XLIII. ‘Break’

piano-music_s“Hé,” zei Rick. Hij stond in de gang die naar buiten leidde. Het was de tweede week van repetities voor Milo en zijn band, en pas de eerste keer dat Rick zich liet zien. Milo was alleen; de jongens waren al vertrokken. Het was laat in de avond.
“Hé,” zei Milo terug.
“Hoe gaat het?”
Milo knikte. Hij voelde een nervositeit die hij gewoonlijk alleen bemerkte als hij op het punt stond het podium op te gaan. Niet heel vervelend, maar wel spannend. “Best goed.”
Rick maakte een hoofdbeweging in de richting van de repetitieruimte waar Milo net uit kwam. “Met de voorbereidingen?”
“Goed. We moeten langzaam maar zeker gaan praten met iemand over de belichting.”
“Regel ik voor je.”
Milo knikte weer, maar reageerde deze keer verder niet.
“Fletcher liet me de setlist zien.”
Geen reactie.
“Mooie keuze.”
Weer geen reactie.
“Dat nummer van je vader.”
Nu sloot Milo zijn ogen. Hij voelde zijn hartslag weer, in zijn keel. Het duurde heel lang voordat hij iets kon zeggen. Hij fluisterde bijna en wat hij zei verraste zowel Rick als hemzelf: “Wil je het horen?” En nog voordat Rick iets had kunnen antwoorden: “Kom.” Hij wenkte Rick met een kleine handbeweging en liep terug naar de repetitieruimte die hij net had verlaten.
De ruimte was donker. Zonder de hoofdverlichting aan te doen liep Milo recht naar de vleugel, waar hij een kleine lamp aan knipte. Hij ging zitten op de kruk en keek even over zijn schouder in Ricks richting. “Doe je de deur even dicht?” Ten overvloede, want Rick had de deur al achter zich gesloten. Hij bleef in het donker staan.
Milo legde zijn handen op de flauw verlichte toetsen, zette zijn rechtervoet op één van de pedalen onder de piano, haalde diep adem en begon te spelen.
Het nummer was, in één woord, wonderschoon. De tekst vertelde een verhaal van grootse, meeslepende, eeuwigdurende liefde, zonder melancholiek of sentimenteel te worden. De titel van het nummer kwam in de tekst maar eenmaal voor, als allerlaatste woord van een regel die Milo niet zong, maar sprak, over de wegstervende laatste noot uit de piano heen: “I need to tell you this before I… break.”
Toen: stilte.
Rick was overdonderd. Hij deed helemaal niets, hij applaudisseerde niet eens. Zijn lippen vormden het woord ‘wauw’, maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Milo was gewoonweg te jong om zo goed te zijn, te jong om zo volwassen te klinken.
Milo voelde zijn ingewanden branden. Hij zag hoe zijn handen lagen te trillen op de toetsen van de piano en kneep zijn ogen dicht. Diep in hem draaide iets zich om, iets wat liefde heette, iets wat hij ver weg verstopt had met het voornemen om er zijn hele verdere leven niet meer in de buurt te komen, en het deed waanzinnig veel pijn. Voordat hij het kon tegenhouden begon hij te huilen en hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op XLIII. ‘Break’

  1. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Intens mooi!
    Kan zo in een boek beschreven worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s