LVII. Rechtzetten

pianokeysMeteen aan het begin van het interview dat Milo de volgende middag gaf aan een vooraanstaand muziekblad had hij spijt dat hij niet de steun had gezocht van een kwart gram yayo. De journalist vroeg hem alleen maar hoe het met hem was, en Milo voelde dat het huilen hem nader stond dan het lachen.
Hij vertelde over de beruchte Meet & Greet, de reden dat Rick dit interview had geregeld. Met neergeslagen ogen. Zo koel mogelijk. De journalist vroeg naar zijn gevoelens en Milo sprak erover alsof het iemand anders betrof. Maar verreweg het meeste liet hij weg.
Na het interview schudden ze handen, en Rick liep met de man naar buiten.
Milo maakte van het moment dat hij alleen was gebruik en nam coke. Snel. Een klein beetje. Net genoeg.
“Viel mee, hè?” zei Rick, toen ze later aan een espresso zaten in de besloten hotelbar.
Milo merkte dat hij bleef friemelen aan het puntje van zijn neus. Zijn vingers met elkaar verstrengelend klemde hij zijn handen tussen zijn dijbenen. Hij keek weg van Rick.
Rick wachtte even voordat hij opnieuw een vraag stelde. Voorzichtig: “Weet je waarom je in de bus ineens zo down werd?”
Hoofdschuddend boog Milo zijn hoofd. “Nee. Het gebeurt altijd wel, hoor. Als de adrenaline zakt.” Als hij wat had gesnoven na het concert, was het niet gebeurd. Het speet hem nu dat hij het niet gedaan had – dat had hem deze vraag bespaard.
Rick liet het tot Milo’s opluchting verder rusten. “Wat ga je doen met je vrije avond?”
Hij schudde opnieuw zijn hoofd. “Even de straat op. Ik was hier nog nooit.” Milo verwachtte dat Rick zou zeggen dat hij met hem mee zou gaan, maar dat deed hij niet.
“Zorg je wel dat ze je niet herkennen?”
Milo glimlachte licht, maar antwoordde niet. Gewoon, omdat het Rick geen donder aanging dat hij van plan was te drinken, te snuiven, te flirten en onder de invloed van cocaïne zo veel mogelijk seks te hebben met meisjes, en misschien ook wel jongens, van wie hij zich de naam nooit meer zou herinneren.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op LVII. Rechtzetten

  1. ERIC'SBLOG zegt:

    Prachtige beschrijving van vergane glorie!? Meer! Eric😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s