Hoe het was

Zojuist dacht ik aan hoe het was. Dat ik op een dag waarop ik met mijn beste vriend had afgesproken al ’s morgens uitkeek naar wat we ’s avonds zouden gaan doen. Lekker uit eten en naar de bioscoop. Of een avondje jazz luisteren in een lokale concertzaal. Samen filosoferen tot laat, terwijl ik een glas wijn of speciaalbier dronk, en hij zoals altijd chocomel.

Vanavond heb ik met mijn beste vriend afgesproken. Dat we niet uit eten of naar de bioscoop of een concert kunnen, is duidelijk – restaurants, bioscopen en cultuurgelegenheden zijn dicht op last van de Nederlandse regering die al bijna twee jaar te vroeg of te laat streng of niet streng genoeg maatregelen aan- en afkondigt. Maar ook gewoon op de bank zitten filosoferen kan niet meer.

Mijn beste vriend heeft kanker. Naar de hersenen uitgezaaide longkanker. Wat zo’n beetje altijd een doodsvonnis betekent, in de meeste gevallen binnen een paar maanden na constatering. Wonder boven wonder is hij er bijna twee jaar na de diagnose nog steeds, maar je moet niet vragen hoe.

Sinds iets van een jaar gaat hij alleen maar achteruit, op allerlei manieren. Hij houdt zelf ondertussen vol dat het op een dag weer wat beter zal gaan, dat hij zich over een tijdje weer zo goed voelt dat hij weer op de motor kan stappen en naar mij toe kan komen, dat hij meegaat naar een vanwege COVID-19 inmiddels twee keer doorgeschoven concert dat nu in maart plaats zou moeten vinden, dat hij over een tijdje, wanneer de horeca weer zijn gang mag gaan, weer met me uit eten gaat. Maar dat is een utopie. Het wordt niet beter. Het wordt slechter, en slechter, en slechter.

En zojuist dacht ik aan hoe het was. Aan de knappe jongen die hij was, aan dat vrouwen om mij heen altijd aan me vroegen of wij iets hadden en zo nee, of zij dan eens met hem uit mochten. Aan zijn scherpe geest, aan zijn Rotterdamse spijkerharde humor. Aan alles wat nooit meer terugkomt. En aan hoe moeilijk het is, ondanks dat hij allang niet meer lijkt op de kerel waar ik ruim twintig jaar geleden mee bevriend raakte, om hem te laten gaan; sinds de diagnose stukje bij beetje, en over een tijdje helemaal.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Lief dagboek, Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Hoe het was

  1. Marloes zegt:

    Wat een prachtig, maar tegelijk ook verdrietig, eerbetoon aan je vriend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s