WE-300: Manipuleren

Plato postte alweer een paar weken geleden een nieuwe opdracht in het kader van Word Exact 300. Het is me nog niet gelukt een echt goed stuk op papier te krijgen, maar omdat het einde van de maand nadert post ik toch in ieder geval mijn eerste probeersel.

Hopelijk leest degene waar ik het hier over heb dit niet. Let wel: het is fictie. En ik ken meneer in kwestie niet. Dus ik weet niet hoe dit gaat of is gegaan. Maar toch.

Op het moment dat het gevraagd werd hoe hij het vond dat hij binnenkort zou beginnen aan zijn nieuwe baan trok hij zijn meest neutrale gezicht en hij zei: “Ik heb niemand gesproken, volgens mij is het helemaal niet aan de orde.”
Dat was niet helemaal waar.
Hij had wel degelijk een telefoontje gepleegd en zijn intentie laten doorschemeren.
Maar dat was dan ook alles. Degene die hij had gebeld had geen beslissingsbevoegdheid, dat wist hij ook. Maar het werkte als volgt.
De baan die hij wilde, kon hij niet krijgen. Dat kwam doordat het scepter werd gezwaaid door iemand waar hij niet mee samen kon werken – die zou hem nooit binnen laten.
Maar: hij wilde die baan toch. Dus belde hij op een zondagmiddag voor een kletspraatje een hotemetoot die veel hoger in de boom zat. Ergens tijdens dat gesprek liet hij vallen dat hij die baan wel zou willen hebben, maar ze spraken er verder niet over.
Twee dagen later vertelde de hotemetoot de pers dat hij contact had gezocht en dat hij als hotemetoot dolgraag zou zien dat hij die baan zou krijgen.
De pers ging met het verhaal op de loop. Iedereen zag het al voor zich. Iedereen had er een mening over. Mensen begonnen hem via social media te smeken de baan te nemen. Hij kreeg sms’jes en WhatsApp-berichten. De teneur was: Kom alsjeblieft bij ons/ga alsjeblieft bij hen werken. We/ze hebben je nodig.
Hij deed er het zwijgen toe. Tot het moment dat hij zelf voor een camera stond. Toen zei hij: “Ik heb niemand gesproken, volgens mij is het helemaal niet aan de orde.” Wetende dat hij daarmee de druk nog meer opvoerde, en dat hij over een paar maanden de positie zou bekleden die hij wilde hebben.
Zo dus.

Geplaatst in Media, Schrijfsels, Sport, Word Exact 300 | 9 reacties

Winnaarsmentaliteit

Er is een woord waar wij Nederlanders van gruwen. Ja, er zijn er wel meer, maar dit is er één van: winnaarsmentaliteit. Sterker, wij gruwen van mensen die het schijnen te hebben, zo’n winnaarsmentaliteit. We branden ze graag tot de grond af. Mensen die er alles aan doen om te winnen.

Vooral in de voetballerij hebben we een hekel aan mensen met een winnaarsmentaliteit, want dat zijn mensen “die de Nederlandse School verloochenen”. Dan spelen we puur voor de winst, en niet voor de schoonheid, en daar kunnen reporters en supporters collectief blijkbaar niet tegen.

Kevin Strootman, reserveaanvoerder van het Nederlands elftal, zei tegen de Telegraaf dat ‘Oranje’ “geen genoegen neemt met de halve finale” op het Wereldkampioenschap in Brazilië deze zomer. Dat vind ik, als voetballiefhebber, best mooie woorden. Om niet te zeggen dat er ‘winnaarsmentaliteit’ uit spreekt.

Helaas was Kevin Strootman ook één van de mannen die in het voetbalseizoen 2012-2013, zijn laatste voor PSV, de handdoek net na de winterstop in de ring gooide. Niks winnaarsmentaliteit. ‘Stroot’ liet al in februari 2013 in verschillende interviews en voor verschillende camera’s duidelijk blijken dat hij alle hoop verloren was dat zijn team kampioen zou kunnen worden dat seizoen.

