LXXXIII. Wakker

pianokeys“Word je wakker?”
Milo opende langzaam zijn ogen. Rick zat gehurkt naast zijn bed.
“Goedemorgen.” Rick klonk te vriendelijk, te lief.
Zijn ogen weer sluitend probeerde Milo zijn lippen te bevochtigen met zijn tong. Het hielp niet; zijn mond was gortdroog. Hij merkte dat zijn hoofd nog steeds zeer deed. “Hi,” raspte hij. Zijn strot lag aan flarden. Welja.
“Wil je koffie?”
Milo schudde voorzichtig zijn hoofd. “Water,” fluisterde hij. “En aspirine. Of zoiets.”
“Kater?”
Van een halve gram coke? Kom op.
Maar Milo reageerde niet, een hand naar zijn gezicht brengend om het daglicht uit zijn ogen te houden. Verrassend genoeg had hij droomloos geslapen en hij wilde niets liever dan terug naar die staat van zijn. Die staat waarin hij niets was, en nergens.
“Kom,” zei Rick, en Milo hoorde hoe hij overeind ging staan. “Sta op.”
Milo bewoog niet.
“Milo. Alsjeblieft.”
Na een hele tijd draaide Milo zich langzaam op zijn rug. Hij deed zijn ogen weer open en keek naar Rick, die nog steeds naast zijn bed stond. “Breng je me straks rechtstreeks naar de kliniek?”
Rick haalde diep adem. Uiteindelijk zei hij: “Nee.”
Milo zweeg even. “Waarom niet?”
“Wil je niet eerst naar huis?”
Daar moest Milo even over nadenken. Zijn ogen afwendend antwoordde hij zachtjes: “Ik kan niet alleen zijn.”
“Ik blijf bij je.” En toen Milo weer naar hem keek: “En Laura is er. Jesse sprak haar vanmorgen. Ze wil je graag zien.”
Milo perste zijn lippen op elkaar. Hij wilde helemaal niet gezien worden door Laura. Of door al zijn vrienden, trouwens. Of door zijn manager. Het liefst wilde hij verdwijnen. Dan hoefde niemand meer rekening met hem te houden. Dan hoefde niemand zich meer zorgen om hem te maken.
“Kom, jongen,” zei Rick, naar de andere kant van de kamer lopend. “Sta op. Ga even douchen.”
Het duurde heel lang voordat Milo zichzelf ertoe kon brengen ook daadwerkelijk overeind te komen en op te staan. Onder de douche moest hij overgeven en hij huilde zachtjes terwijl hij keek naar hoe zijn volledig vloeibare braaksel wegspoelde door het putje. Hij moest zich hevig concentreren om zijn gezicht glad te kunnen scheren en kamde zijn natte haar zonder het te drogen. Hij trok zijn sneakers aan zonder de veters vast te maken omdat hij niet wilde bukken omdat hij bang was dat hij om zou vallen en niet meer overeind zou kunnen komen. Ondertussen maalde zijn hoofd maar door, over van alles en nog wat, steeds terugkomend bij de vraag of hij niet toch nog stiekem ergens een heel klein beetje cocaïne verborgen had weten te houden voor iedereen, zodat hij in ieder geval de ochtend door zou kunnen komen.
Rick hield hem een glas water en twee aspirine voor toen Milo uit de badkamer kwam. Milo keek hem aan terwijl hij beide aannam. Met gesloten ogen legde hij de pillen op zijn tong en dronk hij het glas leeg.
“Goed zo,” zei Rick.
Milo voelde zich betutteld en moest zich moeite doen dat niet te laten merken.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s