Wim

roosVanmiddag ordende ik mijn gedachten, met de hand schrijvend, met een vulpen, in een boek dat ik dagboek noem maar dat van alles zou kunnen zijn. Het was alweer even geleden dat ik dat deed en het was bevrijdend, zoals altijd. Het schiep duidelijkheid en gaf rust, zoals altijd. Het zorgde voor overzicht, zoals altijd.

Ik schreef over dingen die gebeurd zijn (zoals je doet in een dagboek) en wat ik daarmee kan en wil, ook zoals altijd. En voordat ik het wist, schreef ik ineens over mijn vroegere collega en mijn inmiddels overleden vriend, Wim. Het ging erover hoeveel steun ik aan hem had. Hoe goed wij elkaar aanvulden op het werk. Ik schreef letterlijk:

“Wow. Doet pijn om dat op te schrijven. Niet omdat ik een tekortkoming bij mezelf constateer, maar omdat wij zo’n mooi team vormden. Dingen die ik niet leuk vond of niet kon, die deed Wim, en andersom.”

En:

“Ik mis hem, met grote regelmaat.”

Ik zat op dat moment in een overvol lunchcafé en het kostte me geweldige moeite om niet te gaan huilen terwijl ik dat opschreef. Hij was mijn steun en toeverlaat, en ik mis hem soms enorm. Op het werk, maar ook als vriend en mede-salonfilosoof.

Het is inmiddels alweer drieënhalf jaar geleden dat ik definitief afscheid van hem nam, en vanmiddag, aan dat tafeltje in dat overvolle lunchcafé, toen ik zijn naam op had geschreven en een beetje voor me uit staarde, zei ik in gedachten tegen hem: ik heb je wijsheid nog wel eens nodig. Ik wou dat ik je nog eens kon zien.

Het stel dat aan het tafeltje naast mij zat ging weg, en we wisselden wat woorden omdat de dame haar tas bijna vergat en de heer aan mij vroeg of ik geen pijn aan mijn hand kreeg van ‘echt schrijven’, met een pen op papier dus, en we wensten elkaar prettig weekend. (Er zijn overal aardige mensen. Gewoon een kwestie van opletten. En zelf ook aardig zijn. 🙂 )

Even later ging er een nieuw paar naast me zitten, enige jaren ouder dan het stel dat er eerder zat. Ik was inmiddels weer aan het schrijven en keek even op naar hen. En geloof het of niet, de man die aan het tafeltje naast dat van mij was komen zitten was een jongere versie van Wim. Dezelfde ogen, dezelfde neus en mond, dezelfde uitstraling. Zijn gezicht bewoog op exact dezelfde manier als dat van Wim terwijl hij praatte tegen de vrouw waarmee hij was. Hij tilde op dezelfde manier zijn glas op om te drinken.

Maak ervan wat je wilt. Maar mijn magische hoofd wil er best in geloven dat Wim me hoorde. En iemand stuurde die op hem leek. Zodat ik hem inderdaad nog eens kon zien. Om me te laten weten dat hij nog altijd met me meekijkt. En een beetje helpt, af en toe.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Bericht, Inspiratie, Lief dagboek, Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Wim

  1. Happy Hulk zegt:

    Wauw!
    Gaat door mijn ziel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s