Principieel

kabinetHet kan niemand ontgaan zijn dat “de formatiegesprekken zijn geklapt” op 13 juni. Hoofdschuldige is volgens velen blijkbaar de onervaren, naïeve, ongeïnformeerde, niet-pragmatische Jesse Klaver van GroenLinks. Een paar dagen heb ik de berichtgeving gevolgd. En ik ben geïrriteerd. Of eigenlijk boos. Nee wacht, ik ben verbijsterd. Daarom wordt dit waarschijnlijk geen literair hoogstaand stukje. Jammer dan.

De reden dat ik, na een paar dagen tegen mezelf volhouden dat ik niet met mijn mening te koop zou gaan lopen, ineens de onbedwingbare neiging voelde om een stukje te ‘pennen’ is de column van Bert Wagendorp in de Volkskrant van vanmorgen. Mijn vingers begonnen onbedwingbaar te jeuken terwijl ik dit las: “Mark Rutte is de meester van de papieren werkelijkheid. Politiek management is meestal weinig anders dan het naar je hand zetten van de werkelijkheid.” Want ja. Dat is precies wat Rutte de afgelopen jaren heeft gedaan. Iets (laten) opschrijven, en daar dan vervolgens een werkelijkheid omheen bouwen waardoor dat wat er op papier staat net niet gelogen is. En dat is precies waarom ik niet heb gestemd op de partij van Mark Rutte. Die westerse maakbaarheidsgedachte, waarin we de werkelijkheid in heel precies gekozen bewoordingen overzichtelijk maken, zodat we hem vervolgens kunnen manipuleren op een manier die onszelf het meeste oplevert, maakt me misselijk.

Volgens mij had half Nederland er overigens in meer of mindere mate zijn neus van vol, van de dagelijkse herformulering van de werkelijkheid door politiek Den Haag. In de afgelopen maanden zag ik geweldige tirades op verschillende sociale media van mensen van allerlei pluimage, die zich beklaagden over hoe premier Rutte de boel nú weer opgelicht had. Het kon zo niet langer! Er moest nodig iets veranderen! En kreten met minder vriendelijke bewoordingen over de manier waarop onze minister-president zijn politiek (en die van zijn partij) bedrijft, en met meer uitroeptekens.

Maar als we zo graag verandering willen, waarom zijn we dan collectief zo weinig bereid om te veranderen? Iedereen vindt het o zo belangrijk ‘dat er iets verandert in de politiek’, maar als puntje bij paaltje komt, moeten politici tijdens formatiegesprekken uiteindelijk toch vooral ‘pragmatisch’ zijn en vooral veel, heel veel, verschrikkelijk bloody veel water bij de wijn doen (totdat je dus niet meer proeft dat het wijn is. Tja, jij ongeïnformeerde naïeveling, zo werkt dat nou eenmaal in de politiek). Ja lieve medelanders, op die manier verandert er natuurlijk nooit iets.

Ondertussen wordt idealisme altijd en eeuwig versleten voor naïviteit, voor ongeïnformeerd zijn en voor niet-pragmatisch zijn. Maar de enige manier om iets te veranderen, om iets, ik zeg maar wat, béter te doen, is om niet weer mee te gaan in de aloude hypocrisie die al eeuwig voor ‘normaal’ wordt gehouden binnen het politieke speelveld. Om niet weer, zoals blijkbaar usance is, je principes te verloochenen om maar (mee) te kunnen regeren. Maar dat is precies wat Jesse Klaver werd verweten, de afgelopen twee dagen. Dat hij niet zo belachelijk principieel moet zijn, want dan kom je dus nooit aan de macht.

Onze vrienden van de VVD en het CDA, die het volgens hele volksstammen beter begrepen hebben omdat ze al veel langer meedraaien in de politieke carrousel dan die onervaren Klaver, vinden het volkomen normaal dat je mensen dingen belooft zolang je probeert ze over te halen op je te laten stemmen, om daarna doodleuk iets totaal anders te gaan doen. Hypocrisie is schijnbaar iets wat bij politiek hoort. Iedereen die niet hypocriet doet, is per definitie af. En toen zat daar dus die zogenaamd onervaren Jesse Klaver, die ene politicus sinds mensenheugenis die campagnebeloften niet alleen goed vindt zolang er zieltjes gewonnen moeten worden voor de verkiezingen, maar die vindt dat belofte ook schuld maakt. En Jesse Klaver is dan volgens de goegemeente degene die de boel heeft vernacheld? Jesse Klaver was daar aan tafel de enige die heeft gedacht aan zijn principes en idealen!

Een gewaardeerde vriend van mij vertelde me dinsdagavond dat politiek en idealen niets met elkaar te maken hebben. Maar met die diep-cynische gedachte kan, nee, wíl ik niet door het leven gaan. Ik word er doodziek van dat mensen die principieel zijn, die hun rug recht houden voor hun idealen en die verandering nastreven niet-pragmatisch worden genoemd, of naïef, of ongeïnformeerd. Ik ben alle drie niet, en Jesse Klaver ook niet, verdomme.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Media, Persoonlijk, Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s