LXXII. Toezicht

Piano_sIn een besloten zaal, ook met prachtig uitzicht over de stad, zaten Rick, Jesse en Tom aan een tafel te ontbijten. Fletcher en hij werden door allemaal begroet en Milo mompelde een haast onhoorbare groet terug terwijl hij ging zitten op een lege stoel tussen Tom en Jesse in, recht tegenover Rick.
Een dame van het personeel kwam naar hen toe en vroeg wat ze wilden drinken. Milo keek op naar haar en vroeg om thee. Pas toen ze stralend naar hem glimlachte bemerkte hij dat hij haar aan had gekeken op een manier waarop hij al dagen niemand meer had aangekeken; open, vriendelijk, zonder achterdocht. Er liep een rilling langs zijn ruggengraat die bijna pijn deed en hij deed even zijn ogen dicht. Toen hij ze weer opendeed bleek Rick hem recht aan te kijken. Hij wenste dat hij zijn ogen dicht had gehouden en sloeg ze neer.
“We moeten de dag even doornemen,” zei Rick na even.
Milo keek weer op.
“Niet onder vier ogen,” zei Rick, de andere jongens één voor één aankijkend. “Jullie weten allemaal wat er is gebeurd en dit gaat ons allemaal aan.”
Instemmend geknik.
Milo boog zijn hoofd. Hij voelde zich buitengesloten.
“Om half vier verzamelen we in de lobby om naar de venue te gaan,” Rick klonk zakelijk en rustig. “Om vijf uur soundcheck. Ook jij, Milo.”
“Heb je weer iemand gehuurd om een mooi stukje te schrijven?” Het was eruit voor hij er erg in had.
Rick was even stil. Milo keek heel even naar hem en wendde zijn ogen meteen weer af. Hij kon niet veel uit Ricks blik halen, maar zijn gevoel zei hem dat hij Milo zijn laatste opmerking niet in dank afnam.
Rick haalde diep adem. “Om zes uur eten we, gezamenlijk. Ook jij, Milo.”
Milo vertrok zijn mond op een verongelijkte manier, maar zei niets.
“Jullie hebben een gemeenschappelijke kleedkamer. Het is de taak van ons allemaal om ervoor te zorgen dat Milo niet alleen is, geen mensen speekt die we niet kennen en geen alcohol drinkt, zowel voor als tijdens en na de show.”
Instemmend geknik, alweer.
Milo deed weer even zijn ogen dicht.
“Na de show gaan we onmiddellijk terug naar het hotel. Met onmiddellijk bedoel ik echt onmiddellijk. Geen drankje, niet douchen, niks. Jullie komen het podium af en gaan meteen naar de bus. Verlies Milo onder geen beding uit het oog.”
Er ontsnapte een schamper lachje aan Milo waar hij meteen spijt van had, maar iedereen deed net of hij het niet had gehoord.
“De afterparty is in de cocktailbar van dit hotel,” ging Rick verder. “En Milo?”
Pas na even besefte Milo dat het de bedoeling was dat hij Rick aan zou kijken. Hij hief zijn hoofd en keek zijn manager in zijn ogen.
“Jij gaat niet naar de afterparty.”
Milo voelde hoe al zijn ingewanden een onprettige draai maakten. Hij trok zijn welgevormde, uitgesproken wenkbrauwen op en liet weer een schamper geluid horen. “Pardon?”
“Jij gaat niet naar de party.”

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s