Daley

Mijn eigenwijze kater Daley

“Mwaaauww,” klonk het klagend achter me op het moment dat ik me omdraaide in bed. Ik keek over mijn schouder en zag iets van een strekkende meter kat naast me liggen, aan de rechterkant van het bed. Hij had zich zo groot mogelijk gemaakt om zo veel mogelijk van de lichte bries op te vangen die door het raam naar binnen kwam. Zijn protest kwam doordat ik dreigde tegen hem aan te rollen, en dat was natuurlijk niet zijn bedoeling. Niet alleen omdat hij er niet op lag te wachten te worden geplet door zijn vrouwtje bediende, die helemaal niet door had dat hij zich zo uitgebreid naast haar in bed had geïnstalleerd, maar ook omdat dit het plekje was dat hij had uitgezocht, dit was zijn plekje in het briesje, dit was de koelste plek van het huis op deze hete nacht en daar mocht ik natuurlijk niet ook nog gaan liggen. (Reken er maar op dat hij ook geen centimeter aan de kant ging; hij bleef gewoon daar liggen waar hij lag en hij keek net zo lang naar me tot ik me weer terugtrok aan de andere kant van het bed.)

Mijn kater Daley weet heel goed wat hij wil van het leven en dat laat hij altijd merken. Hij kent geen schaamte, sterker, hij kent geen ‘nee’ (nou ja, oké, ‘nee’ is meer een woord dat hij wel kent, maar gewoon negeert op alle momenten dat het hem uitkomt). En als zich een mogelijkheid voordoet om het zich gemakkelijk te maken, dan profiteert hij daar onmiddellijk van. Zoals pasgeleden, op een nacht van donderdag op vrijdag, toen het in de slaapkamer tegen de dertig graden liep en de volgende dag de heetste van het jaar tot nu toe zou worden. Daley ligt namelijk nooit, maar dan ook nooit languit uitgerekt naast mij in bed, hij beperkt zich gewoonlijk tot mijn knieholtes of ergens op mijn onderbenen, want als hij naast mij ligt dan loopt hij de kans dat hij zomaar uit het niets geaaid wordt en zomaar uit het niets geaaid worden is iets waar hij in alle gevallen onderuit probeert te komen, bijvoorbeeld door de situatie waarin het voor kan komen gewoon te vermijden. Maar die nacht kwam er een heel licht briesje binnen door het wijd openstaande raam, en toen ik niet precies in dat briesje bleek te liggen bedacht Daley dat hij dat dan maar zou gaan doen. Want hij zocht enige verkoeling, en hij dacht, als mijn vrouwtje employée geen gebruik maakt van de mogelijkheden, dan doe ik het. En daar lag hij dan.

Een tijdje geleden schreef ik het al eens, en ik bedacht me die nacht ook weer: ik zou een voorbeeld moeten nemen aan Daley. De dingen die hij wil, die doet hij gewoon. Soms betekent dit dat hij tegen een net dichtgaande deur aan rent, of in dit geval dat zijn vrouwtje huisgenoot nietsvermoedend bijna over hem heen rolt midden in de nacht, maar dat zijn risico’s die hij dan maar gewoon neemt. Maar als hij iets wil, dan gaat hij ervoor. En als hij ergens geen zin in heeft, dan doet hij het gewoon keihard niet.

Daley neemt gewoon aan dat ik iedereen op hem zit te wachten. En vaak heeft hij ook nog gelijk. En zo niet, dan gaat hij toch onverstoord zijn gang. Hij vindt de dingen die hij wil altijd de moeite waard. En het interesseert hem hoegenaamd helemaal niks dat anderen daar misschien anders over denken.

Ja, man. Ik zou inderdaad meer zo moeten zijn als mijn Daley.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Persoonlijk, Schrijfsels en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s