LIX. Ontbijtje

pianokeysZijn band en manager zaten samen aan een ronde tafel in het restaurant van het hotel. Toen Milo de enige vrije stoel aan de tafel naar achteren trok en ging zitten viel het gesprek stil. Milo voelde zich verschrikkelijk ongemakkelijk. Hij haalde diep adem, sloot zijn ogen en zei niets.
“Gaat het?” vroeg Fletcher als eerste.
Milo wilde knikken, maar merkte tot zijn schrik dat hij zijn hoofd schudde. Hij deed zijn ogen open en keek naar het lege, schone ontbijtbordje dat voor hem op tafel stond.
Iemand van de bediening vroeg hem of hij koffie wilde, of thee.
“Heb je een dubbele espresso voor me?” vroeg Milo, halfslachtig over zijn schouder naar het meisje kijkend.
“Natuurlijk meneer. Wilt u toast?”
Milo schudde zijn hoofd. “Nee, dank je. Alleen espresso alsjeblieft.”
Het duurde weer een tijd voordat iemand aan tafel wat zei. Deze keer was het Jesse. “Weet je zeker dat je niets wilt eten?”
Milo knikte, zonder Jesse aan te kijken. “Ik ben een beetje misselijk.”
“Nog steeds?” vroeg Tom, op een toon die ook als gekscherend uitgelegd kon worden. Maar toen Milo naar zijn gezicht keek stond het ernstig. Snel sloeg hij zijn ogen weer neer.
“Ja.”
Weer stilte.
Het meisje van de bediening kwam terug en zette de bestelde dubbele espresso voor Milo op tafel. Milo keek naar haar op en glimlachte. “Dank je.” Het meisje glimlachte terug, stralend, flirtend. Hij wist zeker dat ze hem had herkend. Had hij ook iets met haar gedaan die nacht? Hij herinnerde het zich niet.
Rick verbrak de stilte die daarna weer viel. “Mannen. Mag ik even onder vier ogen met Milo praten?”
Milo sloot zijn ogen. Hij luisterde naar hoe zijn bandleden en vrienden opstonden en hen alleen lieten. Hoorde dat Rick op de stoel naast hem aanschoof. Wachtte tot Rick iets zou zeggen.
“Milo.”
Hij deed zijn ogen open. Keek naar de espresso voor hem op tafel.
“Milo, kijk me aan.”
Milo perste zijn lippen op elkaar, maar keek niet naar Rick. Na een hele tijd zei hij zachtjes: “Ik voel me gewoon echt niet zo goed, Rick.”
“Ik maak me zorgen.”
“Hoeft niet.”
Rick snoof een kort lachje. “Dat zei je al eens tegen me.”
Milo glimlachte en keek toch opzij naar Rick, heel even.
“We gaan zo weer op weg. Trek je dat?”
Milo haalde weer diep adem en knikte uiteindelijk. “Ja.” Bij de gedachte aan een reisje in de bus naar de volgende stad werd hij alweer misselijk.
“Vertel het me alsjeblieft als ik wat voor je kan doen.” Rick klonk bezorgd. Milo voelde hoe zich een prop in zijn keel vormde. “Goed?”
“Ja.” Hij kon tot zijn spijt er niets aan doen dat zijn stem weigerde en hij niet meer voortbracht dan een fluistering.
“Oké,” zei Rick. Hij stond op. “Drink rustig je koffie op. Over een half uur verzamelen we in de lobby.” Voordat hij wegliep drukte hij een kus op Milo’s kruin.
Milo voelde zijn hart breken, maar hij hield zich groot.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s