Jehovah

faithOp woensdag werk ik thuis. Ik zit achterin de kamer aan de eettafel aan mijn laptopje met mijn telefoon naast me en doe, tja, hetzelfde als wat ik op kantoor zou doen, maar dan thuis. Behalve dat ik ander uitzicht heb. Op de vijver voor mijn huis. De flats in de verte. En ik kan mijn kat aaien als ik er zin in heb. En mijn kat kan naar mij toe komen voor een aai, als hij wil.

Soms komen er twee lieve dames van Jehovah’s Getuigen langs. Meestal rond drie uur. Omdat ze weten dat ik thuis aan het werk ben. Ze overhandigen me persoonlijk hun Wachttoren en vragen of ik de bijbel nog wel lees. Of, de laatste tijd, wat ik als laatste in de bijbel heb gelezen, want inmiddels weten ze dat ik een aantal bijbels in huis heb, waaronder een Statenbijbel van enige honderden jaren oud.

[Ben ik zo gelovig? Ha. De vraag moet zijn: wat is gelovig? Want ik geloof, net zoals iedereen. Geloof is een fundamenteel onderdeel van mens-zijn. Als een mens niet ergens in gelooft, dan is hij geen mens. Iedereen gelooft wel iets. De bijbel, alle mogelijke goden in allerlei pantheons, de natuur, geesten, ‘iets’. Geloof is overal en altijd bij ons mensen. Zo bezien ben ik dus gelovig.]

De dames van de Jehova weten ook dat ik niet geloof in hun god, of in hun uitleg van de bijbel. Dat is een reden dat ze terug blijven komen; ze denken dat er iets te halen valt, dat dit zieltje te winnen is. (Ze hebben overigens nogal een hoge dunk van zichzelf, want als het goed is bezitten ze enige mensenkennis (ze komen immers bij mensen van allerlei pluimage aan de deur) en zouden dus moeten kunnen zien dat mijn zieltje zich niet makkelijk gewonnen geeft.)

Een tijd geleden zaten ze bij mij binnen, op de bank, aan een kopje koffie, terwijl ze me zalvend uitlegden dat het mensen echt de ogen opent als ze naar een bijeenkomst komen in één van de Koninkrijkszalen. Ondertussen probeerden ze te negeren dat er beeldjes van tovenaars en bosgeesten in mijn woonkamer staan, en dat ze echt wel was opgevallen dat zich in mijn kast in hun ogen superheidense boeken bevinden (over mystiek en hekserij).

Ik weet dat veel mensen er trots op zijn als ze erin slagen Jehovah’s Getuigen met grove kreten enig ontzag in te boezemen en dat veel van ons ‘ongelovigen’ graag een mooi verhaal ophangen over hoe ze letterlijk een voet tussen de deur weg hebben geschopt of de deur zo hard dichtgooiden dat de betreffende Getuige er een bloedneus aan overhield. Maar dat vind ik vaak nogal sneu. En ook een beetje zielig voor die Getuigen. Ja, ze komen je overhalen te geloven in hun interpretatie van god en de bijbel. Ja, ze zijn volhardend en heel erg overtuigd van hun verhaal. Maar ze blazen zichzelf in ieder geval niet op met een bomgordel op de zaterdagmiddagmarkt in de stad.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Filosofie, Lief dagboek, Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Jehovah

  1. Marloes zegt:

    Juist ja…ik laat ze altijd even aan hun verhaal beginnen voor ik ze vertel dat ze echt voor de verkeerde parochie aan t preken zijn. Hun folder neem ik dan ook wel aan. Ik denk dat ze daarom blijven terugkomen. 🙂

  2. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    De vorige bewoonster van mijn huis was een hindoe.
    Zodoende slaan zij mijn huis vermoedelijk steeds over. 😜

  3. Villasappho zegt:

    Ik ben niet zo van de geloven die vinden dat homo’s dood moeten. Hou sowieso niet van geloven die oordelen. Ook hier jehova’s gehad, ze slaan m’n huis nu over.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s