XXXVII. Champagne

Piano_s“Champagne!” riep Rick, en hij toverde een vijftal glazen en een grote, ijskoud gekoelde fles Bollinger onder zijn bureau vandaan. De jongens applaudisseerden, iemand gromde goedkeurend, een ander floot tussen zijn tanden.
“Doe maar duur,” zei Jesse. “Gewone bubbels hadden ook wel gemogen hoor.”
“Niks,” zei Tom. “Zo vaak gaan we verdomme niet op tour.”
Gelach.
Milo keek naar de fles. Iets in zijn binnenste roerde zich, draaide, kronkelde.
Rick plantte de fles midden op de tafel waar ze aan zaten te overleggen. “Aan wie de eer?” vroeg hij, hen een voor een aankijkend.
“Milo,” zei Tom, en hij pakte de fles bij de hals en reikte hem over tafel aan Milo aan.
Milo keek nog steeds naar de fles. Terwijl hij een prop wegslikte uit zijn keel stond hij op om de fles aan te pakken en op hetzelfde moment zag hij Fletcher zijn arm ook uitstrekken naar de fles. Milo proefde gal in zijn mond. Te laat, dacht hij. Nu ben je te laat.
Zichzelf dwingend er verder niet bij na te denken scheurde Milo de capsule van de kurk. Hij draaide de lus van de muselet los, gooide het stuk ijzerdraad en de folie van de capsule op tafel en drukte vakkundig de kurk van de fles. “Cheers,” zei hij, en hij nam een grote slok, recht uit de fles.
“Fuck,” hoorde hij Fletcher fluisteren en hij zag vanuit zijn ooghoek dat Rick een hand voor zijn mond legde, en hij voelde zich misselijk en draaierig terwijl hij opnieuw dacht: te laat, te laat gasten.
Het was de eerste alcohol die hij sinds bijna een jaar in zijn mond kreeg en het was zuur en niet eens lekker. Milo kneep heel even zijn ogen dicht en schonk toen zonder een druppel te morsen de glazen vol. Terwijl hij de halflege fles terugzette in het midden van de tafel keek hij zijn manager en zijn bandleden allemaal kort aan. “Tast toe,” zei hij uitnodigend. En voordat Rick of Fletcher tot het besef kwam iets te doen, pakte hij het glas dat het dichtst bij hem stond en hij dronk het onmiddellijk leeg.
“O,” hoorde hij nu ook Jesse zeggen, “fuck.”
“Op ons,” zei Milo, het glas terugzettend op tafel. Zijn stem klonk een beetje hees.
“Milo,” zei Fletcher, maar hij ging niet verder en perste alleen zijn lippen op elkaar.
“Tja,” zei Milo uitdagend. “En vertrouw er nou maar op dat ik er verder vanaf blijf.” Met die woorden verliet hij Ricks kantoor.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s