XCVIII. Anders

Piano_sRicks huis zag er anders uit. Het viel Milo onmiddellijk op toen hij de gang in liep, maar in de woonkamer was het nog duidelijker te zien. Het was lichter. De gordijnen en lamellen waren open in plaats van halfgesloten. Er hingen glasgordijnen. Er waren foto’s aan de muur boven de plasmatelevisie. Er hing een reproductie van het schilderij De Kus van Gustav Klimt boven de haard.
Er woonde een vrouw bij Rick.
Milo voelde een steek door zijn bovenlijf gaan bij dat besef, een steek die zo scherp was dat hij even zijn ogen dicht moest knijpen. Hij slikte, omdat het ineens net leek of er iets in zijn keel zat, en nog eens, en hij was blij dat Rick naar de keuken was gegaan om koffie te zetten en zijn gezicht niet had gezien.
Er woonde een vrouw bij Rick. Een vrouw waar hij niets over had gezegd. Al die keren dat ze elkaar gesproken hadden, alle telefoongesprekken en bezoekjes die Rick had afgelegd aan de kliniek, de hele rit hierheen en geen woord over dat hij een vrouw tegen was gekomen die belangrijk genoeg was gebleken om mee samen te gaan wonen. Geen woord. En ze was er ook niet. Rick had haar gevraagd ergens anders naartoe te gaan. Zodat Milo haar niet zou hoeven zien.
Milo wreef een paar keer met zijn handen langs zijn wangen terwijl hij naar de fauteuil toe liep waar hij altijd in zat toen hij met zijn gebroken handen bij Rick in had gewoond. Sprak zichzelf toe: doe normaal, stel je niet aan, relax. Hij ging in de stoel zitten, deed even zijn ogen dicht en luisterde naar de geluiden die uit de keuken kwamen. Op het moment dat hij hoorde hoe Rick een lepeltje in een koffiekop liet vallen zei hij langs zijn neus weg: “Maar zeg eens…”
“Wat?” vroeg Rick, terwijl hij binnen kwam met twee koppen koffie.
Milo keek naar hoe Rick een kop koffie voor hem op de salontafel zette en sloeg zijn ogen neer. “Hoe heet ze?” Hij liet een stilte vallen, keek naar Ricks gezicht en voelde een vaag soort voldoening toen hij hem zichtbaar zag schrikken. Hij haalde diep adem en vervolgde: “Je vriendin?”
Rick antwoordde niet. Hij bleef over de salontafel heen gebogen staan, alsof hij iets moest bestuderen dat in de koffie te zien was die hij net neer had gezet.
Beseffend dat het niet heel aardig was wat hij deed zei Milo luchtig: “Was niet erg geweest hoor, als ze hier was. Jullie wonen toch samen?” Hij merkte dat Rick naar hem keek en er viel een korte stilte voordat Rick reageerde.
“Hoe weet je dit?”
Milo bevochtigde zijn lippen met zijn tong voordat hij antwoordde. “Ik zie het.”
Weer een korte stilte. Uiteindelijk keek Rick hem aan.
Milo schokschouderde nonchalant. “Ik ken je toch. Ik weet toch hoe je huis eruitziet.” Maar hij beantwoordde Ricks blik niet, want hij voelde zich helemaal niet nonchalant. Hij voelde zich verraden. En in de steek gelaten. En ineens heel erg eenzaam. Milo deed zijn ogen dicht, perste even zijn lippen op elkaar.
“O. Oké,” zei Rick. Hij probeerde zo normaal mogelijk te klinken maar slaagde daar absoluut niet in.
Milo hief zijn hoofd op, zag hoe Rick ging zitten, een slok probeerde te nemen van zijn koffie en zijn lippen brandde. Rick wist zich geen houding te geven, concludeerde Milo. Hij wist niet wat hij daarbij voelde. Nadat hij een hele tijd had gezwegen zei Milo uiteindelijk: “Misschien moet je haar gewoon even bellen. Het kan toch niet zo zijn dat jij haar het huis uit jaagt omdat je coryfee op bezoek komt?”
Rick keek naar hem op en ze keken elkaar heel lang aan, tot Milo zijn blik afwendde.
“Wil je dat echt?” vroeg Rick. Hij klonk alsof hij een andere vraag had willen stellen, een persoonlijkere, zelfs een liefdevollere, maar niet wist hoe.
Milo probeerde zichzelf tot de verantwoording te roepen. Hij probeerde tegen zichzelf te zeggen dat er niks veranderd was, en dat hij zich niet zo moest aanstellen. Maar het enige wat hij bereikte, was dat de pijn in zijn borst zich uitbreidde tot iedere keer dat hij ademhaalde zeer deed. Hij zuchtte en vervloekte zichzelf. “Ja man,” antwoordde hij na een tijdje, veel terloopser klinkend dan hij voor mogelijk hield.
“Milo. Kijk me aan.”
Milo vertrok verongelijkt zijn mond. Het duurde even voordat hij Rick ook daadwerkelijk aankeek.
“Weet je het zeker?”
Het kostte hem moeite zijn gezicht in de plooi te houden. Hij begreep zelf niet zo goed waarom hij het zo moeilijk vond dat Rick hem niet had verteld dat hij een vriendin had waarmee hij inmiddels samenwoonde. En waarom hij nu zo moeilijk deed over of ze er wel of niet was. “Natuurlijk,” zei hij. Hij vond dat hij behoorlijk ontspannen klonk.
Rick keek hem weer lang aan zonder iets te zeggen. Toen reikte hij naar zijn gsm, die voor hem op de salontafel lag. “Goed,” zei hij, naar een nummer scrollend in zijn contactenlijst. Terwijl hij het toestel tegen zijn oor hield keek hij weer naar Milo, en Milo wendde zijn blik weer af.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s