XCV. Precies

Piano_sIemand in de groepstherapiesessie had hem gevraagd wanneer hij weer een plaat zou opnemen en Milo was compleet dichtgeklapt op die vraag. Hij had de hele sessie verder geen woord meer gesproken, ook niet toen hem andere vragen werden gesteld, en alles wat hij het afgelopen uur had gedaan was in een stoel voor het raam van de zitkamer naar de tuin kijken, waar de zon voor het eerst sinds tijden scheen en een paar van zijn collega-patiënten stonden te roken.
“Leg het me eens uit,” zei een stem achter hem ineens. Bobbie trok een stoel naast die van Milo en ging bij hem zitten. “Je zegt dat je geen muziek meer wilt maken maar je bent er doodongelukkig onder. Waarom loop je zo weg van jezelf?”
“Hou op,” zei Milo, zonder naar Bobbie te kijken.
“Ik ben gewoon benieuwd.”
“Laat die vragen over aan Odette,” gromde Milo.
“Ik ben niet bij jouw gesprekken met Odette,” zei Bobbie. “Maar ik wil het wel weten.”
Milo zweeg, maar boog wel zijn hoofd.
“Oké dus beginnen over muziek is dé manier om ervoor te zorgen dat jij je bek weer gaat houden.”
Inderdaad, dacht Milo opstandig. Hij bedacht dat hij misschien wel zou blijven zwijgen nu iemand was begonnen hem vragen te stellen over zijn muziek. Misschien zou hij wel zwijgen tot hij weer naar huis ging. Hij perste zijn lippen op elkaar.
Bobbie liet zich niet vermurwen. “Welk instrument bespeel je eigenlijk?”
Milo deed even zijn ogen dicht en keek toen weer naar de tuin. Na een hele lange tijd antwoordde hij: “Piano. Gitaar. Drums.” Hij zuchtte diep. Nadat hij uitgebreid met zijn handen langs zijn gezicht had gewreven vulde hij aan: “Bijna alles met snaren. Bijna alles met toetsen.” Hij schokschouderde. “Best wel een paar, denk ik.”
“En daar wou je nooit meer wat mee doen?” Bobbie klonk zowel geschokt als geamuseerd als uitdagend.
Milo antwoordde niet.
“Daar snap ik dus geen donder van.”
Milo maakte een onduidelijke beweging met zijn hoofd.
“Dus als hier een piano zou staan, dan…” Met een handbeweging nodigde Bobbie Milo uit de zin af te maken.
“Dan zou hier een piano staan,” zei Milo koel.
“En jij zou dat ding met geen vinger aanraken.”
Geïrriteerd keek Milo opzij. “Precies.”

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s