CLVII. Verraad (nog een vervolg)

pianokeysBij de eerste noten van het nummer werd Milo zo licht in zijn hoofd dat hij dacht dat hij flauw zou vallen. Dat gebeurde niet. Maar tot zijn woede en frustratie begon hij wel te huilen. Heel erg te huilen. Er was helemaal niets tegen te doen, hij was plotseling volkomen machteloos ten opzichte van zijn emoties. De tranen gutsten gewoon zomaar ineens langs zijn gezicht en hij hoorde zichzelf hardop snikken, en zijn hele lijf schokte en huiverde oncontroleerbaar. Hij voorkwam maar net dat hij “hou op!” schreeuwde, hij voelde alles in zijn lijf protesteren, sloeg eerst één hand tegen zijn mond en daarna beide, voelde de tranen over zijn vingers stromen.
Hoe durven ze. Hoe durven ze!
Hij zei het hardop, achter zijn tegen zijn mond geklemde handen: “Hoe durven ze!” Het klonk onherkenbaar, niet van hem, zo woest en rauw en onverstaanbaar over zijn wilde snikken heen. Hij vloekte, veegde wild langs zijn wangen en merkte niet eens dat de zonnebril van zijn gezicht viel.
En toen was hij ineens buiten.
Milo had geen idee hoe hij hier terecht was gekomen.
Het miezerde en de straat waarin hij zich bevond was smal en stil. Hij zat op het trottoir, met zijn rug tegen de huizen geleund, zijn knieën opgetrokken, zijn hoofd in zijn over zijn knieën gevouwen armen geleund, en hij huilde nog altijd, geluidloos nu, maar bijna hysterisch. Zijn hele lijf deed pijn. Zijn hoofd barstte zowat.
Hij bleef het horen: zijn band die een nummer van zijn vader speelde, nieuw gearrangeerd, afgesproken, en samen alsof er nooit wat gebeurd was, alsof Fletcher niet bij Milo weg was gelopen, alsof Tom en Jesse niet bij Milo waren geweest om hun steun aan hem uit te spreken, en hij voelde zich op een ongelofelijke manier in de steek gelaten. Het kostte hem eeuwig om ergens de kracht vandaan te halen weer op te staan. Maar ophouden met huilen lukte niet. Het was lang geleden dat hij zich zo verschrikkelijk verraden had gevoeld.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op CLVII. Verraad (nog een vervolg)

  1. Plato zegt:

    Het gaat niet echt goed met Milo. Hoe komt die jongen daar ooit nog uit? Hij moet dringend op zoek naar een tegenhanger, iets van humor, want op een dag vindt hij zichzelf terug in een boek dat bol staat van verdriet. En geen lezer die hem er uit gaat trekken.

  2. Mack zegt:

    Hoeveel bladzijden heeft je boek nu al?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s