LXXXII. Sorry

pianokeysIn zijn hotelkamer, toen de deur achter hen in het slot was gevallen, moest Milo nog heviger huilen. Wild snikkend fluisterde hij “sorry, sorry, sorry,” zonder echt te beseffen dat hij het deed. Hij keek naar zijn handen en wenste dat ze kapot waren, zo kapot dat hij niet meer kon spelen. Hij wenste dat hij zich neer had gelegd bij wat die chirurg toen tegen hem zei, dat hij nooit meer zou kunnen spelen, en dat hij zich terug had getrokken, of dat hij zelfmoord had gepleegd in plaats van alles wat hij wel gedaan had. Hij wenste dat hij de kracht en de moed had zijn eigen vingers te breken, nog een keer, zodat hij nu echt niets meer zou kunnen, alle wonderchirurgen ter wereld ten spijt.
Hij wenste dat hij zou kunnen verdwijnen.
Hij werd op zijn bed gelegd, iemand drapeerde een deken over hem heen en hij keek naar het raam, naar de blinkende lichtjes van de stad, ver weg, die vertroebelden elke keer dat er zich nieuwe tranen in zijn ogen verzamelden. Na heel lang pas kon hij ophouden met snikken. Er stond muziek aan en hij hoorde mensen die zacht met elkaar praatten.
Iemand knielde bij hem. Jesse.
“Hé man.”
Milo forceerde een glimlachje.
“Hoe gaat het nou?”
“Weet ik niet.”
Jesse glimlachte. Het had iets meewarigs wat Milo liever niet had gezien. Na een hele tijd vroeg hij: “Wil je morgen eerst naar huis of meteen, eh…”
Milo deed zijn ogen dicht. Eerlijk gezegd wilde hij naar huis. Maar hij wist dat hij niet alleen kon zijn en hij wilde het niemand aandoen op hem te moeten passen als hij zich zo ellendig voelde. “Weet ik niet,” antwoordde hij daarom nog eens.
“Hoef je nu ook niet over te beslissen,” zei Jesse snel.
Milo glimlachte weer, nu een beetje cynisch. Hij vermoedde dat Jesse het verschil niet zag. Zijn ogen weer openend vroeg hij: “Wat zou jij doen?”
“Geen idee, Milo.”
Hij deed zijn ogen weer dicht. Zijn oogleden brandden.
Jesse legde troostend zijn hand tegen Milo’s gezicht.
Na een hele tijd fluisterde Milo zachtjes: “Waarom zijn jullie niet boos?”
Jesse antwoordde niet.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s