Ennio Morricone

Ennio Morricone was oud. Dat wisten we, maar we zagen het pas echt toen hij het podium op werd geholpen in Ahoy in Rotterdam op 19 september 2017. Hij kon zo goed als niet meer zelf lopen en hij moest gaan zitten om zijn orkest te dirigeren, want blijven staan ging ook al niet meer, helemaal niet voor de duur van het concert dat hij gaf.

Ik was bij het concert samen met mijn zwager, ook een liefhebber van filmmuziek (we gaan al jaren samen naar De Avond van de Filmmuziek, in het Concertgebouw in Amsterdam en sinds de laatste keer in Ziggo Dome). Van tevoren hadden we het er al over gehad dat we misschien wel precies op tijd waren met het bezoeken van dit concert, en net voor aanvang hadden we nog grappen gemaakt over dat we hoopten dat meneer Morricone überhaupt op zou komen dagen, want het was toen al bekend dat zijn gezondheid heel wat te wensen overliet. Maar verdomd, daar was hij dan, ondersteund door iemand tot hij op zijn stoeltje zat. De grootmeester. Il Maestro. En het werd een memorabele avond.

“Die zien we nooit meer terug,” zeiden mijn zwager en ik tegen elkaar, naderhand, op weg naar de auto, op weg naar huis, en we waren maar al te blij dat de man ons land nog één keertje aan had gedaan met zijn orkest zodat we voor een laatste keer in de gelegenheid waren geweest om hem in levenden lijve te aanschouwen. Maar dat iemand ooit dood zal gaan, dat is een abstract concept, zelfs wanneer die persoon heel oud en behoorlijk fragiel is, dus ons ‘die zien we nooit meer terug’ was meer een wat jolige opmerking dan dat we er daadwerkelijk bij stil stonden dat ook een meestercomponist als Ennio Morricone kan sterven.

Hij overleed aan de gevolgen van een valpartij, stond er te lezen in de nieuwsberichten vanmorgen. Eenennegentig was hij. Een zelfs nog respectabelere leeftijd dan de bijna negenentachtig jaren die hij al telde toen wij hem in Rotterdam zijn orkest zagen dirigeren.

En toch zit ik nu met tranen in mijn ogen. Sterker, het zijn uiteindelijk zo veel tranen dat ze over mijn wangen lopen. Toen de eerste klanken van Once Upon A Time In The West klonken op de radio zojuist (bij de Platenbonanza van Rob Stenders en Caroline Brouwer op NPO Radio 2) was er geen houden meer aan.

Misschien huil ik ook wel niet om het overlijden van Ennio Morricone, of tenminste, niet alleen. Misschien huil ik wel om alle herinneringen die aan deze muziek kleven. Zoals dat concert waar ik was, samen met mijn zwager. En de eerste keer dat ik deze muziek hoorde, als hele jonge tiener (of zag ik Once Upon A Time In The West al eerder?). Misschien huil ik wel om vroeger. Misschien huil ik wel om alle dingen die niet terugkomen, net zoals nu ook Ennio Morricone zelf.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Film, Lief dagboek, Muziek, Nieuws, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Ennio Morricone

  1. Mack zegt:

    Je hebt mooi en duidelijk beschreven waarom je huilt.

  2. Theon Scholten zegt:

    Wat mooi beschreven!
    ________________________________

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s