Zingeving, deel II

Keuringskantoor bij Sanquin Tilburg

Een paar weken geleden schreef ik een (nogal lange) blogpost over zingeving. Waar het op neerkwam was dit: veel mensen vragen zich af of ze wel werk doen dat iets toevoegt aan de maatschappij, of wat ze doen wel zinvol is. Ik schreef dat het uiteindelijk aan iedereen persoonlijk is om ervoor te zorgen dat je het gevoel hebt dat je iets zinvols bijdraagt.

COVID-19 is nog altijd onder ons, wat betekent dat een deel van wat wij ‘normaal’ noemen nog steeds niet tot de mogelijkheden behoort. Nu was voor mij mijn werk bij de grootste particuliere schadeverzekeraar van Nederland ‘normaal’, en dat werk heb ik sinds 1 april achter me gelaten. Een eigen bedrijf opstarten, dat was waar ik per 1 april mee aan de slag zou gaan. Mede vanwege mijn eigen gevoel van persoonlijk iets substantieels bij willen dragen aan de samenleving!

Nou, je kunt je voorstellen hoe dat sindsdien is gegaan. Soort van niet, zeg maar. Want veel kantoren zijn nog steeds gesloten, mensen zijn hun baan kwijt of houden de hand op de knip in afwachting van eventuele financiële tegenslag, en zonder bedrijven en mensen waar ik mijn diensten als spreker, (aankomend) bedrijfspsycholoog en coach kwijt kan is er, kort gezegd, niets. Nou, kom er maar in met je zingeving dan.

De afgelopen weken schreef ik, dacht ik na, ging ik wandelen om te bezinnen, dronk ik koffie, sprak ik met mensen, vroeg ik om advies en om de visie van anderen. Allemaal belangrijk, natuurlijk, maar het feit dat ik nog altijd iets zinvols wil doen en mijn gevoel dat ik dat op deze manier niet doe, dat blijft ondertussen hetzelfde.

Maar zingeving, schreef ik vorige keer, vind je op veel plaatsen, niet alleen in het werk dat je doet. Vanmorgen voelde ik me hartstikke zinvol en nuttig en maatschappelijk relevant. Vandaar dat ik dit blogje typ.

Vanmorgen was ik bij Sanquin, de bloedbank, in Tilburg. Daar heb ik heel ontspannen gezellig gepraat met een aantal medewerkers, een fijne grote cappuccino gedronken, iets van een half uur languit onderuit in een stoel gezeten, gelezen en zijdelings een beetje televisie gekeken. En tijdens dat alles bijna een liter bloedplasma afgestaan. (Hoe dat gaat? Zie dit filmpje!) Met dat plasma worden medicijnen gemaakt (zo wordt bijvoorbeeld onderzocht of COVID-19 ermee kan worden bestreden). Of mensen die het nodig hebben, zoals kankerpatiënten, worden er rechtstreeks mee geholpen.

Plasma geven kost me geen enkele moeite, er wordt alleen van me verwacht dat ik me ontspan en een half uur tot drie kwartier blijf liggen. Verder doe ik helemaal niets. Maar het voelt zo ontzettend goed. Ik overdrijf niet. Zo. Ontzettend. Goed. Want het is zinvol. Het voegt iets toe. Het helpt andere mensen.

En dat bedoelde ik in mijn vorige blog over zingeving. Je hoeft je voldoening niet alleen te zoeken in het werk dat je doet. Daarbuiten kan het ook. Soms op manieren die helemaal geen moeite kosten, maar je toch een geweldig gevoel van maatschappelijke betekenis kunnen geven.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk, Psychologie, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s