LII. Vallen

pianokeysOndanks zijn zonnebril was het naar Milo’s mening veel te licht in Ricks kantoor, waar de band zich verzamelde om naar het volgende optreden te rijden. Tien minuten te laat slenterde hij binnen met een slepende tred, zijn hoofd gebogen, en hij wist onmiddellijk alle blikken op zich. Milo wist dat hij eruitzag alsof hij een geweldige kater had, en hij had ook een geweldige kater en hij wilde ook dat iedereen het aan hem kon zien.
“Alles goed?” vroeg Rick, terwijl Milo zich in een stoel aan de vergadertafel liet vallen en met gefronste wenkbrauwen een hand naar zijn voorhoofd bracht.
“Ja hoor,” antwoordde Milo. Het was de eerste keer dat hij zijn stembanden gebruikte vandaag en hij klonk rafelig en donker.
“Holy shit,” hoorde hij Tom zeggen.
Milo richtte zijn hoofd een stukje op en keek in zijn richting. “Maak je niet druk. Ik doe gedurende de dag wat stemoefeningen en vanavond is alles weer oké.”
“Katertje?” vroeg Fletcher.
“En hoe,” antwoordde Milo zo ontspannen mogelijk
Het bleef lang stil aan tafel.
Milo keek van achter zijn spiegelende zonnebril naar zijn manager en de leden van zijn band. Ze waren niet eens boos, zag hij. Ze waren vooral bezorgd. Allemaal. Het duurde een hele tijd voordat Milo besloot iets te zeggen. Hij haalde diep adem. “Gin. En,” hij legde nadruk op het woord, “coke.”
Niemand reageerde.
Jesse kon zijn bezorgdheid niet verbergen. Rick schudde haast onzichtbaar zijn hoofd, een hand voor zijn mond. Tom keek met zijn hoofd in zijn hals naar het plafond. Fletcher was de enige die naar Milo’s gezicht keek, naar de glazen van zijn zonnebril, alsof hij er midden doorheen kon kijken, recht in Milo’s ogen.
Uiteindelijk zei Milo: “Ik beloof jullie dat het eenmalig was.”
“Beloof je dat?” Het cynisme droop van Fletchers stem.
“Ja.” Milo draaide zijn hoofd naar hem toe.
“Kun je dat ook zeggen terwijl je me aankijkt zonder die stomme bril?”
Milo glimlachte traag. Hij deed zijn ogen dicht. “Probeer me maar te vertrouwen.” Hij besefte dat hij vooral tegen zichzelf sprak. Dat hij zichzelf probeerde te overtuigen. Hij voelde zich klein.
Rick zuchtte diep. Na alweer een lange stilte zei hij: “Oké. We zullen het ermee moeten doen.”
Milo deed zijn ogen weer open.
Rick maakte een wijds armgebaar in de richting van de deur. “Kom op,” zei hij. De jongens stonden op. Toen Milo ook opstond zei Rick tegen hem: “Wacht. Ik moet jou even spreken.” En tegen de jongens van de band: “Doe de deur even dicht. Dank je.”
Milo overlegde met zichzelf of hij weer zou gaan zitten, maar besloot dat hij moest blijven staan. Hij hief zijn gezicht op naar Rick.
“Doe je bril af.”
Milo snoof.
“Milo.”
Met een diepe zucht legde Milo de zonnebril op tafel.
“Kijk me aan.”
Milo’s ogen gingen omhoog.
Rick zei niets. Hij keek Milo alleen aan.
Na wat een eeuwigheid leek wendde Milo zijn ogen af en hij fluisterde: “Sorry. Ik moest het doen.”
“Waarom?” Het was gewoon een vraag, Rick klonk niet beschuldigend, zoals Milo had verwacht.
“Ik kon niet anders.”
Even stilte. “En nu?”
Milo keek Rick weer aan. “En nu niks.” Hij merkte dat hij zichzelf niet geloofde en een moedeloos gevoel maakte zich van hem meester.
“Kan ik je ergens mee helpen?”
Tot zijn spijt begonnen Milo’s ogen te tranen. Hij wilde niet praten terwijl hij huilde en boog zwijgend zijn hoofd. Daarop nam Rick hem in zijn armen.
“Ik geloof je,” zei hij zacht. “Maar blijf alsjeblieft met me praten.”
Milo knikte. Hij leunde tegen Rick aan en huilde, lang en uitputtend.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s