Nou begrijp ik ook dat wel (een beetje, hoewel het onvergeeflijk is zo duidelijk te zijn over je twijfels als je weet hoe groot de stempel is die je op een elftal drukt, maar dat terzijde), maar als je een jaar later gaat beweren dat je “geen genoegen neemt met de halve finale” terwijl je weet dat je in een team speelt dat in zijn handjes mag knijpen als het de groepsfase overleeft, dan rijzen er bij mij vraagtekens.

Of is ‘winnaarsmentaliteit’ niets anders dan het tegen beter weten in iets beweren, tot je uiteindelijk zelf ook de moed verliest?

Geplaatst in Persoonlijk, Sport | 2 reacties

WE-300: Leuteren

Plato kwam deze maand met een woord waar ik een paar dagen over na heb moeten denken. Dit is het resultaat van die paar dagen nadenken.

Ze zaten in een café aan een klein tafeltje, bijna recht tegenover elkaar, dicht naar elkaar toe gebogen. Ze praatten onafgebroken. Het gesprek ging over hen, alleen maar over henzelf. Samen.
Wat hij zou doen, wat zij zou doen, wat ze beiden niet zouden doen. Hoe ze zouden zijn als ze bij elkaar zouden wonen, wat ze zouden doen als ze voor altijd met elkaar verbonden zouden zijn.
“Ik hou van bloemen,” zei ze. “Neem je bloemen voor me mee?”
“Elke week. Elke week verse.”
“En als er voetbal op televisie is, dan kijk ik met je mee. Elk weekend.”
“En door de week.”
“En door de week natuurlijk!”
“Zeker. Net zoals nu.”
“Ja. En we blijven lekker naar het café gaan. Het is zo gezellig hier. Dat zou ik niet willen missen.”
“Nee joh, uiteraard. Ik ook niet! Leuke muziek, aardige mensen, ach. Ik kom hier zo graag.”
Ze hadden het over trouwen, over wie er allemaal zouden mogen komen. Het feest werd steeds groter, de zaal die ze zouden huren steeds mooier. De kinderen die ze zouden krijgen werden steeds liever, eerst steeds talrijker maar uiteindelijk besloten ze dat een gezinnetje van vier personen precies goed was.
Ze zouden hun huisraad zeker niet kopen bij Ikea, ze zouden altijd boeken blijven lezen in plaats van romans te downloaden voor op een e-reader, ze zouden een geweldig mooie boekenkast maken voor in de prachtige serre in hun nog aan te schaffen huis. Het huis waarvan ze nog niet wisten waar het stond, maar waar al hun vrienden welkom zouden zijn, ook de vrienden die ze nog niet van elkaar kenden.
O, wat was het allemaal belangrijk. Alles wat ze zeiden, alle complimenten die ze elkaar gaven, alle beloften die ze elkaar deden.
Maar het ging natuurlijk helemaal nergens over.

Geplaatst in Word Exact 300 | 9 reacties

Moment

Zoals elke avond stak ik een kaarsje aan op de schoorsteenmantel en ik dacht aan mijn lieve poes Nyx. Aan dat ze ‘s morgens altijd op mijn bed lag als ik wakker werd. Dat ze ‘s avonds, op de bank, tegen me aan kwam liggen om te gaan slapen terwijl ik haar aaide. En hoe ze dan haar pootjes om mijn arm sloeg. Dat ze altijd voor het raam zat te wachten als ik thuis kwam, of op de vensterbank sprong op het moment dat ze mijn auto hoorde. Aan waar haar etensbakje stond in de keuken. Aan hoe ze voor me uit naar boven rende als ik naar bed ging, en voor me uit naar beneden als ik opstond.

Ik draaide me van de kaars af en verkeerde hetzelfde ogenblik even in een soort schemerwereld. Een wereld waarin alles tegelijk is; gisteren, vandaag, morgen. Een wereld waarin ik een eeuwigdurende seconde lang niet besefte dat er zoiets bestaat als ‘dood’, een lang, warm moment waarin ‘dood’ niets was. Een een moment lang leefde Nyx gewoon weer, was ze gewoon bij mij in de woonkamer. Een lang, warm moment lang dacht ik dat ik haar even kon pakken om haar te knuffelen.

Het was een heel echt moment, waarin de realiteit een andere was. Waarin het onmogelijk was dat Nyx er niet zou zijn.

En toen was het weer voorbij.

