LV. Afwijken

Piano_sAlleen op het podium, aan de piano, nadat hij het liedje van zijn vader had gespeeld, liepen de tranen over Milo’s wangen. Het publiek juichte hem minutenlang uitzinnig toe. Hij droogde zijn wangen met de handdoek die naast de piano lag maar het was voor niets.
“Sorry jongens,” zei hij in de microfoon.
Het publiek juichte nog harder.
Milo veegde in zijn ogen, haalde diep adem, maakte zijn wangen weer droog. Na een hele tijd slaagde hij er tot zijn opluchting ook echt in te stoppen met huilen. Met gesloten ogen schudde hij zijn hoofd. Zich naar de microfoon toe buigend zei hij nog eens: “Sorry jongens.” Hij keek de zaal in en glimlachte – de eerste echte glimlach van de dag. “Pff.” Gegil uit de zaal. “Dank je, het gaat weer.” Meer gegil.
“Hé, luister. Gewoonlijk komt de band nu terug en spelen we in één keer door tot het einde van de show.” Hij wachtte even terwijl zijn fans reageerden met gejuich. “Maar ik wil eigenlijk nog een liedje spelen voor jullie. Wat vinden jullie?”
Luid gejuich, applaus.
“Een liedje van de band van mijn ouders.”
Meer gejuich.
Milo sloeg een majeurakkoord aan. “Jullie kennen het vast niet.” Hij hoorde dat sommige mensen, helemaal vooraan, riepen dat ze het wel kenden en hij wierp een blik naar beneden, hoewel hij de gezichten niet kon zien. “Leugenaars.” Hij lachte, hoorde zijn eigen lach terug via de speakers en hield ineens een heel klein beetje van zichzelf. “Jullie weten niet eens wat ik ga spelen. Sterker, ik weet nog niet wat ik ga spelen…”
Tegenover hem, aan de zijkant van het podium, stonden de leden van zijn band klaar om terug te komen naar hun instrumenten. Milo zag hun verwarring. Niet alleen omdat hij afweek van de setlist die ze al weken speelden, maar ook omdat hij zo veel natuurlijker klonk, en zo veel echter, dan hij de rest van de dag was geweest.
“Wacht even,” zei Milo. Hij sloeg wat noten aan en kwam uiteindelijk bij een akkoord dat hem beviel. “Ik denk dat ik het weet.” Hij draaide zich op zijn kruk helemaal naar het publiek toe. “Weten jullie eigenlijk hoe de band van mijn ouders heette?” Hij hoorde het goede antwoord vaker dan hij had verwacht. “Wat kennen jullie mij goed zeg…”
Gelach uit de zaal.
Milo draaide zich terug naar de piano en zette het nummer in.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s