LXXXIX. Vertrek

pianokeysLaura wekte Milo de volgende morgen met een kop thee. Milo had er even voor nodig te beseffen dat hij in zijn eigen bed lag, in zijn eigen huis, in zijn eigen slaapkamer, en nadat hij dat besefte werd hij overdonderd door een gevoel van melancholie en bedroefdheid. Want vanavond sliep hij weer ergens anders. De komende weken, misschien wel de komende maanden, sliep hij ergens anders.
“Milo? Gaat het?”
Milo vermande zich en keek Laura aan, maar hij antwoordde niet. In plaats daarvan pakte hij de kop thee van haar aan, zich weer bijzonder bewust van de warmte in zijn handen. Hij blies in de thee en voelde de stoom op zijn gezicht. Er liepen toch tranen uit zijn ogen.
Laura zag het niet, of ze reageerde er in ieder geval niet op. “Kom je zo ontbijten?” vroeg ze alleen.
Zijn lippen op elkaar persend knikte Milo. Hij boog zijn hoofd toen Laura een zoen op zijn haar drukte voordat ze zijn slaapkamer weer verliet. Na even zette hij de mok met de thee op zijn nachtkastje en hij ging naar de badkamer.
De gang beneden rook naar koffie. Naast de voordeur zag Milo een grote, volgepakte weekendtas staan die hij vaag herkende als van hemzelf. Het kwam niet bij hem op zich af te vragen wie zijn tas in had gepakt. Of wie de koffers die hij mee had gehad op tournee had uitgepakt. Of de was gedaan was. Welke spullen er in deze tas zaten. Of er spullen in zaten die ook mee waren geweest op de tour.
Hij had het gevoel dat het er niet toe deed.
In de keuken zaten Laura en Rick samen aan tafel. Milo ging bij ze zitten. “Hoi,” zei hij. Zijn stem klonk zachter dan hij bedoelde. Hij hoorde niet of ze iets terugzeiden omdat hij heel erg met zichzelf bezig was. Met het zorgvuldig opslaan van beelden en geuren, en met het weghouden van zijn gevoelens.
Laura schoof een bakje met yoghurt en muesli onder zijn neus en Milo hoorde haar in de verte zijn naam zeggen. Hij keek naar haar op en ze zei: “Je moet wat eten.”
“Ik heb geen trek.”
“En toch moet je wat eten.”
Ik moet een halve gram sosa, dacht Milo. Met zichtbare tegenzin pakte hij de lepel die Laura hem aangaf en hij schepte met lange tanden een paar happen van de yoghurt naar binnen. Na even merkte hij op dat er een kop koffie voor zijn neus stond. Die dronk hij vrijwel meteen leeg.
Hij had er geen idee van hoe laat het was toen Rick op stond en vroeg: “Ga je mee?”
Milo deed zijn ogen dicht maar er stroomden toch tranen langs zijn wangen. Hij voelde Laura’s omarming en verborg zijn gezicht in haar haren.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s