WE-300: Musiceren

fountain_pen_sHet lukte me niet goed om te schrijven, in juni, toen ik deze opdracht voorbij zag komen bij Plato. Het is overigens ook niet de eerste X dat ik een deadline mis, dus heel dwars zit het me nu ook weer niet. Een beetje jammer vind ik het wel. Afijn.

Vandaag lukte het me weer, schrijven. Dus ging ik terug naar Plato’s blog en haalde het onderwerp nog eens op. Terwijl ik eigenlijk al had moeten slapen, schreef ik mijn bijdrage. Beter laat dan nooit:

Hij speelde jazz, en pop, en klassiek. De muziek ging alle kanten op, net zoals de gesprekken. Ontspannen, maar druk. Veel mensen die allemaal met elkaar spraken maar een onderwerp vermeden.
Hij zat achterin de kamer, verscholen aan zijn vleugel, en hij speelde zachte deuntjes die makkelijk leken, maar onwaarschijnlijk ingewikkeld waren, alleen met zijn linkerhand, alsof het een sport was de andere niet te gebruiken en toch moeilijke akkoorden te spelen.
Dat lukte hem ook.
Niemand luisterde naar de capriolen die hij uithaalde op de toetsen. Iedereen had het te druk met zichzelf en de gesprekken die nergens over gingen. Het maakte de muzikant schijnbaar niet uit. Hij speelde niet voor ons, niet voor de aanwezigen, hij speelde voor zichzelf. Of misschien zelfs dat niet. Hij speelde omdat hij het kon. Omdat de mogelijkheid er was.
Hij speelde omdat hij niet wilde praten. Omdat hij niet betrokken wilde zijn. Omdat hij zo ver mogelijk van de gesprekken vandaan wilde blijven. Omdat hij geen antwoorden wilde geven en omdat hij niets wilde zeggen.
Zijn muziek was alles wat hij was. Vandaag was hij ontsnapping, en de muziek die hij speelde was dat ook. Ik voelde het. Hij wist dat ik het voelde. Hij speelde de eerste akkoorden van een nummer waarvan hij wist dat het me diep raakte en onze ogen ontmoetten elkaar over de lengte van de kamer.
Ik weet niet meer wat zijn gezichtsuitdrukking was. Of hij glimlachte, of juist broeierig keek, of humeurig. Ik neem aan het laatste, maar misschien neem ik dat wel aan omdat ik het bij de sfeer vond passen, of omdat ik het bij hem vond passen. De jongen die inmiddels was verdwenen, de man die hij nog niet was. De stilte tussen de noten meer, veel meer, dan alle geluiden bij elkaar.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek, Persoonlijk, Random writings, Schrijfsels, Word Exact 300 en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op WE-300: Musiceren

  1. Plato zegt:

    Mooi geschreven, vooral die laatste, diepe zinnen. Goed verhaal dat naar diepere lagen doet verlangen.
    Schijnbaar? Of blijkbaar. Uit de rest van de alinea lees ik dat het hem echt niet interesseerde dus voor mij keuze 2.

    • Jackles zegt:

      Ik denk inderdaad dat ‘blijkbaar’ een beter woord is daar. Maar wat er in de kamer gebeurt ontgaat hem ook weer niet, aangezien hij uiteindelijk toch een paar noten richt aan specifiek één van de aanwezigen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s