CXXXVI. Ontlading

vintage piano_sMilo zat aan het mengpaneel van de studio en huilde. Hij huilde al een hele tijd en het leek er niet op dat hij kon ophouden. Eigenlijk wist hij niet goed waarom hij niet kon ophouden, want het was achter de rug. Hij had zijn verhaal gedaan tegen de rechter die uitspraak zou doen in zijn zaak tegen de rehabilitatiekliniek en hun ex-werknemer en inmiddels ook ex-psychiater Jonathan, en dat was de laatste keer dat hij het verhaal had hoeven vertellen; hij was ervan af. Wat nog beter was: het zat er niet in dat hij de zaak zou verliezen. De vraag was niet of Jonathan en de kliniek zouden moeten betalen, de vraag was hoeveel.
Rick had hem eerder die week gevraagd wat Milo met het geld zou doen en hij had zonder omhaal gezegd dat hij het zou schenken aan verslavingszorg. Het was niet eens bij hem opgekomen om het geld zelf te houden, om welk bedrag het ook ging. Daarna stelde Rick hem de vraag of hij erbij stil had gestaan dat hij Jonathans gezin te gronde zou richten als die veroordeeld zou worden tot de door Milo’s advocaten maximaal geëiste som, en het verraste Milo hoe weinig hem dat deed. “Zijn kinderen kunnen het niet helpen dat hij deze fout heeft gemaakt,” probeerde Rick nog, maar Milo was alleen kwaad geworden omdat Rick het woord ‘fout’ had gebruikt voor het voor geld doorvertellen van een in vertrouwelijkheid verteld persoonlijk verhaal, voor iets wat hem recht terug in de armen van nieuwe drugs had gedreven, door een kerel die er nota bene voor betaald werd om mensen van hun verslavingen af te helpen.
“Hé,” zei iemand ineens achter hem, en Milo schrok op. Met zijn handen onhandig en niet erg effectief zijn gezicht droog vegend draaide hij zich om naar degene die binnen was gekomen in de studio.
Fletcher glimlachte licht.
Milo’s opluchting was zo groot dat hij bijna opnieuw begon te huilen.
“O damn, Morris,” zei Fletcher zacht. Hij trok een stoel naast die van Milo en sloeg zijn armen om hem heen. “Kom. Het is over. We gaan weer gewoon mooie dingen maken samen. Oké?”

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op CXXXVI. Ontlading

  1. Ria zegt:

    Eind goed al goed voor Milo en ik mag hopen dat de rechter Jonathan de cel in duwt in plaats van geldboete.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s