XCVII. Buiten

Piano_sRick sloeg zijn armen om Milo heen en Milo deed zijn ogen dicht. Zo bleven ze een hele tijd staan, aan het einde van de gang die naar de hoofdingang van de kliniek leidde. Milo voelde zich een beetje nerveus, maar liet niets merken, behalve dat hij Rick stevig vasthield. Uiteindelijk was het Rick die zei: “Ben je er klaar voor?”
Milo deed zijn ogen open en knikte. “Ja.”
Samen liepen ze naar buiten.
Het miezerde.
Milo draaide zijn gezicht omhoog en liet de lichte regen neervallen op zijn gezicht. Het was fris en voelde als een streling. Pas na even hoorde hij dat Rick hem riep.
“Kom je?”
Milo keek naar hem terwijl hij de kofferbak van zijn auto dichtgooide, waar hij net Milo’s weekendtas in had gezet. “Ja,” zei hij afwezig. Hij liep de treden af naar de oprit en liep om de auto heen naar de bijrijderskant. Toen hij in de stoel was gaan zitten en het portier dicht trok voelde hij zich ineens heel erg verloren. Milo deed zijn ogen weer dicht en concentreerde zich op zijn ademhaling. Maar er was plotseling een soort lichte paniek in zijn buik die zich niet weg liet jagen.
Voor het eerst een weekend buiten de kliniek. Voor het eerst sinds tijden op een plaats waar hij zomaar naar buiten zou kunnen lopen, de straat op. Voor het eerst weer in een omgeving waar hij aan drank of drugs zou kunnen komen als hij echt wilde. Niet dat hij verwachtte dat hij dat zou willen, maar hij voelde zich ineens onbeschermd en klein.
Adem drie seconden lang in.
Adem zes seconden lang uit.
Rick stapte ook in en Milo opende zijn ogen weer, naar hem kijkend. Hij deed zijn gordel om op het moment dat hij Rick dat ook zag doen en richtte zijn blik toen op de bomen die het terrein omzoomden terwijl Rick de auto startte en optrok.
De wereld trok voor Milo te snel voorbij aan het autoraam en uiteindelijk sloot hij zijn ogen weer. Hij luisterde naar de muziek die uit de autoradio kwam en besloot dat hij niet anders kon dan een nieuw album maken, om tegenwicht te bieden aan de eenheidsworst die hij voorbij hoorde komen. Misschien zou hij wel een begin maken dit weekend, als Rick zijn keyboard nog steeds boven had staan van de periode dat hij bij hem had gewoond toen zijn handen kapot waren.
Hij probeerde zich voor te stellen dat hij weer in de studio zou zitten om een plaat te maken en merkte na even dat hij licht zijn hoofd schudde. Hij keek of Rick het op had gemerkt, en net toen hij dacht dat die niets had gezien vroeg Rick, met een korte blik opzij naar hem: “Gaat het?”
Milo deed weer even zijn ogen dicht en keek daarna naar de weg voor hen. “Weet ik niet,” zei hij, terwijl hij eigenlijk niks had willen zeggen. “Het voelt raar, daar weg zijn.”
Rick knikte, maar zei niets terug.
“Ik moest er daarnet aan denken dat ik zomaar weg zou kunnen lopen dit weekend,” zei Milo, verrast over wat hij zei omdat hij opnieuw zijn mond had willen houden. “Hoe vrij ik ben. En dat voelt, eh. Dat voelt vreemd.”
“Ik laat je niet weglopen,” zei Rick.
Milo keek naar hem maar kon niet uit zijn toon of gezichtsuitdrukking opmaken of hij een grapje maakte of bloedserieus was. Na een tijdje vroeg hij: “Wat gaan we doen dit weekend?”
“Dat wilde ik aan jou vragen.”
Milo haalde diep adem. Hij bedacht dat hij uit eten wilde, maar op hetzelfde moment bedacht hij dat hij bang was voor paparazzi en speculaties in de pers als hij ergens in het openbaar zijn gezicht zou laten zien. Misschien was het wel goed om niemand te zien. “Ik had gehoopt dat jij eindelijk eens zou bewijzen dat je echt zo goed kan koken,” zei hij zo ontspannen mogelijk. Hij vond dat hij vrij normaal klonk en dat luchtte hem op.
Rick grijnsde. “Ik wilde eigenlijk pizza laten komen.”
“Lamzak.”
Ze lachten beide.
“Wil je de jongens zien?” vroeg Rick na even.
Het klonk luchtig, maar Milo voelde wat het betekende. Hij zweeg even en antwoordde uiteindelijk: “Weet ik nog niet. Ik moet even kijken hoe ik me voel.” Hij zuchtte diep, schrok ervan dat hij dat deed, sloeg zijn ogen neer. “Ik wil geen therapeutische sessie dit weekend, snap je.” Vanuit zijn ooghoek zag hij Rick weer knikken. “Ik lul al zoveel over mezelf.”
“Het gaat erom wat jij wilt,” zei Rick na even.
Milo hoorde vooral wat hij niet zei. “Wat willen zij?”
Rick glimlachte. “Weten of je muziek wilt maken.”
“Daar wil ik het wel over hebben,” zei Milo. “Maar eerlijk gezegd eerst even alleen met jou.”
“Prima.”
Milo deed zijn ogen helemaal dicht en legde zijn hoofd achterover. Het kriebelige, nerveuze gevoel in zijn buik trok een beetje weg. Het zou vast nog wel helemaal overgaan, vertelde hij zichzelf.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op XCVII. Buiten

  1. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Het miezerde.
    Zo eenvoudig mooi.
    Top schrijfster!

  2. ria zegt:

    Ik ben het helemaal met Hulk eens .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s