XCIX. Vriendin

Piano_s“Hoi,” zei Ricks vriendin, haar hand naar Milo uitstrekkend, “ik ben Sylvia.”
Milo keek haar aan en gaf haar een zo vriendelijk mogelijke glimlach. Haar hand pakkend zei hij: “Hi. Milo Morris.”
“Ik heb veel over je gehoord,” zei Sylvia.
Het lag op het puntje van Milo’s tong om een snedige reactie te geven. Iets van ‘wat een cliché, Sylvia’. Of ‘logisch, ik ben dan ook heel beroemd’. Of, snijdend, ‘ik geen woord over jou’. Allemaal heel onaardig. Dat vond hij zelf ook, dus hij zei niets, en glimlachte alleen maar.
“We wilden je niet meteen lastigvallen,” ging Sylvia verder. Het leek erop dat ze Milo’s zwijgen ongemakkelijk vond en stiekem vond hij dat geweldig. “We dachten dat je misschien alleen zou willen zijn met Rick. Of dat het onhandig zou zijn, nou ja, als er een vreemde was als je hier kwam.”
We wilden je niet lastigvallen, dacht Milo smalend. We dachten dat. ‘We’! Hij wilde vragen naar de uniseks jassen, en wanneer de hond zou worden aangeschaft. Of, godbetert, het kind. Er leek nog steeds iets klem te zitten in zijn keel. Onwillekeurig balde hij zijn vuisten.
Sylvia keek hem even in zijn ogen. “Als je het niet leuk vindt dat ik er ben ga ik gewoon weer weg hoor.”
“Niks,” zei Rick. Hij stond achter Sylvia, zodat Milo hem niet kon zien. “Hij zei zelf dat ik je moest bellen. Je bent hartstikke welkom. Toch, Milo?”
Milo hoorde dat hij scherp klonk en hij hoopte dat Sylvia hem minder goed kende dan Milo zelf. “Zeker,” zei hij. Hij deed zich extra moeite zacht en vriendelijk te klinken, om Rick te laten merken dat hij echt wel wist dat hij uitgedaagd werd. Hij keek Sylvia aan en glimlachte weer.
“Mooi zo,” zei Rick. Hij ging weer op de bank tegenover Milo zitten en pakte zijn gsm weer. “Dan bestellen we nu pizza.”
Milo keek hem aan, nog steeds glimlachend. “Je weet dat je een herstellende junkie niet te erg uit moet dagen, hè?” Hij klonk nog steeds zacht en vriendelijk, maar de manier waarop Rick hem aankeek vertelde hem dat hij had gehoord wat Milo bedoelde te zeggen.
“Je mag toch wel gewoon pizza eten?” vroeg Sylvia, zich naast Rick op de bank nestelend.
Milo deed even zijn ogen dicht. Hij haalde diep adem en zei toen: “Ja. Natuurlijk. Ik maak ook maar een grapje.” Zijn blik kruiste die van Rick weer en hij sloeg zijn ogen weer neer, want Rick was niet heel gelukkig met de manier waarop Milo zich uitdrukte en dat was duidelijk te zien aan hem.
Sylvia leek wat van de spanning te merken, want ze praatte vrijwel meteen verder: “Sorry, ik heb nog nooit te maken gehad met iemand die, eh, die, eh…”
“Met een herstellende junkie,” hielp Milo haar. Hij hoorde zijn eigen scherpe toon en keek weer even naar Rick, die hem nog altijd streng aankeek.
Wees toch niet zo’n lul, Milo. Zij kan het niet helpen.
Op het moment dat Sylvia hem ook aankeek, een beetje een schuldige blik in haar ogen, zei Milo: “Snap ik ook wel. Maak je niet druk.” Deze keer speelde hij zijn zachte en vriendelijke toon niet – tot zijn eigen schrik merkte hij dat hij haar toch een beetje op haar gemak probeerde te stellen. Terwijl hij helemaal niet aardig wilde zijn tegen haar; niet vanwege haar, maar vanwege Rick. Hij voelde dan ook meteen Ricks blik op hem branden, maar hij beantwoordde hem niet.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s