Naar de film

beautifulboy

Eind vorige week zag ik de film Beautiful Boy in de bioscoop (het geweldig mooie Cinecitta in Tilburg) en ik probeer er al een paar dagen achter te komen waarom ik zo verschrikkelijk lang heb gehuild nadat de film was afgelopen.

Wat me erg trof in deze (overigens prachtig gemaakte, abnormaal goed geacteerde) film, was dat het niet zo zeer gaat om de drugsverslaving van zoon Nic, maar veel meer om het gegeven dat je een ander nooit kunt behoeden van ongeluk of gevaar, hoe veel je ook van ze houdt. En vooral om hoe enorm mensen van elkaar kunnen houden.

Tja. Waarom staan we er maar zo weinig bij stil hoe ontzettend we van elkaar kunnen houden? Goeie vraag, eigenlijk.

Misschien sla ik de spijker daarmee wel op zijn kop, en was het precies dat waarom ik zo geëmotioneerd was aan het einde van de film. De laatste keer dat ik zo erg moest huilen na het zien van een film was toen ik Ghost zag, in 1990 of 1991. Het trof me toen heel erg dat liefde zo puur zou kunnen zijn, en dat het niet ophoudt omdat iemand er niet meer is.

Liefde tussen mensen kan echt alles overwinnen, en dat is zo krachtig en zo geweldig en we doen er maar zo weinig mee. We hebben elkaar zo nodig en daar zijn we ons veel te weinig bewust van. Daar laten we veel te weinig van merken, naar elkaar toe.

Terwijl ik vorige week na Beautiful Boy het theater uit liep, mijn hoofd gebogen zodat de mensen die in de foyer stonden niet konden zien dat ik maar niet op kon houden met huilen, bedacht ik me dat mensen best wel eens wat aardiger voor elkaar zouden kunnen zijn, zodat de wereld een minder giftige plek wordt en zachte, gevoelige zielen niet meer de drang voelen ervan weg te moeten vluchten.

We zouden best wat vaker lief mogen zijn voor andere mensen. Nee, niet alleen aardig. Lief.

Ik weet dat ik het nodig heb dat mensen lief zijn. Ik weet ook dat het niet cool of zelfs gewenst is dat je lief bent, maar weet je, fuck that. Dan ben ik maar niet cool en vertoon ik maar geen gewenst gedrag. In 2019 ga ik lief zijn voor mensen. Gewoon, omdat ik weet dat ik het zelf nodig heb.

(O, als ik als laatste een tip mag geven: ga een keer naar de film in Cinecitta, als je kunt. Of ga er iets eten in het geweldige restaurant. Het is een fijne plek voor beide.)

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Film, Filosofie, Inspiratie, Lief dagboek, Media, Persoonlijk, Random writings en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s