XLI.Lijst

vintage piano_sMilo zat aan de vleugel in de repetitieruimte en wachtte, zijn blik gericht op de toetsen, terwijl de leden van zijn band de setlist doornamen die hij samen had gesteld. Het duurde een tijdje voordat iemand iets zei, en zoals Milo had verwacht was het Fletcher. Wat hij zei had Milo ook verwacht: “Hebben wij ook nog wat te zeggen hierover?”
Milo hief langzaam zijn hoofd maar keek niet naar Fletcher. Of naar de andere leden van zijn band. “Nee. Deze staat vast. We kunnen het hebben over arrangementen, maar aan de volgorde van de nummers komt niemand meer.”
“Dus we zijn gedegradeerd tot sessiemuzikanten?”
Die uitspraak klonk Milo zo raar in de oren dat hij hardop lachte. Zich op de pianokruk omdraaiend naar zijn band keek hij Fletcher aan. “Heel eerlijk? Dat ben je in wezen toch? Dat besef je toch wel? Ik ben Milo Morris, niet jij. En dit is mijn band.” Hij keek even naar Tom en Jesse, maar die keken ook naar Fletcher. “Ik hou van jullie allemaal, en jullie zijn waanzinnige muzikanten, en ik zou niet weten met wie ik dit anders moet doen. Maar het is mijn muziek, mijn tour en dus mijn setlist.”
Fletchers blik was donker, dezelfde blik als waarmee hij Milo lang geleden had verteld dat hij naast de piano ook goed overweg kon met een zwaard. Het kostte Milo moeite niet te laten merken dat de blik hem intimideerde en uit evenwicht bracht. Maar hij had niet voor niets een paar nachten zitten schrijven en strepen totdat hij precies de juiste mix aan nummers op een rijtje had staan. Het was dit, of niets.
Uiteindelijk sloeg Fletcher zijn ogen neer. Hij draaide zijn hoofd weg en deed er nukkig het zwijgen toe.
Tom was de eerste die weer iets zei. “Waarom heb je een pauze middenin de show gezet?”
Milo haalde diep adem. Ineens hoorde hij zijn eigen hartslag.
“Hier,” wees Tom, om zijn vraag te verduidelijken, het papier met de setlist dat hij in zijn handen hield naar Milo toe draaiend terwijl hij een woord aanwees. “Break.” Op de volgende regel stond, tussen haakjes: ‘Volledige band terug op podium’. En daarna het vervolg van de setlist.
Milo merkte dat hij knikte, een hele tijd, voordat hij reageerde. “Dat,” begon hij, maar zijn stem brak en hij kuchte. Standvastiger: “Dat is geen pauze. Dat is een liedje van mijn vader.”

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s