Naderhand

Thuis na een feestje. Heel de weg naar huis hardop tegen mezelf zitten praten. Boos op mezelf. Boos op iemand anders.

Teleurgesteld dat niet alles zo was, niet alles zo ging, als ik wilde dat het was of ging. Terwijl ik helemaal niet weet hoe ik eigenlijk had gewild dat dingen waren of gingen.

Iemand zei tegen me dat ik me geen zorgen moest maken. Ik zei dat ik dat niet deed. En daarna was het stuk. De avond. Mijn gevoel. Alles. Ik werd zelfs chagrijnig van de alcohol. Vond dat ik minder had moeten zeggen. Dat ik iets anders had moeten zeggen. Dat ik niets had moeten zeggen.

Ik ruimde flessen en glazen van tafel terwijl gastvrouw en -heer de laatste gasten naar buiten begeleidden. Probeerde iets van de sfeer van eerder terug te pakken. Van voordat ik min of meer zei dat ik zeker wist dat hij me een beetje in de steek had gelaten, zoveel maanden geleden alweer.

Wat ik eigenlijk zei, wat niemand hoorde, was dat ik nog steeds vond dat hij me had verraden. En dat is niet fair, want niet waar. Maar het voelt soms nog wel zo. Nog steeds. Belachelijk. Maar toch.

Ik erger me. Want alle dingen waarvan ik me gewoonlijk in ieder geval een beetje beter ga voelen helpen vanavond helemaal nergens tegen. Of voor. Ik voel me moe en ziek en, wel, boos, dus. Allemaal dingen die ik niet zou moeten zijn. Allemaal dingen die ik niet wil zijn. Allemaal dingen die ik wel ben.

Soms is iets voelen gewoon klote. Simpel. Soms is een klein beetje iets voelen gewoon al veel te veel.


Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Lief dagboek, Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Naderhand

  1. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Helemaal waar!
    Het gevoel, ik ken het.

    Ook ik voel dat nog steeds nadat zij na 40 jaar afscheid van mij nam.
    Ik heb over de vloer gekronkeld van de pijn, dik 2 jaar geleden.
    En nu voelt het nog steeds oneerlijk.

    En toch heb ik in de afgelopen periode een grote fout gemaakt.
    Ik klaagde!
    En ik ben er nu achter gekomen dat klagen een hele grote fout is.
    Want je schopt daarmee bij wijze van spreken steeds je eigen benen onder je lijf vandaan.

    En ik deed nog erger.
    Ik klaagde erover bij mijn kinderen.
    Dat raakte hen, weet ik nu, dubbel zo hard.

    Ik ben mij nu t.o.v. hen aan het excuseren.
    En dat helpt hen.
    En dat helpt mij.

  2. Mack zegt:

    Sterkte en dat dit nare gevoel maar mag verdwijnen.

  3. Marloes zegt:

    Rede en gevoel stroken soms helemaal niet met elkaar. De balans is weg, je evenwicht lijkt verdwenen. Een strijd op zich

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s