Young American

liefdeHij is zo Frans.
Dat dacht ze al de hele avond, elke keer als ze naar hem keek, en dat was zo’n beetje de hele avond lang. Hij is zo verdomd Frans, hij moet wel Frans zijn. De vorm van zijn ogen, van zijn gezicht, van zijn neus. De manier waarop hij kijkt van onder zijn wimpers. Dat halflange, golvende, donkere haar. Hij is zo godverdomd Frans.
Dus toen ze voor hem stond en er eindelijk aan toe kwam om hem aan te spreken zei ze in haar beste Frans tegen hem: “Als je er genoeg van hebt Engels te praten, praat dan maar even met mij.”
Hij keek haar aan. Zijn ogen waren smaragdgroen, ze had nog nooit zulke ogen gezien. Nu hij zo dicht bij haar stond en hij alleen naar haar keek merkte ze dat hij een aan onschuld grenzende, verraderlijke seksualiteit ademde. Heel ongetemd, schijnbaar peilloos. Ze wilde haar blik afwenden maar kon het niet meer toen hij antwoordde. Met een verrassend lage stem, een beetje hees maar vooral in accentloos Frans: “Ik kom uit New York.”
Ze hakkelde. Stamelde. Ze wilde zelfverzekerd overkomen, zelfverzekerder dan ze zich voelde in ieder geval, maar ze kon niet anders dan over haar woorden struikelen. “O,” was een klank die ze uitbracht. En: “Uh.” Zo leeg. Zo onnozel. Uiteindelijk lukte het haar weer wat Franse woorden in de juiste volgorde te zetten: “Maar, je bent Frans, toch?” Nee. Waarom vroeg ze dit? Waarom zei ze überhaupt iets?
Hij glimlachte geamuseerd. Knipperde even met zijn ogen. “Non.” En daarna, in onmiskenbaar Amerikaans: “Het spijt me dat ik je teleurstel.” Hij tuitte zijn volle lippen. Zijn hele gezicht, zijn hele houding straalde uit dat hij helemaal nergens spijt van had. Misschien was hij te jong om ergens spijt van te hebben. Of misschien was hij gewoon ongelofelijk zelfverzekerd. Het enige wat ze kon, was naar hem glimlachen. Ze merkte zelf hoe schaapachtig dat eruitzag.
Erg genoeg bleef hij haar nog even aankijken met die belachelijk prachtige ogen. Uiteindelijk krulde zijn mond weer in een lichte glimlach. Hij keek even opzij, naar iemand die verderop in de ruimte stond, iemand die ongeveer even oud was als zij, en daarna weer naar haar. Zijn Amerikaanse accent leek spottend te klinken terwijl hij zei: “Mijn vader is Frans. Misschien kun je het bij hem proberen.” Hij schonk haar nog een schalkse knipoog, en verdween.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Lief dagboek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s