LXXV. Fans

Piano_sEven voor half vier zat Milo op een bankje in de lobby van het hotel. Om hem heen liepen mensen van zijn crew en van de bewaking van het hotel. Rick stond naast hem.
Tom kwam samen met Fletcher de lobby binnen. Ze praatten en lachten. Jesse kwam achter hen aan, telefonerend.
Milo keek even naar hen en richtte zijn blik toen op het tapijt in de lobby. Hij had de hele middag geslapen maar voelde zich moe. Met zijn handen wreef hij langs zijn wangen en hij deed even zijn ogen dicht.
“Hé,” zei Jesse ineens vlak naast hem. Milo keek opzij. Jesse was naast hem op het bankje gaan zitten. Hij legde een hand tegen Milo’s schouderblad. “Hoe gaat het?”
Milo forceerde een glimlachje. “Oké,” antwoordde hij.
“Echt?”
Milo sloeg zijn ogen neer. Nee, helemaal niet. Maar hij zei: “Ja hoor.”
Jesse sloeg een arm om hem heen en trok hem even tegen zich aan. “Nog één avondje,” zei hij, alsof hij Milo’s gedachten had gelezen.
Milo zuchtte, glimlachte weer maar vermeed het Jesse aan te kijken. Hij wist zeker dat Jesse met Laura had gebeld, of andersom, en hij wist niet hoe hij zich daarover voelde.
“Het wordt relaxed.”
Niet. Milo knikte.
“Zijn we compleet?” vroeg Rick.
Verschillende mensen antwoordden bevestigend.
“Goed. Dan gaan we.”

Het ritje naar de zaal duurde een klein half uur, en het lukte Milo tot zijn eigen verbazing om weg te doezelen, zijn gezicht beschermd tegen de zon in zijn om zich heen geslagen jas. Toen ze stopten keek hij slaperig op. Toen hij opstond moest hij zich vastgrijpen aan de stoel voor hem omdat hij zo duizelig was dat hij bijna omviel.
“Gaat het?” vroeg Fletcher.
“Ja hoor.” Bemoei je met je eigen zaken. Milo stapte het gangpad van de bus in, zich eraan storend dat Fletcher hem voor liet gaan, en liep naar buiten. In de verte hoorde hij fans, ze gilden zijn naam. Gewoonlijk stak hij alleen een hand naar hen op en verdween hij naar binnen. Nu voelde hij zich zo opstandig dat hij vastbesloten naar het hek liep waar de fans achter stonden.
Diep in zijn buik voelde hij dezelfde angst als toen hij een nacht eerder bij het hotel aankwam. Maar hij beet er doorheen. Zijn meest stralende glimlach producerend hief hij zijn hoofd op, zodat iedereen zijn gezicht kon zien.
Ze gilden nog harder.
Milo maakte bezwerende gebaren terwijl hij naar hen toe liep. “Zachtjes,” zei hij, “zachtjes, dan komen jullie allemaal aan de beurt.”
Ze hoorden hem, hielden op met krijsen. Wel giechelden en lachten ze, mompelden ze, fluisterden ze.
Milo deed zich moeite nergens aan te denken. Hij pakte een cd die naar hem toe werd gestoken en keek het meisje aan. “Heb je een sharpie?”
Ze kleurde vuurrood, knikte, stamelde iets. Een meisje naast haar gaf hem een stift en Milo glimlachte.
“Mag ik een selfie?” vroeg iemand.
“Je mag wel zo een foto maken,” hoorde Milo Rick zeggen. “We moeten snel naar binnen.”
Milo keek kort naar Rick, die achter hem aan was gekomen en op nog geen twee meter afstand was blijven staan, en negeerde hem vervolgens. Hij zette handtekeningen op cd’s, platenhoezen en tijdschriften, af en toe opkijkend naar degene die hem iets aangaf, glimlachend. Hij moest zich moeite doen niet schrikachtig te reageren op de flitsen van camera’s dicht bij zijn gezicht. Luisterde niet naar de dingen die er tegen hem gezegd werden en reageerde niet op vragen. Sloot zich af. Glimlachte nog meer. Creëerde afstand tussen zichzelf en degene die daar handtekeningen uit stond te delen.
Na een tijdje vond Rick het welletjes. Hij pakte Milo bij zijn schouders en zei: “Genoeg, mensen. We moeten ook nog soundchecken. Tot straks bij de show.”
Milo schrok van de plotselinge aanraking, kromp in elkaar maar herstelde zich vrijwel onmiddellijk, hopend dat niemand het had opgemerkt. Terwijl Rick hem weg trok bij het hek stak hij zijn hand op naar de fans. “Tot straks!” riep hij vrolijk. Ze gilden weer naar hem.
“Wat de fuck,” zei Rick, toen ze ver genoeg bij de menigte weg waren. “Dat doe je niet nog een keer.”
“Inderdaad,” zei Milo koud, “want hierna breng je me naar de kliniek en hoef je me nooit meer te zien als je niet wilt.” Op één of andere manier verwachtte hij een tik tegen zijn hoofd te krijgen. Natuurlijk gebeurde dat niet.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s