CLVI. Verraad (vervolg)

vintage piano_sMilo verslikte zich in zijn eigen adem en hij liet van schrik zijn telefoon uit zijn hand vallen. Er klonk applaus en gejuich van het publiek voor Fletcher, die het podium betrad, terwijl Milo, met een plotseling stekende pijn in zijn maag, op zijn hurken over de donkere en niet al te schone vloer tastte naar de telefoon. Hij vloekte, binnensmonds en daarna hardop. Omdat hij het toestel niet vond. Omdat Fletcher op het podium stond met Tom en Jesse. Omdat zijn band speelde zonder hem. Omdat de jongens het blijkbaar hadden bijgelegd zonder hem. Milo hoorde Tom in zijn hoofd zeggen: “Fletcher is een lul. Hij gedraagt zich belachelijk.” En hij wilde naar het podium rennen en hem slaan.
Zijn handen vonden eindelijk zijn smartphone en hij grabbelde het apparaat van de vloer. Terwijl hij opstond ging zijn blik onmiddellijk weer naar het podium. Zijn ademhaling was hard en onregelmatig. Bang dat hij zou gaan hyperventileren probeerde hij zichzelf te kalmeren: drie seconden inademen, zes seconden uit… maar het lukte niet en hij had het gevoel dat hij alleen maar minder lucht binnenkreeg. En zijn hoofd ging zeer doen.
Ze speelden een waanzinnig klinkende instrumentale versie van The Nearness Of You en ze waren alledrie hartstikke briljant. Milo zou trots op ze zijn geweest als hij zich niet met elke noot die ze speelden en met elke blik van verstandhouding die ze op het podium uitwisselden rotter ging voelen.
Hijgend sloot Milo zijn ogen, zijn hoofd achteroverleunend tegen de muur waar hij tegenaan leunde. Hij slikte een paar keer hard omdat hij een dikke prop in zijn keel voelde en probeerde weer zijn ademhaling onder controle te krijgen. Tevergeefs.
Iemand in zijn buurt zei tegen iemand anders dat die jongens de band van Milo Morris waren. De ander reageerde met: “O ja, ik hoorde dat die Morris ze eruit heeft gegooid?” En nog iemand anders: “Wat een eikel!”
Milo haalde nog eens diep lucht maar hij bleef het gevoel houden dat hij buiten adem was. Eigenlijk wilde hij weggaan, maar dat lukte hem niet. Hij moest naar zijn band kijken. Naar hoe goed ze waren. Naar hoe hecht ze waren.
En toen zetten ze een nummer in dat Milo maar al te goed kende. Want het was het nummer van zijn vader, het liedje dat hij tijdens hun laatste tournee alleen speelde, in zijn eentje aan de piano, in het midden van de set.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s