Slachtofferschap (reprise)

pestenHoewel ik me bijna dagelijks voorneem de wereld heel kalm en zen tegemoet te treden, word ik af en toe nog wel eens heel makkelijk heel erg boos. Het is niet meer zo erg als toen ik een goeie twintig jaar jonger was hoor; toen kon ik echt exploderen, en dat gebeurt nu gelukkig niet meer. Maar onredelijk woest worden, ja hoor, dat lukt me soms nog wel eens, helaas.

In mijn mailbox ontving ik een bericht van Renée van nieuwetijdsvrouw.nl dat ging over boosheid. Ze schreef daarin dat we de natuurlijke reactie hebben om de oorzaak van plotseling de kop opstekende boosheid buiten onszelf te zoeken. “Lekker makkelijk,” schreef ze, “ik ben boos want hij begrijpt me niet. Het komt door haar, zij doet niet wat ik wil.”

Ik hoef niet diep in mezelf op zoek om te weten dat het bij mij in ieder geval klopt: alle goden, wat lucht het op om een ander de schuld te geven als je boos bent! Maar helaas duurt dat maar even. Want het enige wat je doet, is jezelf slachtoffer maken van een situatie. En daar knapt niemand van op.

Lieve mensen, als het gaat om slachtofferschap, dan ben ik je expert. Ik weet er alles van. Jaren geleden kwam ik terecht in de stoel bij een psycholoog (overigens een topvent, ik raad hem nog steeds aan mensen aan die op zoek zijn naar een psycholoog) omdat het leven me maar leek te overkomen. En ik wees naar van alles en iedereen als de oorzaak daarvan. Ik was boos op van alles en nog wat. Ik was slachtoffer van het leven in zijn geheel.

Door jarenlang door het leven te gaan met het gevoel dat alles me maar overkwam, bleek ik helemaal vergeten te zijn dat ik zelf de grootste rol speel in mijn eigen leven. Ik had mezelf vakkundig op zo’n beetje alle plaatsen in mijn leven in de slachtofferrol gemanoeuvreerd: op mijn werk, in mijn vriendschappen, in de relatie met mezelf. Als er iets niet zo ging als ik wilde, dan wees ik onmiddellijk naar een situatie of persoon buiten mezelf. “Zij/hij/het is de schuldige, het overkomt mij alleen maar!” En daardoor was ik altijd boos. Bozer. Nog bozer. Woedend, zelfs.

Het was niet eenvoudig om een patroon te doorbreken dat ik al tientallen jaren koesterde. Sterker, ik kom dat patroon nog wel eens tegen. En ik weet het meteen, als ik het tegen kom, want dan word ik ineens onredelijk boos op iets of iemand. Het verschil met eerder is dat ik me nu niet meer eindeloos mee laat slepen met die boosheid. Natuurlijk ben ik in eerste instantie nog wel boos; dat een diep in je verankerde emotie ineens de kop opsteekt is een mechanisme dat je niet zonder meer aan de kant schuift. Maar tegenwoordig kan ik snel daarna ook een stap achteruit doen en even kijken.

En zo kom ik er vele jaren na mijn eerste ontmoeting met mijn psycholoog soms nog wel eens achter dat ik me her of der nog steeds als slachtoffer gedraag. Waarna ik de kans krijg om nog een wissel om te gooien. En over het omgooien van wissels twijfel ik tegenwoordig meestal niet meer; het is te belangrijk. Het is belangrijk dat ik eerlijk ben tegen mezelf, al doet het wel eens zeer.

Natuurlijk ben ik niet altijd eigenaar van wat er gebeurt. Maar ik ben wel altijd eigenaar van wat ik doe. Handelen naar dat eigenaarschap kan nog wel eens schuren, maar inmiddels weet ik dat het altijd minder pijn doet dan steeds maar het slachtoffer spelen.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s