LXXI. Schuldig

Piano_sMilo werd wakker doordat hij Fletcher en Rick hoorde praten. Pas na een tijdje verstond hij ook wat ze zeiden. Hij wilde niet luisteren, maar deed het toch.
“Eén dag nog maar, Rick,” zei Fletcher. “En hij wil afkicken.”
“Hm.”
“Luister, hij heeft niet gesnoven. Dat zegt wel wat.”
“Ja.” Even stilte. “Heb jij geslapen?”
“Nadat hij bij me kwam niet meer. Is niet erg. Morgen gaan we naar huis. Kan ik slapen tot ik erbij neerval.”
“Vanwaar dat begrip ineens, Fletch? Toch niet uit schuldgevoel?”
“Welk schuldgevoel?”
“Dat je hem hebt geslagen.”
“Nee. Maak je niet druk. Ik voel me niet zo snel schuldig.”
Gegniffel. “Nee. Jij niet, nee.”
“Schei uit man.”
Rick zuchtte. “Zorg jij ervoor dat hij komt ontbijten?”
“Ja.”
“Dan zien we jullie zo.”
Er ging een deur dicht.
Milo opende zijn ogen. Hij lag op zijn zij en keek uit het raam in zijn eigen kamer dat uitzicht bood over de stad. Zijn ogen gingen naar het nachtkastje naast hem, naar de telefoon die hij de nacht ervoor had gebruikt om zijn dealer te bellen. Hij kneep ze even dicht en richtte zijn blik toen weer op de stad, die bij daglicht dichterbij leek dan vannacht.
Fletcher legde een hand op Milo’s onderbeen terwijl hij om het bed heen liep. “Hé. Word je wakker?”
Milo keek naar hem.
Fletcher glimlachte licht. Hij trok een stoel naast het bed en ging zitten. “Lekker geslapen?”
Milo schokschouderde haast onzichtbaar.
“Hoe voel je je?”
Hij zuchtte diep, sloeg zijn ogen neer, probeerde erachter te komen hoe hij zich voelde. Maar hij had geen idee. “Leeg,” zei hij uiteindelijk.
Fletcher zei niets terug.
Milo voelde hoe hij hem bestudeerde en beet op zijn lip. Na een hele tijd zei hij: “Het spijt me dat ik je wakker heb gehouden.”
“Is niet erg.”
“Bedankt dat je me…” Hij maakte zijn zin niet af omdat hij niet wilde zeggen wat hij had gedacht: bedankt dat je me hebt gered van mezelf. Hij wilde niet zo hulpeloos klinken als hij zich voelde. Hij was de leider van deze band, verdomme.
“Is al goed. Vind het sterk van je dat je naar me toe kwam.”
Milo kon het niet helpen dat hij minachtend snoof.
“Jawel,” zei Fletcher. “Je had je ook blind kunnen snuiven.”
Milo liet die woorden even op zich inwerken. Hij keek Fletcher weer aan. “Moet ik komen ontbijten?”
“Ja.”
Zijn ogen sluitend haalde Milo diep adem, alsof hij wat wilde zeggen, maar hij zei niets. Hij wilde zijn band en manager niet onder ogen komen vandaag. Laat staan zijn fans.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s