LXXVII. Dubbel

pianokeysNadat hij het nummer van zijn vader had gespeeld moest Milo verschrikkelijk huilen. Zo erg dat hij niet op kon houden. Hij hoorde niet wat de zaal deed, hij hoorde het niet eens dat Jesse in zijn oor zei dat hij op moest staan. Hij merkte alleen dat hij overeind werd getrokken en hij liep snikkend mee van het podium af.
Milo voelde zich verlaten en hulpeloos. Hij wist niet meer wat hij met zichzelf aan moest. Hij wist niet meer of hij moest proberen van zijn vader te houden of hem te haten. Of hij terecht een hekel aan zijn vader had gehad of niet. Of hij iets anders had kunnen of moeten doen zodat zijn hele leven er anders uit had gezien.
Hij wilde dat iemand hem zou slaan, dat iemand hem fysiek pijn zou doen, zodat hij weer bij zinnen zou komen of bewusteloos zou raken, het was hem om het even welke van de twee, zodat zijn hoofd op zou houden te functioneren.
Het duurde minutenlang voordat hij kalmeerde.
Iemand hield hem een beker water voor. Milo pakte hem met trillende handen en nam een slok. Zijn ogen sluitend zei hij: “Sorry, sorry allemaal.” Zijn stem leek in de verste verte niet op de stem waarmee hij eerder nog had gezongen. Hij wist dat hij terug moest naar het podium, dat mensen dat van hem verwachtten, en hij deed zich grote moeite zijn emoties weg te drukken zodat ze hem niet meer zouden verlammen, zodat hij weer terug kon naar de plaats waar hij thuishoorde. Hij haalde diep adem, een paar keer, rechtte zijn rug en deed zijn ogen weer open. Hij zag gezichten, de meeste zag hij niet helder maar de gezichten van zijn bandleden wel. Ze waren verward, bezorgd.
Jesse’s wangen waren nat. Zijn ogen rood.
Milo wenste dat hij dat niet had gezien.
“Kom op,” zei Rick doortastend. “We moeten verder.”
Zijn ogen heel even sluitend zuchtte Milo diep. Hij voelde dat iemand hem bij zijn arm pakte en stond op, verrast dat het lukte. “Ik moet een oogpotlood,” zei hij tegen niemand in het bijzonder.
“Je ziet er prima uit.”
“Bullshit,” viel Milo uit tegen Rick. “Geef me verdomme een oogpotlood!”
“Je handen trillen te erg,” zei Tom dichtbij hem. “Je steekt jezelf nog een oog uit.”
Milo keek naar hem opzij. “Ik heb het nodig,” zei hij, en hij vond dat hij smekend klonk en haatte zichzelf daarom.
“Wel verdomme,” foeterde Rick.
“Hier,” zei een onbekende vrouw tegen hem. Milo keek naar haar. Ze hield hem een oogpotlood en een klein make-upspiegeltje voor.
Hij glimlachte, voelde dat het echt was, voelde zich opgelucht dat hij iets kon voelen wat eerlijk en oprecht was en niet verduisterd werd door zijn diepe gevoelens van verwarring en boosheid en verdriet en verlangen naar drugs. “Thanks,” zei hij, de spullen aannemend. Tot zijn eigen verwondering trilden zijn handen niet heel erg terwijl hij met het potlood een zwarte rand langs zijn wimpers trok. Toen hij keek naar het resultaat was hij zelfs heel even een beetje tevreden. Hij gaf de make-upspullen terug aan de vrouw en drukte een zoen op haar wang. “Dank je wel.”
De vrouw kleurde dieprood tot achter haar oren.
En Milo creëerde weer afstand. Zo snel mogelijk, zo veel mogelijk. Tussen zijn gevoel en degene die het podium weer op zou gaan. Tussen hemzelf en degene die smachtte naar een snuif cocaïne om terug te durven naar de zaal, naar zijn publiek. Op het moment dat de afstand zo groot was dat hij zich iemand anders voelde liep Milo vastberaden naar het trapje dat naar het podium leidde. “Komen jullie?” vroeg hij in de richting van zijn band, zonder om te kijken. Hij pakte de gitaar aan die hem werd aangereikt door een roadie en zette een intro in van een nummer dat niets met de setlist te maken had terwijl hij het podium weer op liep.
Milo’s bandleden haastten zich achter hem aan het podium op terwijl Milo de gitaar liet uitgalmen, wachtend tot iedereen weer op zijn plek was. Toen telde hij af naar het volgende nummer. En de rest van de show was hij niet minder dan briljant.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s