01. Luca

Het Frans is een prachttaal. Reconfinement. Mooi woord hoor. Maar je zult ermee te maken hebben. Zoals ik, hier in Parijs.
Vanaf vandaag, 30 oktober, mag iedereen maximaal één uurtje naar buiten.
Ik vraag me af wat de overheid denkt hiermee te bereiken. Zojuist zag ik op internet dat er twee dagen rellen waren geweest in Belgrado voordat de regering besloot de opsluiting van de burgers maar weer op te heffen. Je zou bijna hopen dat de Fransen, die immers opstanden en revoluties in hun bloed hebben, er een voorbeeld aan nemen.
Om eerlijk te zijn heb ik er geen idee van wat de implicaties zijn als we er wel of niet voor kiezen om iedereen maar weer thuis te laten zitten. Het enige wat ik weet is dat ik het de vorige keer, net voor de zomer, bijna niet uit te houden vond. En dan zeg ik het voorzichtig. Ik ben immers acteur, tot een paar maanden geleden stond ik bijna elke avond op het podium in New York en overdag meestal voor een camera op mijn filmopleiding aan NYU. Ik hou van publiek, ik hou ervan gezien te worden. Misschien gaat het niet eens te ver als ik zeg dat ik gezien móet worden, dat het een absolute eerste levensbehoefte van mij is om gezien te worden. Met dat in gedachten kun je je er denk ik wel een voorstelling van maken wat het met mijn hoofd doet als ik in mijn eentje opgesloten zit op mijn tweekamerflat in Montmartre.
Toen we gisterenmorgen samen in mijn bed wakker werden zei Céline tegen me dat ze gewoon blij is dat ze geld heeft om eten te kopen en dat ze een dak boven haar hoofd heeft, want zo veel mensen zijn er zo veel slechter aan toe. Ik zei dat je op die manier alles wel kapot kunt redeneren, maar dat soort dingen moet ik blijkbaar niet zeggen. Seks kon ik toen in ieder geval wel vergeten. In plaats van tot diep in de middag te vrijen, wat ik van plan was geweest, wilde zij ineens opstaan en koffie halen en weet-ik-wat. Winkelen. Winkelen, in hemelsnaam. “Toch niet nu,” zei ik tegen haar, en zij zei: “Natuurlijk wel nu, wie weet wanneer het weer kan!”
We gingen met ruzie uit elkaar, in één of ander veel te duur warenhuis. En nu zit ik hier in mijn eentje. Vorige week prees ik me nog gelukkig dat ik in Parijs was, nu wenste ik dat ik in New York was. Hoewel je natuurlijk ook niet weet hoe de situatie zich daar de komende dagen gaat ontwikkelen.
Ik kan wel huilen. Ga ik ook doen. Er is toch niemand die het ziet.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Luca, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op 01. Luca

  1. djberend2013 zegt:

    Ik ben benieuwd naar het vervolg.

  2. Beaunino zegt:

    Misschien kan ze gaan vloggen? Het haalt wel de creativiteit in je naar boven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s