Sprookje

jettrebelEr was eens een zachtaardige jongen die heel mooi was, zo mooi dat hij een meisje had kunnen zijn. Hij had prachtige ogen en een gezicht met fijne trekken. Hij had een mond die zo mooi gevormd was, dat hij er wel eens lippenstift op smeerde. Dat maakte hem mooier, vond hij zelf. En hij vond meisjeskleren eigenlijk leuker dan jongenskleren, en het interesseerde hem helemaal niet dat met meisjeskleren waren en dat hij een jongen was – hij trok ze gewoon aan. En hij kon zingen, hij kon zo mooi zingen dat alleen zijn stem er al voor zorgde dat heel veel meisjes verliefd op hem werden.

Dat vonden de andere jongens natuurlijk niet leuk. Want zij deden stoer en gedroegen zich mannelijk en ze droegen natuurlijk geen lippenstift en al helemaal geen meisjeskleren. Want meisjeskleren waren voor meisjes en elke jongen die meisjeskleren aantrok was eng en raar. Ze maakten de mooie jongen die zo mooi kon zingen dan ook uit voor raar, en ze scholden hem uit en praatten hem complexen aan en zeiden dingen als dat hij waarschijnlijk voor zijn dertigste dood zou zijn omdat hij zich zo stom gedroeg. En ze beweerden steeds dat hij drugs gebruikte, terwijl hij dat niet meer deed. En tegen de meisjes die hem mooi vonden zingen zeiden ze dat hij helemaal niet kon zingen, en dat de meisjes dom waren om de jongen zo leuk te vinden.

De jongen bleef gewoon doen wat hij wilde en hij droeg de kleren die hij wilde en hij deed zelfs roze oogschaduw op als hij er zin in had en hij maakte muziek, heel erg veel muziek, en op sommige van de dingen die hij maakte was hij echt trots. Maar de jongens die jaloers op hem waren noemden hem talentloos en scholden hem uit voor mietje.

Hij hoopte dat hij ze de mond zou snoeren als hij nog beter werd, maar dat was niet zo. En dus moest de jongen altijd sterker proberen te zijn dan hij eigenlijk dacht dat hij was. Want sommige jongens blijven heel hun leven jaloers op die mooie jongen, die alle dingen durft en alle dingen kan en alle dingen doet waar zij stiekem ook van dromen.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Media, Muziek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Sprookje

  1. beaunino zegt:

    Maar al die andere jongetjes die steeds maar weer hun best deden om in de groep -welke groep dan ook- te passen dachten later op hun sterfbed met spijt in hun hart terug aan alle kansen die ze hadden laten liggen om werkelijk zichzelf te kunnen zijn. -Als ze tenminste die mazzel al hadden want een enkeling stortte gewoon ter plekke neer op een dag en een plek waar hij het het minst had verwacht, had hij daar al ooit bij stilgestaan.-
    En zij, al deze jongens werden jaren later herinnerd door een enkele nazaat die tijdens het opruimen van de zolder achteloos door het oud familieboek bladerde.
    -Het was dat de namen eronder stonden. –
    Hij niet.

  2. Gelukkig dat het tegenwoordig iets – met nadruk op iets – gemakkelijker is maar wat een hel moet het vroeger geweest zijn. Niet te mogen zijn wie je bent, uitgescholden worden om wie je bent – vreselijk. De mens zit raar in elkaar. ‘Op het beestachtige af’ denk ik er soms moedeloos achteraan maar ja, dat klinkt weer zo negatief hè 😉

  3. Mack zegt:

    Op het stuk dat hij geen drugs gebruikt na, ben ik het er wel mee eens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s