LXXXIV. Vrienden

pianokeysMilo volgde Rick naar beneden, naar de ontbijtzaal waar voor de band een gedeelte was afgezet zodat ze door niemand gezien konden worden. In de gangen en in de lift spraken ze niet. Milo hield zijn ogen neergeslagen en zag niets anders dan de vloer. Vloerbedekking, kleden, tegels, drempels.
Aan de ontbijttafel liet hij zijn ogen even langs zijn bandleden gaan voordat hij ging zitten en hij mompelde een groet. De anderen groetten hem terug. Jesse bleef een hele tijd naar Milo’s gezicht kijken en Milo voelde hoe zijn wangen vuurrood werden, en hij schaamde zich ervoor dat hij zich zo ongemakkelijk voelde bij zijn vrienden. Hoewel, kon hij ze nog zijn vrienden noemen? Waren ze niet allemaal een beetje opgelucht en blij dat ze na vandaag van hem af waren? Van hem en zijn onvoorspelbare gedrag en zijn stompzinnige gewoontes en zijn onbedwingbare behoefte aan stimulerende middelen? Hij voelde zijn ogen alweer prikken en kneep ze dicht.
De jongens spraken met elkaar over de tour, maar bleven op alle mogelijke manieren weg van Milo’s terugval en de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Milo vroeg zich af of ze het zo hadden afgesproken. Na een tijdje besloot hij opstandig dat hij tegenover zichzelf net zou doen alsof het hem niet interesseerde.
Fuck alles en iedereen.
Het lukte hem wat toast te eten en een beetje fruit. Hij dronk twee grote glazen water en vroeg zachtjes en beschaamd of er iemand met hem mee terug wilde gaan naar zijn hotelkamer op het moment dat hij merkte dat hij weer misselijk werd.
Fletcher stond op.
Milo deed heel even zijn ogen dicht.
“Nee joh, blijf maar even zitten,” hoorde hij Fletcher tegen Rick zeggen. “We zien jullie straks wel.”
“Half twaalf,” zei Rick.
“Geen probleem,” zei Fletcher.
Milo keek naar hem terwijl hij om de tafel heen liep naar de deur die terug leidde naar de gang en de liften. Toen hij bleef staan en duidelijk wachtte tot Milo in beweging zou komen forceerde Milo een heel lichte glimlach, naar iedereen, in het algemeen. “Tot zo,” zei hij zacht. Hij voelde hoe Tom, die het dichtst bij hem zat, heel even zijn schouder aanraakte terwijl hij opstond, maar hij kon het niet opbrengen naar hem te kijken.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s