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Verwachtingenmanagement

Op de snelweg eerder deze week viel het me bij verschillende gelegenheden op dat veel van mijn mede-automobilisten niet van plan zijn andere weggebruikers te laten weten wat ze gaan doen. Nu is dat meestal niet zo erg – als ik van iedereen die ik in de auto tegen kom zou weten wat hij of zij ging doen was ik al snel totaal afgebrand.

Maar één ding wil je als medeweggebruiker wel graag weten. Namelijk of iemand van plan is naar links of rechts te komen of gaan. Precies dat delen veel automobilisten niet met de rest van het verkeer.

Meestal levert dat geen levensbedreigende situaties op. Maar heel handig is het niet. Daarom pleit ik ervoor dat mensen er vaker voor gaan zorgen dat anderen weten wat ze kunnen verwachten.

Dat moet niet heel moeilijk zijn, anderen even laten weten wat je van plan bent. En het levert behoorlijk wat voordelen op. Zoals dat degene die links achter je rijdt weet dat je van plan bent ook naar links te komen. Dan kan diegene namelijk zijn/haar gas loslaten in plaats van dat hij/zij snoeihard op de rem moet om niet bovenop je te klappen, alleen omdat jij je richtingaanwijzer niet weet te vinden.

Het is overigens sowieso handig om mensen in je directe omgeving te laten weten wat je plant te gaan doen. Zodat ze erop voorbereid zijn als je, bijvoorbeeld, niet vegetarisch kookt, de muren van de woonkamer dieppaars schildert, het licht uit doet, naar buiten gaat en voorlopig niet terug komt, de auto verkoopt, iemand vastgrijpt om hem/haar een tongzoen te geven, de lakens van het bed haalt, nieuwe huisraad neerzet, de koelkast vollaadt of leegeet, een puppy in huis haalt…

Kijk, wanneer je van plan bent mensen te verrassen begrijp ik dat je niet van tevoren laat weten wat je gaat doen. Maar alleen als je anti-sociaal bent aangelegd laat je het een ander niet weten wanneer je hem of haar in een stressverhogende, levensgevaarlijke situatie brengt. Volgens mij is het maar een heel kleine minderheid van onze medemensen die van plan is een ander serieus letsel toe te brengen. En ik heb het gevoel dat jij daar niet bij hoort.

Dus geef effe richting aan als je van rijbaan wisselt op de snelweg. Alvast bedankt.

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Reality-tv

Tijdens een reclameonderbreking in een film op televisie zag ik een gezicht van een bekende Nederlander voorbij komen in een teaser voor diens realityprogramma. Alweer een bekende Nederlander met een realityprogramma.

Bij het zien van die teaser (het geluid stond uit, dus horen deed ik het niet) vroeg ik me af wie er gaat kijken naar deze meneer zijn realityprogramma. En meteen daarop vroeg ik me af: waarom zouden mensen willen kijken naar deze meneer zijn realityprogramma? Sterker: waarom zouden mensen überhaupt willen kijken naar realityprogramma’s met en over (half)bekende mensen?

Er kwam maar één ding bij me op, maar ik ben er zo bang voor dat het dichter bij de waarheid komt dan “omdat het interessant is” en “omdat deze bekende Nederlander zo leuk is om naar te kijken” en “om te zien hoe de rijken leven”.

Het gaat er volgens mij niet om dat we graag naar rijke en beroemde dan wel (half)bekende mensen kijken in hun ‘normale’ leefomgeving. Het gaat erom dat we rijke en beroemde mensen zien vallen, we willen ze dieper zien vallen dan we kunnen kijken. We willen dat ze dom en egoïstisch zijn. Dat we om ze kunnen lachen omdat ze dingen doen die wij natuurlijk nooit zouden doen en dingen zeggen die wij natuurlijk nooit zouden zeggen.

We willen ze op hun bek zien gaan. Keer op keer op keer. En dat we onze medemens op z’n bek willen zien gaan is best verontrustend.

Geplaatst in Media | Een reactie plaatsen

De hele wereld

De hele wereld

Wees vriendelijk en heb mededogen, en je bent bevriend met de hele wereld.

Afbeelding | Posted on door | Een reactie plaatsen