(Ver)oordelen, een verklaring

Op deze plaats (nou ja, iets verder naar beneden dan) schreef ik gisteren een stukje over hoe iemand een ander veroordeelde in een blogstukje. Dat stuk heeft er misschien twaalf uur gestaan voordat ik me bedacht dat een (ver)oordelend stukje schrijven over iemand die een ander veroordeelt niet alleen weinig goeds toevoegt aan de wereld en de manier waarop we met elkaar omgaan, maar vooral zo hypocriet is als de pest. Dus haalde ik het stukje weer offline.

Wat ik in dat stukje vooral probeerde, uiteindelijk, was mijn eigen gelijk halen. Ik had iets gelezen waar ik op een negatieve manier door werd geraakt, en dacht in al mijn morele superioriteit: weet je wat, ik schrijf er een redelijk neutraal stukje over, en dan is het bij me weg.

Natuurlijk was het niet bij me weg. Als het ego ergens zijn gelijk wil halen, dan wil het dat nu eenmaal, daar helpt geschrijf niet tegen. Ja, misschien op de korte termijn; je hebt even het gevoel dat je hart is gelucht, dat het goed is dat je iets hebt gezegd over wat je op je lever had. Maar uiteindelijk gaat het niet om dat ene, waar je door werd geraakt en waar je op dat moment iets over wilde zeggen. Uiteindelijk gaat het om een veel dieper gelegen pijn. Pijn die de kop opsteekt wanneer iemand, opzettelijk of niet, die openliggende zenuw aanraakt.

far away

Mijn dieper gelegen pijn, of meer: mijn openliggende zenuw, is het gevoel dat mensen mij niet begrijpen. Ik word al in veel minder gevallen geraakt dan jaren geleden, of zelfs een paar maanden geleden, maar soms is het er ineens weer. Alsof ik een test krijg: hoe ver ben je er nou in om die pijn te (her)kennen, te accepteren en weer te laten gaan? Nou, als ik verontwaardigd in de pen klim nadat ik een stukje heb gelezen dat iemand in een bepaalde wijsheid heeft geschreven, dan ben ik daar in ieder geval dus nog niet klaar mee.

Feit is: soms doen mensen zomaar ineens aannames over een ander. Zonder dat die ander daar zelf invloed op heeft, of zonder dat zij of hij die mensen daar een echte aanleiding voor heeft gegeven.

Het is mijn uitdaging om aannames die mensen doen (over mij, of in het algemeen) vooral te laten op de plaats waar ze horen: bij die mensen die deze aannames doen. Want ik heb geen enkele invloed op wat en hoe een ander denkt, zelfs (of juist) niet door zelf bepaald gedrag te vertonen. Ik heb alleen invloed op de manier waarop ik mijn pijn beleef, de pijn dat ik niet begrepen zou worden door andere mensen. En op het helen van die openliggende zenuw. Daar richt ik me dus ook op. En alleen daarop.

Waarvan akte.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op (Ver)oordelen, een verklaring

  1. Mack zegt:

    Probeer je ook nog een beetje een mens te zijn die fouten maakt? Er is niet zoveel mis met je gelijk proberen te halen. Het kan ook zomaar eens zijn dat je het hebt.

  2. Mack zegt:

    Je hebt gelijk. šŸ˜‰

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s