LVI. Ena

pianokeysUiteindelijk speelde hij niet één, maar drie nummers van zijn ouders. Het voelde aards en echt en prettig en met elke noot die Milo speelde leek zijn hart lichter te worden. De rest van het concert, weer samen met zijn band, ging heerlijk. Hij genoot van elke seconde. Toen hij van het podium af kwam was de coke uitgewerkt, maar hij was high van de adrenaline. Jesse en Tom leken opgelucht dat ze Milo weer herkenden. Dat Fletcher afstand hield en hem observeerde merkte Milo wel, maar het deed hem niets. Hij vond het eigenlijk wel goed dat Fletcher even uit zijn buurt bleef.
Er ging alcohol rond in de gezamenlijke kleedkamer van de band. Milo bleef er vanaf en dronk water en een flesje Ginger Ale. Toen hij zijn spullen bij elkaar pakte in zijn eigen kleedkamer overwoog hij een klein beetje coke te snuiven, maar hij deed het niet.
In de bus naar het hotel merkte hij pas dat zijn stemming inzakte.
Rick kwam naast hem zitten. “Ging lekker hè?”
Milo keek uit het raam, en daarna naar zijn manager. “Gelukkig wel. Mijn stem was niet honderd procent, maar dat heeft denk ik niemand gemerkt.”
“Mooi, die nummers van je ouders.”
“Vond je?”
“Ja.”
“Dank je wel.” Milo sloeg zijn ogen neer. “Hopelijk vond iedereen het mooi.”
Rick keek even over zijn schouder, in de richting van waar de anderen zaten. “De jongens bedoel je?”
Milo reageerde niet.
“Zeker. Het was hartstikke puur. Zoals jij bent.”
En plotseling voelde Milo zich weer neerslachtig. Het was er ineens en raakte hem hard en recht tussen zijn ogen. Milo was zo verrast dat hij kreunde.
“Wat is er?” vroeg Rick.
Milo schudde licht zijn hoofd. “Niks.” Met zijn ogen dicht legde hij zijn hoofd tegen de hoofdsteun van de stoel waar hij in zat. Zijn stem was zachter dan hij bedoelde. “Ik stort gewoon ineens weer neer.”
“Nu?”
“Ja.” Hij fluisterde tot zijn schrik.
Rick sloeg zijn arm om Milo’s schouders en trok hem tegen zich aan. Milo protesteerde niet.

Het was net na drie uur ’s nachts toen er eenmaal zachtjes op de deur van Milo’s hotelkamer werd geklopt. Milo stond vlak naast de deur tegen de muur geleund te wachten en opende de deur op een kier. In één beweging wisselden geld en een niet al te grote, anonieme bruine zak van handen. Zonder ook maar een woord te zeggen sloot Milo de deur weer. Hij leunde weer tegen de muur, zijn ogen stijf dicht, en merkte hoe erg hij weer beefde. Nadat hij de coke in zijn bagage had gestopt had hij er twee van de eveneens geleverde kalmeringstabletten voor nodig om in slaap te kunnen vallen.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels, Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op LVI. Ena

  1. beaunino zegt:

    Wat een ellende toch.
    En wat schrijf je toch goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s