LXXIII. Protest

pianokeys“Wacht even. Ben ik niet de reden dat we überhaupt op tournee zijn?” Milo hoorde zichzelf praten, zijn stem een pitch te hoog, een beetje buiten adem, en hij besefte dat hij ineens laaiend was. Zomaar. Uit het niets.
“Ik laat iedereen weten dat je ziek bent.”
“Neeneenee,” zei Milo, zijn handen heffend. “Ik ben godverdomme op die party.”
“Helemaal niet. Jij zit in je hotelkamer en je komt er pas weer uit als we morgen ontbijten voordat we naar huis gaan.”
“Wat de fuck!” riep Milo. Hij werd steeds kwader. Hij had ook echt zin om kwaad te zijn. Hij had zin om allerlei dingen die in hem zaten op één of andere manier af te reageren op iedereen die maar in de buurt was.
“Je bent niet te vertrouwen,” zei Rick koel. “Als we je een half uurtje uit het oog verliezen heb jij weer ergens cocaïne vandaan gehaald, en dat riskeer ik niet.”
“Het is maar een feestje Rick, het staat er vol met mensen, ik ben geen moment alleen!”
Rick maakte een lichte hoofdbeweging die zo autoritair overkwam dat Milo’s woede het kookpunt bereikte. “Ik ga ervoor zorgen dat jij thuis komt zonder nog rotzooi in je neus te stoppen,” zei Rick koud.
Met een agressieve beweging schoof Milo zijn stoel naar achteren en hij stond op.
“Zitten!” schreeuwde Rick.
Het was zo plotseling en hard dat Milo’s benen er zacht van werden en hij wat bedremmeld weer op zijn stoel zakte.
“Ik heb de fout gemaakt je alleen achter te laten in een hotelkamer. Ik dacht dat het wel kon. Maar blijkbaar ben jij op het moment zo labiel dat ik je geen moment alleen kan laten.”
Milo wilde zeggen dat hij Rick had willen smeken hem niet alleen te laten de vorige avond, dat hij het echt had gewild maar dat hij op slot zat van angst en het niet kon. Maar zijn keel zat ineens dicht en hij kon geen geluid meer voortbrengen.
“Dat doe ik dus ook niet meer,” ging Rick verder. “Het enige moment dat jij vandaag meer dan anderhalve meter ruimte van mij krijgt, is wanneer je het podium op moet. Jij doet alleen je plicht vandaag, en je gaat behalve naar de venue nergens anders heen, behalve naar je hotelkamer. En ik blijf vandaag de rest van de dag bij je, tot we in de bus stappen. Ik ga zelfs met je mee naar de wc als je wilt pissen.”
Er begonnen tranen uit Milo’s ogen te lopen. Het gebeurde gewoon, zonder aankondiging. Hij wilde ze wegvegen, maar hij kon zich niet bewegen. Dus zat hij daar, tussen Tom en Jesse, en hij huilde geluidloos en hij haatte zichzelf. Alweer.
“Begrepen?”
Milo kon niet praten. Hij hapte naar adem maar zijn stembanden wilden niet.
“Begrepen?” herhaalde Rick, harder.
Maar Milo kon alleen maar huilen.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op LXXIII. Protest

  1. ria zegt:

    Heftig en triest. Het leest of ik er bij zit als toeschouwer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s