XXXV. Overgave (3)

pianokeysMilo beefde niet meer, maar hij was zo moe dat hij zijn ogen nauwelijks open kon houden en hij had het ongelofelijk koud. Fletcher had net Milo’s jas over diens schouders gelegd toen Rick binnen kwam.
“Wat krijgen we nou?” vroeg Rick, van Milo naar Fletcher kijkend en weer terug. Het klonk harder dan bedoeld.
“Ontsla de security die je hebt ingehuurd,” zei Fletcher, zonder op Ricks vraag in te gaan.
“Wat?”
“Ontsla ze, verdomme. Morris’ dealer liep hier zomaar naar binnen.”
Rick stond perplex. Het duurde even voordat hij weer wat kon zeggen en Milo kromp in elkaar onder zijn woorden: “Misschien moeten we aan Milo vragen wat zijn dealer hier kwam doen.”
“Je bent net zo’n vooringenomen klerelijer als ik,” zei Fletcher. “Milo heeft helemaal niks gedaan. Die rotzak liep hier zo naar binnen met zijn handelswaar.”
Milo maakte zich zo klein mogelijk op de bank. Er sijpelde traanvocht langs zijn neus. Hij deed zich geen moeite het weg te vegen.
“En wat heb jij ermee te maken?” vroeg Rick aan Fletcher.
“Milo kwam naar me toe. Die kerel had hem een paar gram gegeven.”
“Wat heb je ervoor betaald?” vroeg Rick in Milo’s richting.
Milo keek niet op en kneep zijn ogen dicht.
“Rick. Luister.” Urgenter: “Luister. Milo heeft niks gebruikt.”
Milo wreef in zijn ogen en langs zijn vochtige wangen. Het bleef even stil. Uiteindelijk hoorde Milo Rick tegen Fletcher zeggen: “Wat is er nou godverdomme precies gebeurd?” Hij klonk een stuk kalmer. En bezorgd, nu.
“Morris was alleen hier,” zei Fletcher. “Zijn dealer liep zomaar naar binnen en gaf hem genoeg coke om hem de hele avond gelukkig te maken. Gratis. Het is gewoon een manier om een klant terug te winnen.” Zijn stem werd zachter, alsof hij niet wilde dat Milo hem hoorde. “Hij was in echt paniek toen hij naar me toe kwam, Rick. Hij smeekte me de coke weg te gooien omdat hij het zelf niet kon. Maar hij heeft het niet aangeraakt.”
Een tijd lang zei niemand iets. Uiteindelijk kwam Rick naast Milo op de bank zitten en hij sloeg een arm om Milo’s schouders. Milo zuchtte eerst diep en keek daarna opzij.
“Sorry jongen.”
Milo knikte haast onzichtbaar. Zijn ogen sluitend zei hij: “Het is mijn schuld.”
“Hou daarmee op, Milo,” zei Fletcher.
“Waarom is het jouw schuld dan?” vroeg Rick.
“Hij weet dat ik, dat ik…”
“Weet je hoe hij hier binnen kwam?”
Milo schudde zachtjes zijn hoofd. “Hij was er ineens. Ik weet het niet, hij was er ineens.”
“Is niet erg,” stelde Rick hem gerust. Beschermend trok hij Milo dichter tegen zich aan. “Jij kunt er niks aan doen.”
“Ik wil naar huis.”
“Natuurlijk. We gaan zo.”

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op XXXV. Overgave (3)

  1. Plato zegt:

    Ik ben pas een hoofdstuk geleden ingestapt. Ik heb nog geen idee waar het om draait of waar het naar toegaat. Maar de dialogen zijn levensecht voor zover ik kan beoordelen.

  2. Plato zegt:

    En nadat ik dit las nam ik de tijd eens uitvoerig naar je foto te kijken🙂

  3. Plato zegt:

    Maar Jackles…. ZELFS met bril….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s