XLVI. Schuld

Piano_sEr stonden iets van twintig mensen in het zaaltje waar de Meet & Greet plaatsvond. Zoals elke avond scande Milo ze snel op het moment dat hij het zaaltje binnen kwam. Twee jongens van ongeveer zijn leeftijd, een wat oudere vrouw en verder alleen jonge meiden.
“Hé, allemaal,” zei hij ontspannen.
Er werd teruggegroet en gegiecheld.
“Eén voor één,” zei iemand van zijn crew tegen de aanwezigen, “dan komt iedereen aan de beurt.”
“Mogen we foto’s nemen?” vroeg één van de meisjes.
Milo glimlachte naar haar. “Natuurlijk.”
“En een selfie?”
Verleidelijk: “Als jullie lief zijn.”
Meer gegiechel.
Milo ging achter de signeertafel zitten terwijl zijn fans netjes een rij vormden.
De oudere vrouw stond vooraan en wachtte totdat Rick een gebaar naar haar maakte en knikte. Toen kwam ze naar Milo toe. Milo schatte haar een jaar of vijfenveertig – de leeftijd die zijn eigen moeder zou hebben gehad als ze nog leefde. Hij keek haar aan, glimlachte een beetje onzeker. “Hoi,” zei hij.
“Milo,” zei de vrouw. Ze had een zwoele stem. Een jazzstem.
Milo voelde iets nerveus kriebelen in zijn maag.
De vrouw keek hem diep in zijn ogen.
“Heb je iets om te laten signeren?” vroeg Milo. Hij hoorde dat hij afwezig klonk.
De vrouw keek hem alleen aan. Pas na een hele lange tijd zei ze zachtjes: “Ik was al fan van jouw vader voordat hij je moeder ontmoette. Een prachtige man. En het is jouw schuld dat hij er niet meer is.”
Van het ene op het andere moment kreeg Milo geen lucht meer. Hij kon niet anders dan de vrouw aan blijven kijken terwijl hij naar adem hapte tot hij zo duizelig was dat hij zijn ogen dicht moest doen.
“Je had ook gewoon een goede zoon kunnen zijn,” hoorde Milo de vrouw zeggen. “Je had samen met hem moeten rouwen om de dood van zijn vrouw. Maar je gaf er niets om. Je gaf niets om hem. Logisch dat hij het leven niet meer kon verdragen.” Haar stem werd harder met elke zin die ze uitsprak. “Logisch dat hij dacht beter af te zijn zonder jou. Logisch dat hij dood wilde!”
Iemand trok Milo overeind en Milo keek naar degene die hem bij zijn schouders vasthield – Rick – en weer terug naar de vrouw. Daarop spuugde ze hem in het gezicht. Milo reageerde niet eens. Hij merkte dat Rick hem naar achteren trok, en hij hoorde de vrouw schreeuwen naar hem: “Het is jouw schuld! Jij hebt je vader vermoord!”

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s