LXXIV. Schikken

Piano_s“Laat hem even, Rick,” hoorde Milo Fletcher zeggen.
“Ga jij het even voor hem opnemen,” zei Tom.
“Kom, jongens,” zei Jesse.
Fletcher maakte een bezwerend gebaar met zijn handen. “Luister, hij is gebroken hoor, dat hoeven wij niet meer te doen.” Hij keek naar Rick. “Hij heeft je echt wel gehoord, waarom denk je dat hij zit te janken?”
“Omdat ie niet bij zijn drugs kan?” Tom.
Milo vond plotseling zijn spraakvermogen terug. “Hou je bek!” schreeuwde hij hard, door zijn tranen heen. “Ik heb voldoende aan hoe erg ik mezelf haat, daar heb ik jou of jullie allemaal helemaal niet bij nodig!” Hij snikte luid, en nog eens. “Hou alsjeblieft op allemaal, ik ben echt…” En even plotseling was hij weer stil. Milo sloot zijn ogen en boog zijn hoofd weer, zo diep dat zijn haar langs zijn gezicht viel. Hij klemde zijn handen in elkaar in zijn schoot en perste zijn lippen op elkaar.
“Milo…” begon Rick na een tijdje. Hij klonk anders. Zachter.
Milo snikte, haalde diep adem. Fluisterde uiteindelijk: “Ik speel wel, laat me gewoon met rust, ik speel wel. Sluit me gewoon op in mijn kamer. Ik speel wel.”
Ze praatten met elkaar maar Milo verstond ze niet. Wel hoorde hij dat Rick op een gegeven moment zei: “Gaan jullie maar de stad in. Of wat je ook van plan was. Ik zie jullie om half vier hier in de lobby.”
De deur van de zaal viel achter Fletcher, Tom en Jesse dicht. Het was stil.
“Hé,” zei Rick na een tijdje.
Milo deed zijn ogen open.
Rick zat voor hem gehurkt. Toen hun ogen elkaar ontmoetten hield Rick het glas water op dat hij in zijn hand hield.
Milo pakte het glas, zag hoe erg zijn hand trilde, kon zichzelf wel wat doen maar wist dat hij het niet kon helpen. Bevend nam hij een klein slokje.
Rick zei als eerste weer iets. “Ik ben vooral kwaad op mezelf.”
Milo schraapte zijn keel, een paar keer, en zei toen zacht: “Je hebt wel gelijk hoor. Ik ben niet te vertrouwen.”
“Je verslaving is niet te vertrouwen.”
“Ik ben mijn verslaving.”
Daar reageerde Rick niet op.
Na alweer een lange stilte zei Milo: “Je moet mijn therapeute bellen. Zodat ze contact kan opnemen met de kliniek.”
“Weet je haar nummer uit je hoofd?”
Milo schudde zijn hoofd.
“Staat het in je gsm?”
Hij knikte.
“Dan ga ik die halen.”
“Oké.” Milo fluisterde weer, tot zijn spijt.
“Ben zo terug,” zei Rick, en hij stond op.
Milo voelde iets opvlammen in zijn binnenste. “Wacht!” Rick keek hem gealarmeerd aan en Milo besefte dat hij wanhopig had geklonken. Hij perste zijn lippen weer op elkaar, zichzelf vermannend. “Je moet me niet alleen laten.”
Ricks blik werd zacht. Hij trok een stoel naast die van Milo en ging bij hem zitten. Na een hele lange stilte zei hij: “Godverdomme, jongen. Wat hou ik van je.”
Milo moest zich tot het uiterste inspannen om niet weer te gaan huilen.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s