CLV. Verraad

vintage piano_sEen paar weken later stond Milo tegen de achtermuur geleund van een jazzclub waar hij jaren geleden zelf had gespeeld met Jesse en Tom. Over of hij hiernaartoe moest gaan vanavond had hij getwijfeld vanaf het moment dat hij per ongeluk ergens op een sociaal mediakanaal was gestuit op de mededeling van Jesse en Tom hier vanavond zouden spelen. Erbij stond: ‘with friends’. Milo’s nieuwsgierigheid, of misschien was het wel wantrouwen, over wie die ‘friends’ dan wel niet waren had hem er uiteindelijk toe aangezet hierheen te komen.
Van achter zijn ronde zonnebril met blauwe glazen keek hij over de hoofden van het massaal aanwezige publiek heen naar het podium. Tot dusverre hadden Tom en Jesse hem nog niet teleurgesteld. Jesse speelde contrabas nota bene en hij was formidabel; Milo had al bedacht dat hij daar eens gebruik van moest maken in de toekomst, als ze ooit weer zouden optreden of bij het maken van een nieuw album of iets dergelijks. De jongens hadden een aantal oude klassiekers gespeeld met sommige van de musici die hier destijds, toen zij hier zelf als jazzcombo speelden met Milo, ook optraden. Milo had Simon Bolt gespot in het publiek en hij haalde er een pervers soort genoegen uit dat die alleen maar toe stond te kijken en blijkbaar niet bij de ‘vrienden’ hoorde waarmee Jesse en Tom verkozen op de planken te gaan staan vanavond.
Zelf was hij nog door niemand herkend en hij ging ervanuit dat dit zo zou blijven. Als hij niet op het podium stond en zelf geen aandacht probeerde te trekken, viel hij niet echt op. Dat wist hij inmiddels uit ervaring. En hij zag er nogal anders uit als hij niet op het podium stond: geen make-up om zijn ogen opvallender te maken, bijvoorbeeld. Zijn haar ongekamd en los, half over zijn gezicht hangend. Hier, tegen die achtermuur geleund met een glas water in zijn hand, leek hij alleen maar een dun, wat onverzorgd, onzeker, jong mannetje dat probeerde cool te zijn door een zonnebrilletje te dragen, ondanks dat het avond was en hij zich ergens binnen bevond.
Terwijl Milo zijn smartphone uit zijn broekzak haalde en er met een steelse blik op keek om te zien hoe laat het was hoorde hij Tom in de microfoon zeggen: “Dames en heren, graag een warm welkom voor Christian Fletcher.”

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s