LXXX. Ga weg

pianokeysHet was die laatste gedachte waardoor hij ruw wakker werd geschud. Sterker, het leek wel alsof hij ineens met een smak tegen de grond werd gegooid.
Grote god. Waar was hij mee bezig?
Er was ineens een dikke, drukkende, grote, grijze wolk in zijn hoofd en hij voelde zichzelf wegzakken, weggezogen worden, in een plotselinge kolk van zelfhaat, woede, angst en verdriet. Milo drukte zijn handen tegen zijn ogen en kreunde.
“Gaat het?” hoorde hij het meisje bezorgd vragen. Haar stem klonk ver weg.
“Ga weg,” zei hij. Hij twijfelde of hij wel geluid voort had gebracht, maar Carmen reageerde terug, dus hij moest hardop gepraat hebben.
“Wat bedoel je?”
“Ga weg,” herhaalde Milo, zijn handen nog steeds tegen zijn ogen gedrukt. “Gewoon, dat.”
“Was het niet…”
Met een handgebaartje onderbrak Milo haar. Hij wreef met zijn handen langs zijn wangen en deed zich moeite haar aan te kijken. Haar onschuld drong ineens tot diep in zijn ziel door en hij barstte bijna ter plekke in tranen uit. “Wel. Het was heerlijk. Maar je moet echt weggaan. Ik ben een klootzak, sorry.”
“Daar geloof ik niks van,” zei Carmen lief. Ze flirtte weer.
Milo besloot dat hij in geen staat was om met haar in discussie te gaan. Hij slaagde er tot zijn eigen verbazing in om zijn stem hard, zelfs onverbiddelijk, te laten klinken: “Ga weg. Ik zeg het niet nog eens.”
Carmen twijfelde, draalde nog even. Maar ze zei niets meer. En na even ontsloot ze de deur van het toilethokje en ze ging naar buiten. Milo luisterde naar het geluid van de hakken van haar pumps op de tegels, naar hoe ze een kraan opendraaide en naar hoe ze zich uiteindelijk verwijderde. De dikke deur van de luxe toiletruimte viel zachtjes achter haar dicht.
Er bleef een geweldige, overdonderende stilte over.
Milo’s kaak trilde. Hij klemde zijn kiezen op elkaar en ging zitten op de bril van de wc, zijn ellebogen op zijn knieën, zijn gezicht in zijn handen. Tot zijn verbazing huilde hij niet. Hij voelde zich alleen maar ellendig. Diep, diep ellendig.
Pas na een heel lange tijd lukte het hem weer op te staan.
Rick. Hij moest naar Rick.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s