LXXIX. Bar

pianokeysDe bar van het hotel was gevuld met hotemetoten van platenmaatschappijen en andere entertainmentfiguren, en er liepen een paar groupies rond die hun weg naar binnen hadden gepijpt maar door de beveiligingsmensen scherp in de gaten werden gehouden.
Milo stapte over de drempel en voelde zich onmiddellijk misplaatst. Om dat te verbergen zette hij zijn meest ongeïnteresseerde gezicht op en zocht hij naar de ogen van de meisjes die zo  graag bij hem in de buurt wilden zijn dat ze zich tot seksuele daden hadden laten aanzetten door ongewassen roadies en vadsige buschauffeurs.
Eén blik rond leerde hem dat er ongeveer de tien meisjes waren. Er was één meisje dat hem recht aankeek, maar haar blik richtte op Fletcher toen hun ogen elkaar troffen. Met haar zou hij zeker zoenen, bedacht hij, bijna glimlachend. In anderhalf uur moest dat lukken.
Iemand reikte hem een glas champagne aan en Milo keek ernaar alsof hij een glas vers bloed aangereikt kreeg. “Water alsjeblieft,” zei hij. Zijn stem raspte. Voordat hij degene die hem champagne aanreikte aan had kunnen kijken gaf Rick hem al een glas water.
Milo glimlachte naar zijn manager. “Maak je geen zorgen,” zei hij, maar hij betwijfelde of Rick hem had verstaan over de muziek en de luide gesprekken heen. Hij draaide zich om, weg van Rick, en meteen ging er een flits af van een camera. Heel zijn wezen schrok, maar hij wist het te verbergen en nam een slok water.
“Even geen foto’s jongens,” hoorde hij Rick roepen. Meteen daarop voelde hij Ricks hand op zijn schouder. “Geen foto’s, kom op.”
Milo keek opzij naar Rick, glimlachte naar hem en ontving een blik van verstandhouding waar hij heel even warm van werd. Toen richtte hij zijn aandacht weer op het meisje dat haar oog had laten vallen op Fletcher.
“Hi,” zei hij in haar oor, op het moment dat hij naast haar stond.
Ze keek wat verschrikt naar hem opzij, maar ontspande onmiddellijk toen ze hem herkende. “O, eh, hi,” hakkelde ze.
Hij keek haar aan tot ze haar ogen neersloeg en richtte zijn blik toen op Fletcher. “Zal ik je aan hem voorstellen?”
Zij keek ook, sloeg haar ogen weer neer. “Eh, nee…”
Milo keek weer naar haar, tot ze hem ook weer aankeek. “Laat ik me dan maar voorstellen,” zei hij. “Milo Steven Morris.”
Ze glimlachte verlegen. “Carmen,” zei ze, voorzichtig zijn uitgestoken hand schuddend. Hij betwijfelde of ze echt zo heette, maar het deed er niet toe. Niet meer.
Tien minuten later drukte hij haar met haar rug tegen de met dure tegels bedekte muur in een ruim bemeten toilethokje. Hij kon het tot zijn eigen verbazing opbrengen haar drie keer te nemen.
Terwijl hij zichzelf schoonmaakte met een stuk toiletpapier probeerde het meisje hem te zoenen, maar ineens walgde hij van zichzelf en hij draaide zijn hoofd weg.
Het meisje deed alsof er niets gebeurd was, haar jurkje fatsoenerend. Ze schraapte haar keel, en nog eens, zocht zijn ogen maar hij ontweek haar. Uiteindelijk haalde ze een goudkleurig doosje uit haar handtas en maakte het open.
Milo wendde zijn ogen af toen hij besefte wat het was. Hij hoorde haar snuiven.
“Jij ook?” vroeg ze.
Milo probeerde ergens in zijn hoofd een gedachte te vinden die hem ervan zou weerhouden het te doen. Hij zocht in zijn hart naar een gevoel dat hem zou beletten de drug tot zich te nemen. Maar er was niets. Helemaal niets. Alleen verlangen. “Sure,” zei hij nonchalant. Hij wierp nog geen halve blik op het lepeltje met de kleine hoeveelheid cocaïne die Carmen hem voorhield en snoof het poeder naar binnen door zijn rechterneusgat. Nadat hij zijn neus op had gehaald zei hij: “Nog eentje.”
Het meisje aarzelde geen moment en hield hem nog een klein schepje voor. Milo snoof het door zijn andere neusgat en legde zijn hoofd achterover tegen de tegels van het toilet, zijn ogen sluitend terwijl hij nog eens zijn neus ophaalde. “Hadden we eigenlijk van tevoren moeten doen,” zei hij na even. Het leek alsof iemand anders het zei. Alsof hij zichzelf hoorde praten met een stem die niet van hem was. Woorden die niet uit hem kwamen.
Carmen giechelde.
Hij keek naar haar. Ze was nog jonger dan ze had geleken. Sowieso veel te jong voor Fletcher, concludeerde hij. Goed dat hij haar zelf had gepakt.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s