CLI. Herstel

vintage piano_sMilo had er geen idee van hoe lang hij nog door had gespeeld, maar uiteindelijk stopte hij vanzelf. Het was alsof iemand zijn handen vastpakte en zachtjes tegen hem zei: “Het is goed zo.” Er was een elektriciteit in de lucht die Milo nog nooit had gevoeld, en toen hij het tot zich door liet dringen besefte hij dat het voelde alsof hij thuis was bij zijn ouders, en alsof ze net samen muziek hadden gemaakt, in plaats van dat hij hier alleen zat tegenover een publiek van enige honderden mensen. Hij moest zich ineens grote moeite doen niet te gaan huilen en haalde zo diep mogelijk adem door zijn neus, de lucht uitblazend door zijn getuite lippen. Het drong pas tot hem door dat er applaus klonk toen het hem was gelukt zijn zelfbeheersing terug te vinden en hij weer overeind ging zitten en zijn ogen opende. Zijn blik trof onmiddellijk die van Rick, die naast het podium naar hem stond te kijken zoals altijd. Hij klapte in zijn handen, net zoals de rest van de zaal, zijn lippen op elkaar geperst. Milo forceerde een glimlach naar hem en Rick glimlachte een weemoedige glimlach terug.
Met zijn handen veegde Milo langs zijn gezicht. Hij legde zijn hoofd in zijn hals, zuchtte nog eens diep en stond toen op. Tegen beter weten in keek hij naar de zaal – hij had zijn vrienden willen zien, Laura, Fletcher, Jesse en Tom, want hij wist dat ze er waren, maar natuurlijk zag hij niets omdat de lichten op hem gericht waren. Hij wierp een kushandje naar de zaal, maakte een kleine buiging, en nog eentje, en liep toen van het podium af, aan de tegenovergestelde kant van waar Rick stond. Op het moment dat hij de gang naar de kleedkamer in liep, begon hij te rennen.
In de kleedkamer viel hij hijgend in de stoel waar hij voor de show ook in had gezeten. Hij leunde met zijn ellebogen op de make-uptafel voor hem en legde zijn gezicht in zijn handen. Tot zijn verbazing huilde hij niet.
Het duurde minutenlang voordat er iemand binnen kwam.
Milo keek niet op.
Achter hem zei Rick: “Verdomme, jongen.” Hij legde zijn handen op Milo’s schouders en drukte zijn lippen op Milo’s kruin.
Milo voelde hoe hij afbrokkelde, maar verbazingwekkend genoeg bleven de tranen die hij verwachtte nog steeds weg. Na een hele tijd ging hij overeind zitten en hij legde met een zucht zijn hoofd in zijn hals. Zijn stem was niet meer dan een fluistering: “Het was zo heerlijk, Rick. Het was zo fucking heerlijk.”
Rick zei niets.
Milo deed weer even zijn ogen dicht, en keek daarna via de spiegel voor hem naar Rick, die hem in de spiegel aan bleek te kijken met de meest zachte ogen die Milo ooit gezien had; misschien zelfs zachter dan die van zijn moeder. Hij sloeg zijn ogen neer en slikte.
Nu. Of nooit meer.
“Ik heb tegen je gelogen.”
Rick reageerde opnieuw niet, maar toen Milo hem deze keer via de spiegel aankeek zag hij een andere blik. Niet minder liefdevol, maar ook verrast, en misschien wel geschrokken. Hij sloeg zijn ogen opnieuw neer.
“Die kaart,” zei hij, een gebaartje makend naar waar de kaart met de ballonnen erop nog steeds stond die hij voor de show had gekregen van een loopjongen van Charlie. Zijn adem stokte even. Maar nu kon hij niet meer terug. Hij haalde hoorbaar, diep en lang adem. “Er zat coke in.”

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s