereren, wat we moeten doen om een reactie te krijgen die we leuk vinden. Daardoor gaan we dingen doen (om aardig te worden gevonden, om ons niet te hoeven schamen, om succesvol te worden gevonden) in plaats van dat we gewoon ‘zijn’. Op die manier verwijderen wij ons lichaam van onze ziel. En de zin van het leven is om dat lichaam, met dat brein, weer in lijn te brengen met de puurheid en de eeuwigheid van de ziel.

De ziel kan niets anders dan heel, compleet, puur en eeuwig zijn. Het lichaam en ego zijn veranderlijk. Als we ziel en lichaam weer samen willen brengen, betekent dit dat we niet anders kunnen dan het lichaam terugbrengen naar de ziel, want de ziel gaat nergens heen. Vergelijk het maar met wanneer je naar een vakantiebestemming gaat: jij zult er fysiek heen moeten, want de vakantiebestemming is er gewoon en zal niet naar jou toe komen.

Als de ziel eeuwig is, en de zin van het leven is om als stoffelijke mens weer aansluiting te vinden bij die eeuwigheid, dan doet het er niet toe of we zelf beslissingen nemen, dan wel automatisch uitvoeren wat we onszelf hebben aangeleerd. Dan is het enige wat ertoe doet dat we ontdekken waaróm we bepaalde dingen wel of niet doen, zeggen of leuk vinden.

De dingen die we wel of niet doen, zeggen of leuk vinden zijn lagen die Het Leven om De Ziel heen heeft geslagen, door middel van de hersenen in ons stoffelijke lichaam. Het doel is om dat weer af te pellen, die lagen als het ware als kleren weer uit te doen, tot we terug zijn bij ons pure zelf. En dat kan zowel met een vrije wil met een automatisch opererend brein (dat die lagen om de ziel heen immers zelf ook heeft aangebracht).

Wij zijn ons brein? Nee. Wij zijn ons lichaam, inclusief ons brein, en onze Ziel. En het is onze taak om die samen te brengen. Ons brein is het apparaat waar onze coderingen in op liggen geslagen (onze ‘log’, zeg maar), en het apparaat dat ervoor dient om onze coderingen te ontdekken zodat we de malware (gedragingen die we ons hebben aangeleerd, zoals je onzichtbaar maken omdat je op school werd gepest) kunnen verwijderen, zodat we dichter bij de puurheid komen die onze kern is.

* Eigenlijk is er geen woord voor wat ik bedoel, maar aangezien ik iets duidelijk wil maken zal ik er een woord aan moeten geven. In het vocabulaire dat tot onze beschikking staat komt het woord ‘ziel’ het dichtst bij.

Geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk, Psychologie | Tags: , , , , , | 4 reacties

You can’t always get what you want

Vele jaren geleden zat ik in een café in Amsterdam te smachten naar een jongen. Hij was barman in datzelfde café en hij was alles wat ik wilde in mijn leven. Ik wilde zo graag dat hij met mij zou zoenen dat het me niet uitmaakte dat hij ook met andere meisjes zoende; ik was verschrikkelijk blind verliefd op hem. Met de vriendinnen die bij mij aan een tafeltje zaten had ik het over hem en ik zei onomwonden: “Ik wil hem gewoon.”

Bijna op hetzelfde moment startte de DJ van het café een nieuwe plaat in. En wel You Can’t Always Get What You Want van de Rolling Stones.

Toeval? Natuurlijk joh.

Maar natuurlijk kreeg ik die jongen niet. En dat is maar goed ook, want hij was hij een rotzak en een oplichter, zoals zo veel jongens die weten dat ze aantrekkelijk zijn.

Afgelopen zondagavond zat ik thuis te mokken. Niet alleen omdat ik alweer om negen uur thuis was vanwege de op het moment in Nederland geldende avondklok, maar vooral omdat ik vind dat het niet goed wil vlotten met mijn praktijk als coach, schrijver en spreker. Nou weet ik niet hoe het met jou zit, maar ik praat hardop tegen mezelf als er verder niemand bij is; wellicht is dat een tic van alleenwonenden, ik zou het niet weten, maar ik doe het in ieder geval wel. Afijn, ik zat dus hardop tegen mezelf te mokken en ik zei op een gegeven moment hardop: “Ik wil gewoon nu vet geld verdienen, oké?”

Er stond iets aan op televisie waarvan op dat moment de titelrol begon te lopen en onder die titelrol begon muziek te spelen (zoals onder elke titelrol muziek zit). Het nummer werd uitgevoerd door Ituana in een versie die niet in de verste verte op de blues van de Rolling Stones leek, maar het was wel hun nummer: You Can’t Always Get What You Want.

Toeval, uiteraard.

De volgende morgen stond ik op, ik gaf Daley de Poez zijn brokjes en kleedde me aan, nog steeds een beetje in de stemming van de avond ervoor, en terug in de woonkamer zette ik zoals elke dag de radio aan. Er begon net een nieuw nummer. Ja, één keer raden. De Rolling Stones met You Can’t Always Get What You Want. Nu moest ik er daadwerkelijk om lachen. Kom op zeg. Maar terwijl ik het nummer mee liep te zingen tijdens het zetten van een kop koffie drongen de woorden van het refrein pas echt tot me door:

We zijn altijd heel erg gericht op wat we willen, en een stuk minder op wat we echt nodig hebben. En daarom valt het ons ook altijd op dat we niet krijgen wat we willen: we winnen de Staatsloterij niet, we krijgen geen dure auto in onze schoot geworpen, we worden niet zomaar in het wild op straat ontdekt als fotomodel (tenminste, de meeste mensen niet). Je krijgt nou eenmaal niet altijd wat je wilt. Maar niet omdat het leven oneerlijk is: je krijgt niet wat je wilt omdat je het niet nodig hebt. Want wat je nodig hebt, dat krijg je bijna altijd. Omdat we daar niet op letten, valt het ons nooit op. Maar het is wel zo. Daar kun je blind op vertrouwen. Het is aan jou om het te zien, en ermee te doen wat voor jou belangrijk is.

Geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Muziek, Persoonlijk, Psychologie, Schrijfsels | Tags: , , , , | 3 reacties