CLIV. Stilstaan

vintage piano_sOndanks dat Jesse, Tom en Rick op hem in hadden gepraat trok Milo onmiddellijk de stekker uit alle eventuele tourplannen die hij had gehad. We kunnen audities houden voor een keyboarder, zeiden ze. Klopte. We kunnen audities houden voor een gitarist, zodat je zelf keys kunt spelen, zeiden ze. Klopte ook. Maar Milo wilde niet. Hij wilde niet optreden, en zeker niet op tournee, zonder Fletcher. Hij kon simpelweg niet verder met zijn band zonder Christian Fletcher. Hoe stom dat anderen ook in de oren klonk.
Laura had hem een aantal malen gebeld maar Milo kon niet opnemen omdat hij niet wilde gaan huilen en zeker wist dat hij dat wel zou doen. Hij stond in de keuken met een vers gezette kop stevige zwarte koffie en las haar laatste WhatsApp (“Al is het midden in de nacht, bel me alsjeblieft.”) toen de bel ging.
Milo keek over zijn schouder in de richting van het geluid, alsof hij zo kon zien wie het was, maar hij wist het eigenlijk wel. Hij legde zijn gsm op het aanrecht en liep naar de voordeur, gemaakt nonchalant kleine nipjes slurpend van zijn koffie. Door het melkglas in de deur zag hij dat Laura niet alleen was; Jesse en Tom waren bij haar. Met zijn linkerhand draaide hij de sloten van de deur en hij opende hem met de woorden: “Ik ga niet toeren ofzo, wat jullie ook komen zeggen.” Hij klonk zoals hij wilde klinken: overtuigd, sterk, wat onverschillig. Maar hij kon hen geen van drieën aankijken. Schijnbaar zonder aandacht te besteden aan zijn drie vrienden die voor zijn deur stonden of aan de paparazzi die aan de overkant van de straat foto’s stonden te nemen alsof hun leven ervan afhing draaide hij zich om en hij liep terug naar de keuken, waar hij zijn gsm pakte, en daarna door naar de woonkamer. Daar ging hij in de fauteuil zitten, nog steeds koffie nippend, terwijl hij keek naar hoe Laura, Tom en Jesse ook gingen zitten.
“We komen je niet overhalen te gaan toeren,” zei Jesse uiteindelijk. “We zijn je vrienden. We willen weten hoe het met je is.”
Milo sloeg zijn ogen neer, keek naar zijn koffie terwijl hij weer een klein slokje nam. “Oké,” zei hij, maar hij keek niet meer op.
“Fletcher is een lul,” zei Tom.
Milo keek even naar hem en glimlachte bijna.
“Hé,” zei Laura.
“Sorry,” zei Tom, “maar veel meer kan ik er niet van maken. Hij gedraagt zich belachelijk.”
Laura nam Fletcher in bescherming: “Hij houdt ook van Milo.”
“Dat laat hij dan op een verrekt rottige manier merken.”
Even stilte. Milo slurpte het laatste beetje koffie uit zijn mok.
Met enige berusting in haar stem zei Laura na een tijdje: “Klopt.”
Milo voelde dat hij buikpijn kreeg. Hij stond op. “Willen jullie koffie?”
“Graag, lekker,” zei Jesse.
Laura stond ook op. “Ik help je wel.”
Zonder iets te zeggen of naar haar te kijken liep Milo naar de keuken. Daar bleef hij bij het aanrecht staan, zijn handen erop geleund, zijn ogen gesloten.
Laura kwam achter hem staan en legde haar handen op zijn schouders. “Het spijt me zo, schatje.”
“Jij kunt er niks aan doen.” Milo schok er een beetje van hoe dun zijn stem klonk.
Laura gaf hem een zoen op zijn achterhoofd en legde haar kin op zijn schouder. “Ik kan hem mijn huis uit gooien. Het is mijn huis, weet je.”
“Wat?” Milo keek naar haar opzij. “Nee. Niet doen. Echt niet.”
“Hij gedraagt zich als een idioot.”
“Als jij hem naar buiten flikkert om mij, heeft hij ook nog gelijk.” Milo merkte dat er tranen in zijn stem zaten en hij verbeet zich.
“Als ik hem naar buiten flikker, dan heeft hij dat aan zichzelf te danken.”
Milo kneep zijn ogen dicht. Hij wilde niet huilen. Dat had hij al heel veel gedaan nadat Fletcher zijn huis uit was gelopen en inderdaad niet terugkwam. Hij wilde er klaar mee zijn. Hij wilde verder met zijn leven. Hij wilde dat hij niet zo gevoelig was. Hij wilde dat hij niet zo veel gaf om sommige mensen. Hij wilde gewoon niets voelen, bij wie of wat dan ook, hij wilde dat niets hem ooit meer zou kunnen raken.
“Milo,” zei Laura. Ze klonk bezorgd. Natuurlijk merkte ze iets aan hem.
Milo haalde diep adem. Met zijn lippen op elkaar geklemd draaide hij zich om, zodat hij zich kon verbergen in Laura’s armen. Ze pakte hem onmiddellijk stevig vast. “Stil maar,” fluisterde ze, hoewel hij niet eens huilde.
“Ik wil gewoon muziek maken,” zei Milo na een hele tijd zachtjes. “Verder niks. Ik wil gewoon alleen maar muziek maken.”
Laura reageerde niet.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op CLIV. Stilstaan

  1. Plato zegt:

    Al die verhalen van Milo op een rijtje, dat is inmiddels wel een behoorlijk lijvig boek, lijkt me.
    Ga je het uitgeven?

  2. Maarten zegt:

    Zo om de enkele weken denk ik: “hoe zou het met Milo zijn?”. En meestal zie dat er dan weer één of twee delen bij zijn gekomen. Hoewel het nu al een tijdje redelijk rustig voort kabbelt, blijft het boeien. En ook mooi om te lezen dat je bezig bent met een boekvorm. Wel hoop ik dat je einde een “soft” einde wordt en ruimte laat voor een vervolg. Bij deze bied ik mijn hulp aan voor het redigeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s